'In Portugal is het alsof ik een andere Helena ontdek'
'Begin dit jaar vroeg mijn dochter: 'Wat vind je ervan als ik dit jaar meega naar Portugal?' Ik schrok me helemaal rot. Ik hou van mijn dochter en ik wil alles met haar doen, behalve precies die ene week. 'Maar ik heb al geboekt,' zei ik vlug, 'en ze zitten vast al vol.' Elke oplossing die ze aan- droeg - kon ik mijn boeking niet verzetten, konden we niet ergens anders heen? - wist ik te pareren. 'Laten we dit najaar een stedentrip doen,' stelde ik voor. 'Sorry,
ik ben nu eenmaal gehecht aan die week alleen.' Toen we afscheid namen, voelde ik me behoorlijk schuldig. Mijn dochter heeft een superdruk leven, met kinderen en werk. Ik zou blij moeten zijn dat ze een week vrij wil maken om met haar moeder op vakantie te gaan, in plaats van tegen te spuiten- teren. Maar toen ik een paar dagen later een appje kreeg van Vasco en las: 'Nog twee maanden, dan lig je weer in mijn armen,' maakte mijn hart een sprongetje. Stel dat ik dit had moeten afzeggen? Nee, het is waar wat ik zei: mijn Portugalweek is mij te dierbaar, daar mag niemand
aan komen, zelfs mijn dochter niet. Waarom, dat weet ze niet, en dat mag ze ook nooit weten. Net zomin als mijn man, mijn zoon, onze familie of onze hele vriendenkring. Dat zou zeker weten voor een schokgolf zorgen: Helena, die altijd zo keurig binnen de lijntjes kleurt, heeft een geheime buitenlandse minnaar. Liever houd ik die onbesuisde kant voor mezelf en ik geniet ervan zolang het duurt.'
Elke dag dichter bij de zestig
'Ik ontmoette Vasco acht jaar geleden. Na het uitvliegen van onze twee kinderen en een lastige periode op het werk had mijn man me aangemoedigd wat me-time te nemen; 'iets met lekker opladen in de zon.' Dat ik met een sapkuur aankwam, vond hij maar niets. 'Je gaat toch niet zitten afzien?' zei hij verbaasd. Maar voor mij voelde het passend. Een frisse reset, dat wilde ik. En daarbij wat yoga, massages en bubbel- baden. Eenmaal in het resort vond ik het detoxen
zwaarder dan ik dacht, met alleen maar een sapje in de ochtend, de middag en de avond. Op dag drie hield ik het niet meer en piepte ertussenuit naar het dorp in de buurt. Daar kocht ik in een klein winkeltje een sappige appel. En ontmoette ik Vasco, een leuke, goedlachse Portugees, twee jaar ouder dan ik. We raakten in een geanimeerd gesprek, tot ik me moest haasten voor de volgende yogales. 'Laat me je vanavond op een cocktail trakteren,' stelde Vasco nog vlug voor. Toen hij mijn gezicht zag: 'Eentje zónder alcohol.'
'Ik zie wel,' zei ik toen ik wegging. Onzichtbare draden trokken me die avond terug naar het dorp, naar het tentje aan zee dat hij had genoemd. Ik ga gewoon iets drinken, verder niets, zei ik tegen mezelf. Of ik dat toen ook echt geloofde, durfde ik niet te zeggen. Twee weken eerder was ik 55 geworden. Ik realiseerde me maar al te goed dat ik elke dag dichter bij de zestig kwam. Mijn leven thuis was prima, maar wel erg voorspelbaar. De kans dat er daar, met mijn fijne relatie van 28 jaar, ooit nog eens iets opzienbarends zou gebeuren, achtte ik miniem. Dit gekke afspraakje met een onbekende Portugees was een avontuur dat ik nog wél kon aangaan. Dus hop, daar zat ik! Ik hield het inderdaad bij een alcoholvrij drankje. Evengoed
raakte ik bedwelmd. Van de aandacht, de complimentjes en de grapjes van Vasco. Hij was weduwnaar, vertelde hij. Zijn Engels was niet fantastisch, maar altijd nog veel beter dan mijn Portugees en het was gezellig. Toen hij me terugbracht naar de poort van mijn resort zoenden we als pubers. Twee avonden later zagen we elkaar weer en bracht ik de nacht bij hem door. Geweldig was het. Ik genoot er ontzettend van. Omdat het nieuw was. En spannend.'
'Mijn dochter mag nooit weten waarom ze niet mee mag. Het zou voor een schokgolf zorgen'
Met open armen
'Op Schiphol, waar mijn man me met een blij gezicht stond op te wachten, schaamde ik me rot, maar ook straalde en stuiteerde ik van de energie. Bij ons afscheid was ik ervan overtuigd dat ik Vasco nooit meer zou zien. Maar na een maand of acht begon het te kriebelen. Ik had zin in weer zo'n week daar op die mooie plek in Portugal. Opnieuw me-time, lummelen, een hele stapel boeken mee. En misschien ook met Vasco? Ik durfde er niet op te hopen.
Wie weet woonde hij hier niet meer of had hij allang een nieuwe liefde. Maar hij ontving me met open armen. Diezelfde avond lag ik weer bij hem in bed. Inmiddels heb ik hem al zeven keer gezien, waarvan de laatste vijf gepland. Door het jaar heen hebben we weinig contact. Ik wil grenzen stellen aan mijn ontrouw, maar tegen de tijd dat ik daar weer naartoe ga, pols ik altijd of hij nog vrij is. Tot nu toe is dat gelukkig altijd zo. Na het overlijden van zijn vrouw wil hij nooit meer zo'n groot verdriet meemaken, zegt hij vaak. Nou, daar pluk ik de vruchten van. Hoewel ik óók intens geniet van de relaxte week in het mooie resort waar ik heen ga, zijn mijn nachten
met Vasco het echte hoogtepunt van de week. Het is alsof ik daar even in een ander leven stap en een andere Helena ontdek. Een Helena die geen moeder, geen echtgenote en geen werkneemster is, maar gewoon zichzelf. Die uitbundig lacht en danst en vrijt. Het is heerlijk om even van een sprookje te kunnen genieten. Na een week is het ook weer goed om terug te gaan. Mijn leven is in Nederland, bij mijn gezin. Hoe graag ik Vasco ook mag en hoe leuk het ook is, er zou nooit een echte toekomst in zitten. Onze communicatie kan daarvoor te weinig diepte in. Het is een leuke extra en ik zie wel hoelang het duurt. Voor nu droom ik alvast weer van een volgende keer.'
De namen in deze tekst zijn vanwege privacy- redenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.
tekst: lydia van der weide.
