Joëlle: "Het was een dood-normale zondag ergens in augustus. Ik sloot de winkel af waar ik destijds werkte, toen ik een berichtje binnen zag komen op Instagram. Ik wist niet wie het was en kon het ook niet achterhalen omdat de profielfoto ontbrak. Je beste vriendin heeft een affaire met je verloofde, stond erin. Ik voelde mijn ademhaling versnellen en mijn hartslag schoot omhoog. Wie is dit en waarom zou ik dit geloven? was mijn antwoord. Stiekem denk ik dat je dit zelf ook allang weet, was de laatste reactie die ik kreeg. Deze persoon had gelijk. Al lange tijd had ik het gevoel dat er iets gaande was tussen die twee, maar ik stak mijn kop in het zand. Het idee dat mijn relatie met mijn verloofde, met de man met wie ik een toekomst zou creëren, zou stranden, kon ik op dat moment niet aan. Zolang ik deed alsof er niets aan de hand was, wás er ook niets aan de hand. Tot dit bewuste berichtje alles op z'n kop zette. Ik voelde dat ik er niet meer onderuit kon. Ik raakte compleet in paniek, was aan het hyperventileren en kon alleen maar huilen. Wat moest ik doen? En hoe moest ik hem confronteren? Ik stuurde mijn verloofde een berichtje dat ik naar huis kwam en dat we moesten praten. Hoe ik de reis naar huis heb overleefd, weet ik niet meer. Ik zat huilend in de bus. Compleet van de wereld. Thuis zat mijn vriend op de bank. Ik was overstuur, maar hij zei geen woord. 'Ik vraag me af waarom', was het enige wat ik kon uitbrengen. Eerst ontkende hij alles. Om daarna op te biechten dat er één keer iets tussen hen was gebeurd, waar hij erg veel spijt van had. Ik voelde dat het niet klopte. Ik spitte zijn telefoon door, maar daarin vond ik niets. Hij had al haar berichten verwijderd. Ik stuurde haar, de vrouw die predikte mijn beste vriendin te zijn, een berichtje namens hem. Ze weet het en ik heb gezegd dat er twee keer iets is gebeurd, tikte ik. En dat geloofde ze? kreeg ik direct daarna terug, met een lach-emoticon. Toen wist ik genoeg. Ik had het al die tijd goed gevoeld. Dit was geen slippertje, geen fout. Dit was al maandenlang aan de gang: een affaire tussen mijn verloofde en mijn beste vriendin."
Lang en slungelig
"Ik leerde mijn vriend kennen toen ik vijftien was, tijdens een feestje op Bevrijdingsdag. Ik kende al zijn vrienden, behalve hem. Hij trok meteen mijn aandacht. Hij was lang, een beetje slungelig en zo grappig. We konden het meteen goed met elkaar vinden en deelden dezelfde humor. We hielden contact en spraken af. Zoals dat gaat als je vijftien bent, kregen we daarna verkering. Ik was er helemaal ondersteboven van."
'Toen wist ik genoeg. Dit was geen slippertje, geen fout, het was al maandenlang aan de gang'
Ik had nog nooit een vriendje gehad en was überhaupt nog nooit verliefd geweest. We groeiden samen op. Ik deed een opleiding toegepaste psychologie en werkte daarnaast als make-upartist in een warenhuis en hij deed een opleiding tot fysiotherapeut en werkte als bezorger. Na zo'n zeven jaar, ik was 22, gingen we samenwonen. We hadden het nog steeds leuk samen, maar wel was er vaker onenigheid. Over de was en het huishouden. Hij kon soms uren op de bank liggen, terwijl mijn hoofd én agenda overliepen. We groeiden uit elkaar en de vlinders waren weg. Maar ik was blauw en dacht dat het zo hoorde, dat een relatie bij iedereen zo verloopt. Bovendien was ik zo gefocust op het toekomstbeeld dat we samen deelden: een leven zonder kinderen en samen reizen. Toen hij mij een jaar daarna ook nog ten huwelijk vroeg in New York, voelde ik mij oprecht gelukkig. Dat dit gelukkige leven niet snel daarna als een kaartenhuis in elkaar zou storten, kon ik op dat moment niet bedenken. En al helemaal niet dat mijn kersverse verloofde het bed deelde met mijn beste vriendin."
