Zien mannen mij nog wel staan? Zou de liefde niet makkelijker zijn als ik lesbisch was? Kan je een date regelen met vrouw die op deze Tinderfoto lijkt?
Het zijn zorgwekkende tot uiterst veel-eisende vragen die Annemieke Dubois steeds vaker op haar bord krijgt. Sinds ze in 2012, 12 dagen vóór Tinder op de markt kwam, haar bureau opstartte, heeft ze het datinglandschap zien veranderen. 'Nooit eerder waren we zo sterk gecon-necteerd en toch voelen we ons eenzamer dan ooit. Veel mensen zijn de weg in de liefde kwijt geraakt', zegt Annemieke, die haar bevindingen neerpende in 'Ons ego, spelbreker in de liefde'.
Waar is het fout gelopen?
Bij onze ik-economie. De afgelopen jaren zijn we in een individualistische maatschappij terechtge-komen waarin alles rond onszelf, ons ego en onze persoonlijke groei draait. We leggen de lat hoog voor onszelf én voor onze partner, die perfect moet passen bij onze personal branding, bij hoe wij onszelf presenteren en aan anderen laten zien wie we zijn en waar we voor staan. Zijn we niet 100% tevreden? Dan sturen we hem terug. Next please.
We worden dus allemaal kieskeuriger?
Mannen zullen zich nog enigszins makkelijk openstellen als het visuele plaatje klopt. Maar voor vrouwen moet een man er niet alleen goed uitzien, hij moet ook emotioneel en financieel passen. Ze moet naar hem kunnen opkijken. Lastig want er zijn minder mannen dan vrouwen met een hoger diploma. Dan wordt de visvijver wel heel klein.
Dus blijven ze liever single?
Prima als dat een bewuste keuze is, maar vaak heeft het meer met angst en cynisme te maken. Mede door Tinder zijn mensen zo gekwetst dat ze niemand meer dichtbij laten. De app heeft de liefde gereduceerd tot een binaire keuze. In een fractie van een seconde swipe je links of rechts. Die keuze-overvloed heeft ons verslaafd gemaakt aan afwijzen.
Veel mensen belanden hierdoor blijkbaar in een datingburn-out.
Voor sommige mensen is daten een tweede job geworden, die hen selectiever én cynischer maakt: 'Er zit niks normaal meer tussen', zeggen ze dan. Misschien is het dan tijd om even te stoppen. Ga buiten, zoek een nieuwe hobby, ontmoet mensen in het echte leven.
Je schrijft dat je singles steeds vaker moet helpen afkickenvan hun Tinderbrein. Wat moeten we ons daarbij voorstellen?
Mensen die in hun Tinderbrein zitten, beslissen op enkele seconden: 'Die persoon is niks voor mij.' Visuele aantrek-kingskracht is belangrijk, maar grote liefde begint niet altijd met een blikseminslag. Neem dus de tijd om iemand te leren kennen. Doe aan slow dating.
En dat werkt?
Om 'n voorbeeld te geven: m'n huidige partner is ingenieur. Nochtans was dat het enige wat ik níét wilde. Een ingenieur zou mijn leefwereld van emoties niet begrijpen. Zelf werd hij ook afgeschrikt
'We leggen de lat zo hoog, dat steeds meer mensen ongewild single blijven.' Na vijftien jaar als matchmaker maakt Annemieke Dubois (50) een trieste balans op. 'Maar ook koppels raken vaker de weg kwijt in de liefde', zegt Annemieke. En daarvoor wijst ze naar één grote boosdoener: onze ik-maatschappij.
'Natuurlijk is visuele aantrekkingskracht belangrijk. Maar niet elke grote liefde begint als een bliksemsflits'
Annemieke startte haar matching-bureau op in 2012, 12 dagen voor Tinder op de markt kwam.
MATCHMAKER ANNEMIEKE DUBOIS
door mijn personal branding op Instagram. Hij vreesde voor een vrouw in een ivoren toren. Op papier én op foto zouden we elkaar afgewezen hebben. Ondertussen zijn we vier jaar samen en zien elkaar dolgraag. Geef de liefde wat meer ruimte. Stel jezelf open.
Klopt het dat steeds meer singles bang zijn van een heterorelatie?
