25 JAAR NA DE BEROERTE DIE ALLES VERANDERDE
'Ik verloor álles. Maar niet mezelf'
E r leek geen vuiltje aan de lucht, die zaterdagmiddag, eind september. Maar thuis bij Sharon Stone slaat het noodlot onverbiddelijk toe. 'Ik voelde me al een paar dagen niet zo lekker, ik had last van een vreselijke hoofdpijn', vertelt de actrice nu. 'Opeens voelde het alsof ik door een bliksemschicht werd getroffen.' Sharon valt op de grond en als ze bijkomt weet ze niet eens hoe lang ze buiten westen is geweest. Ze wordt naar de spoedeisende hulp gebracht, waar ze niet lang daarna opnieuw het bewustzijn verliest. 'Toen ik bijkwam, vroeg ik aan de arts die naast mijn bed stond of ik doodging. Hij zei dat ik een bloeding in mijn hersenen had. En dat ik er goed aan deed mijn moeder te bellen, omdat de mogelijkheid bestond dat ik binnenkort niet meer zou kunnen praten.'
DOEN ALSOF
Sharon is op dat moment 43. De artsen geven haar 1 procent kans om te overleven. Er blijkt veel meer aan de hand te zijn dan een beroerte alleen. Een eerste scan levert echter niets op. Volgens Sharon denken de artsen dat ze doet alsof. Pas wanneer haar beste vriendin op een extra onderzoek aandringt, komt de waarheid aan het licht: een slagader in haar nek is gescheurd en er stroomt bloed in haar hoofd, nek en rug. Een bloeding die uiteindelijk negen dagen aanhoudt, volgens de actrice. Ze is ervan overtuigd dat ze even dood is geweest. 'Ik verdween in een prachtig, wit licht en ik zag overleden vrienden.' Uiteindelijk wordt de gescheurde slagader van binnenuit gedicht met 22 kleine platina spiraaltjes. Maar daarmee is Sharon er nog lang niet. 'Ik kon niet lopen. Ik kon niet praten. Ik kon niet lezen. Ik kon mijn eigen naam niet schrijven. Ik stotterde. Als ik ergens naar reikte, kon ik niet inschatten hoe ver het was. Het was complete psychologische chaos', zegt Sharon.
PIJNLIJKE STRIJD
Hollywood houdt misschien van comebacks, maar voor Sharon ging die vlieger niet op. 'Ik denk niet dat mensen beseffen hoe gevaarlijk een beroerte voor vrouwen kan zijn en hoeveel tijd het kost om ervan te herstellen. Bij mij duurde dat ongeveer zeven jaar.' Zeven jaar waarin ze naar eigen zeggen veel meer verloor dan alleen haar gezondheid. 'Mensen behandelden me op een manier die verschrikkelijk wreed was', vertelt Sharon.
'Mijn rol in 'Basic Instinct' werd gebruikt om me neer te zetten als een ongeschikte moeder'
Dat ervaart ze ook in haar privéleven. Ze zit midden in een scheiding van journalist Phil Bronstein. Terwijl de actrice nog volop aan het herstellen is, raakt ze met hem verwikkeld in een pijnlijke strijd om hun zoon Roan, die ze in 2000 geadopteerd hebben. Een strijd die ze uiteindelijk verliest. 'In 2008 oordeelde nota bene een vrouwelijke rechter dat mijn ex de primaire voogdij over Roan kreeg', zegt Sharon, nog altijd verwaardigd.
ONGESCHIKTE MOEDER
De reden daarvoor? Volgens Sharon is die simpel: 'Ik had een hersenbloeding gehad en ik was een bedenkelijke actrice.' Tijdens de rechtszaak wordt de dan achtjarige Roan zelfs ondervraagd over het werk van zijn moeder. 'Ze vroegen hem of hij wist dat zijn moeder seksfilms maakte', zegt Sharon, verwijzend naar die ene beruchte scène uit Basic Instinct. Ze werd daarmee gereduceerd tot een actrice die softporno maakt, vindt ze. 'Het werd gebruikt om me neer te zetten als een ongeschikte moeder.' Ook haar carrière krijgt een flinke knauw. 'Het werk droogde op', vertelt ze. 'In die tijd gold blijkbaar dat je als vrouw was afgeschreven zodra je iets overkwam. Alsof je iets slechts of verkeerds had gedaan. Dus zelfs toen ik weer wilde werken, was het: prima, je mag vier afleveringen van Law & Order doen. En dat was het dan.'