(Knikt) De academische wereld heeft zelfs een term op die doemgedachte geplakt: heterofatalisme. Mannen en vrouwen lijken een andere taal te spreken. De mano- en femosfeer, die alle schuld bij het andere geslacht leggen, spelen er graag op in. Mede door #MeToo zijn mannen en vrouwen ook beland in wat ik gendervertigo noem, ze weten niet meer welke rol ze nog mogen spelen.
Onlangs hadden we een interview met een man die getrouwd was met z’n chatrobot. Spint AI garen bij al dat liefdesleed?
Blijkbaar. Wereldwijd hebben zo’n 40 miljoen mensen hun toevlucht genomen tot Replika, een app waarmee je een virtuele partner kan creëren. Een derde van hen omschrijft z’n virtuele relatie zelfs als romantisch. Mensen streven naar relaties zonder drama of gedoe, maar door zo’n app verleen je om een mens van vlees en bloed te verdragen. Af en toe ruzie maken helpt je als koppel om beter met elkaar om te gaan. Het traint je relationele spier.
Ook wie in een relatie zit, zit niet langer op rozen. Zo zouden de (peri) menopauze en afslankmedicatie de liefde onder druk zetten.
De Britse en de medische pers spreken over een echtscheidingsgolf door afslankmedicatie. Bij wie sterk afslankt, kan het zelfbeeld en de sociale positie veranderen, waardoor de persoon anders naar zijn of haar relatie en partner gaat kijken. Ik zag in de praktijk hoe zoiets de dynamiek binnen een koppel helemaal veranderde.
‘In een virtuele relatie verleen je om échte mensen te verdragen, en soms ruzie met hen te maken. Dat laatste is nodig, het traint je relationele spier’
Daarnaast zorgt de (peri)menopauze, de fase waarin het lichaam verandert en het nest leegloopt, bij vrouwen vaak voor een nu-of-nooitgevoel. In hun zoektocht naar een nieuwe identiteit, méér passie en begeerte, trekken veel vrouwen de stekker eruit. Hormonen doen wat met een mens.
Zelf raakte je tijdens je huwelijk ook het spoor in de liefde bijster. Wat liep er precies mis?
Als kind uit een ondernemersfamilie leerde ik van mijn moeder, die al jong weduwe werd: ‘Eet nooit uit de hand van een man.’ Ik ben lang trots geweest op mijn overlevingsmechanisme, maar hierdoor had ik wel moeite om me kwetsbaar op te stellen en in mijn vrouwelijkheid te gaan staan. Terwijl er diep vanbinnen een klein meisje schreeuwde om geborgenheid. Een man wil zijn meerwaarde ook voelen. Tijdens mijn huwelijk stond ik heel sterk in mijn mannelijke daadkracht, waardoor mijn ex en ik allebei heel onzeker waren over onze rollen. Na mijn scheiding ben ik dat patroon gaan herkennen en ben ik de weg naar mijn vrouwelijkheid opnieuw gaan opzoeken. Dat kostte best wat tijd en veel zelfreflectie.
Best lastig om als matchmaker je relatie te zien mislukken, toch?
Ontzettend. Mijn ex en ik waren 25 jaar samen en als matchmaker had ik steeds de ‘liefde voor altijd’ bezongen. Toen ik de scheiding inzette, zorgde dat dan ook voor een dubbel gevoel. Ik voelde me gefaald tegenover mijn gezin en dochter, maar besefte dat ik ook maar een mens ben. En nu ik alle facetten van de liefde doorleefd heb, voel ik me een betere matchmaker. Het heeft me rijker gemaakt aan emoties en inlevingsvermogen.
Eindigt je boek ook op een positieve noot?
Ja, want als we ons ervan bewust zijn dat we de weg kwijt zijn, kunnen we de tegenbeweging inzetten. We moeten beseffen dat onze partner niet elke behoefte kan invullen. En weer een dorp bouwen, een netwerk van mensen die we graag hebben. Zorgen voor elkaar. Steeds meer mensen ruilen Tinder in voor offline daten. Co-housing wordt steeds populairder. Dat zijn hoopgevende signalen.
ONS EGO, SPELBREKER IN DE LIEFDE Annemieke Dubois Borgerhoff & Lamberigts, € 22,99.
TEKST: GLENDA SMITS / FOTO'S: KRISTOF GHYSELINCK