FLAUWE ROLLEN
Wat daarna nog op haar pad komt, stelt weinig voor. 'Niemand leek me nog te willen. Ik kreeg alleen nog flauwe, uitgekledde rollen.' Zoals Basic Instinct 2, door critici met de grond gelijkgemaakt en door Sharon zelf ooit 'een stuk stront' genoemd. Op een gegeven moment is ze er klaar mee. 'Het was zo erg dat ik dacht: ik ga niet meer werken.' Meteen corrigeert ze zichzelf. 'Ik wilde wel werken, maar ik wilde alleen nog maar rollen spelen waar ik iets mee had.' Die liggen niet bepaald voor het oprapen. En zo komt Sharon op een punt waarop ze in de praktijk nauwelijks meer voor de camera staat. 'Ik verloor alles. Ik verloor al mijn geld. Ik verloor de voogdij over mijn kind. Ik verloor mijn carrière. Ik verloor alles waarvan je denkt dat het je identiteit en je leven bepaalt. Het meeste daarvan heb ik nooit echt teruggekregen. Maar ik ben inmiddels op een punt gekomen waarop ik daar vrede mee heb. Waarop ik echt besef: ik ben genoeg.'
'Niemand leek me nog te willen, als vrouw was je blijkbaar afgeschreven zodra je iets overkwam'
'Ik wilde niet blijven vasthouden aan bitterheid. Nu leef ik voor plezier'
TWEE LIEFDES
Sharon blijft niet hangen in alles wat haar is afgenomen, zegt ze. Integendeel. Ze besluit vooruit te kijken. 'Ik besloot in het moment te blijven en los te laten. Ik wilde niet blijven vasthouden aan mijn ziekte, aan bitterheid of woede. Als je je vastbijt in bitterheid, laat die je nooit meer los. Maar als je blijft geloven, zelfs als dat gelooft niet groter is dan een mosterdzaadje, kom je erdoorheen. Dus ik leef nu voor plezier. Ik leef met een doel.' Langzaam bouwt ze haar leven opnieuw op. In 2005 adopteert ze als alleenstaande moeder haar tweede zoon, Laird. Een jaar later volgt Quinn. Als de goede filmrollen uitblijven, keert Sharon terug naar twee liefdes die ze al uit haar jeugd kent: schrijven en schilderen. Vooral dat laatste blijkt meer dan een hobby. Haar schilderijen leveren inmiddels tienduizenden dollars op.
ECHT SLECHT
Daarnaast zet Sharon zich in als activist en haalt ze miljoenen op voor mensen met hiv. En dan is er nog een rekening die ze na al die jaren eindelijk vereffent:
haar opleiding. In 2016 gaat Sharon, inmiddels 58, terug naar de universiteit om haar studie af te maken. In 2017 heeft ze haar bachelor Creatief schrijven & Beeldende kunst op zak. Ook haar acteercarrière komt weer op gang. Zo speelde ze vorig jaar in Nobody 2 met zichtbaar plezier de slechterik. 'Als ik zo iemand speel, wil ik er helemaal voor gaan. Ik geloof niet in een slechterik die eigenlijk best meevalt', lacht ze. Haar liefdesleven staat dan weer op een laag pitje. Nu haar zonen volwassen zijn, zou een betekenisvolle relatie haar wel iets zeggen, maar wat dat betreft heeft ze naar eigen zeggen 'geen geluk gehad' de laatste jaren, zo klinkt het in een podcast. Sharon onthulde in één adem dat ze celibatair leeft. 'Ik wil alleen nog met iemand zijn om wie ik echt geef.' Ze heeft wel liefde gekend, maar 'ik denk niet dat ik mijn grote liefde al tegengekomen ben', zegt ze nog.
Mijn grote liefde ben ik nog niet tegengekomen
HERSENSCHADE
Sharon heeft alle vertrouwen in de toekomst. 'Nu maak ik goede films', zegt de actrice, die trouwens ook te zien is in de topserie Euphoria. Het is duidelijk dat Sharon zich niet heeft laten kisten door alle ellende die haar is overkomen. 'Ik ben sterker geworden en veel directer. Dat schrikt mensen soms af, maar dat is niet mijn probleem. Ik heb hersenschade, daar zullen ze het mee moeten doen', lacht Sharon, die zichzelf nog altijd beschouwt als een optimist. 'Een glas-halfvol-type', glimlacht ze. Al heeft ze daar inmiddels een eigen variant op bedacht. Want zelfs een leeg glas hoeft volgens Sharon geen slecht nieuws te zijn. 'Het kan toch weer worden bijgevuld? Soms is een leeg glas precies wat je nodig hebt.'