Dikke mik
"Dat er contact was tussen die twee wist ik uiteraard wel. Sterker nog: ik had ze aan elkaar voorgesteld. Deze vriendin en ik kenden elkaar nog niet zo heel lang. We werkten in hetzelfde warenhuis en door onze gezamenlijke passie voor make-up, beauty en winkelen was het meteen dikke mik. Vanaf het eerste moment dat we met elkaar aan de praat raakten, zijn we niet meer gestopt. We spraken elkaar dagelijks, zochten elkaar – ondanks dat we ver uit elkaar woonden – minimaal drie keer in de week op en deelden alles. Het groeide al snel uit tot een hechte vriendschap en ik vertrouwde haar blind. Ik was mij dan ook van geen kwaad bewust toen ik opperde dat het misschien een leuk idee zou zijn als zij met mijn verloofde naar de bioscoop zou gaan. Hij wilde dolgraag naar een horrorfilm die zij ook wilde zien en waar ik niks mee had. Bovendien leek het mij leuk als de twee mensen om wie ik het meest gaf, elkaar wat beter leerden kennen. De klik tussen hen was er. Sindsdien kwam ze vaak bij ons eten en gingen we ook weleens met z’n drietjes op stap. Het was niet meer dan een leuke vriendschap die we met elkaar deelden. Toen nog wel…”
Voorgevoel
“De eerste keer dat ik het gevoel had dat er iets niet klopte, was toen ze bij ons kwam eten. Ik was aan het koken in de keuken en in de woonkamer hoorde ik ze met elkaar giekelen op een manier waarbij je voelt: dit klinkt iets té gezellig. Ik drukte dit onderbuikgevoel weg, maar naarmate de tijd verstreek, werd het alleen maar erger. Hij was ineens uitermate geïnteresseerd in de muziek die zij ook luisterde en zij kreeg met kerst ineens duurdere kerstcadeaus dan ik. Er zijn weleens momenten geweest waarop ik het aankaartte: dat ik hun contact iets te intiem vond. Dit werd meteen van tafel geveegd door hem, maar ook door haar. Hij verzekerde mij dat ze voor hem voelde als een zusje en zij zei ‘toevallig’ precies hetzelfde. Ze bleven er allebei maar op hameren dat er niets tussen hen speelde, dat ik spaken zag en dat ik mijn eigen onzekerheid op hen projecteerde. Ik ging steeds meer aan mezelf twijfelen. Lag het aan mij? Zag ik inderdaad dingen die er niet waren? Dit ging op den duur zo ver dat ik hulp zocht bij de huisarts. Ik was zo in de war van alles. Maar ondanks alle gesprekken met een praktijkondersteuner verdween mijn voorgevoel niet. Na een poosje stuurde ik mijn vriendin een berichtje met het verzoek om mijn verloofde niet meer te zien zonder mij, omdat ik mij daar echt niet prettig bij voelde. Meteen daarna kreeg ik een berichtje waarin ze onze vriendschap verbrak, want wat was onze vriendschap waard als ik haar niet vertrouwde? Dat vond ik zó resoluut dat het mijn gevoel alleen maar bevestigde. Mijn verloofde vond het jammer, maar kon zich erbij neerleggen. Althans, dat zei hij tegen mij. Achter mijn rug om hadden ze nog steeds contact en bloeide de affaire verder op. Achteraf hoorde ik dat ze elkaar zagen als ik aan het werk was of op visite bij mijn moeder. Terwijl hij mij liet geloven dat er geen contact meer was. Ik weet nog goed dat we samen op de bank zaten en ik in de reflectie van het raam zag dat hij een foto van haar opende. Geen pikant beeld, maar wel overduidelijk een foto van haar. Toen wist ik dat er nog iets was tussen hen, maar wat? Mijn gevoel schreeuwde dat er meer speelde tussen die twee, maar de relatie verbreken met de man met wie ik al acht jaar samen was en die mij nota bene vlak daarvoor nog ten huwelijk had gevraagd, kon ik niet. Ik bleef mezelf vertellen dat ze
‘Ik was niet alleen hem kwijt, maar ook mijn toekomst. Dat vond ik misschien wel het moeilijkste’
misschien gewoon stiekem vrienden waren. Ik sprak er nooit meer over. Puur uit angst voor wat er naar boven zou komen. Maandenlang hield ik dit vol en gingen we door met ons leven alsof er niets aan de hand was. Tot dat bewuste berichtje álles veranderde.”
Over en uit
“Nadat ik hoorde over de affaire, heb ik direct een punt gezet achter onze relatie. Hij had enorm veel spijt en smeekte mij om bij hem terug te komen. Dit was moeilijk, want ik was niet degene die wilde dat onze relatie zou eindigen. Tegelijkertijd wist ik dat ik met hem niet verder kon. Hij had mijn vertrouwen zo geschaad. Die periode daarna was ik intens verdrietig. Ik was hem kwijt, het huis waar we samen woonden, maar ook mijn toekomst. Dat vond ik misschien wel het moeilijkste. We lagen zo op één lijn, vooral over het leven zonder kinderen. Wat als ik geen man meer zou treffen die er net zo in zou staan? Dat was een enorme angst. Vrienden en familie hebben mij erdoorheen gesleept. Mijn broertjes kwamen eten zodat ik niet alleen was, mijn moeder hielp mij aan een nieuw appartement en een collega was mijn steun en toeverlaat. Langzaam krabbelde ik weer een beetje op. De vraag die ik in die tijd vaak heb gekregen, is: heb je er geen spijt van dat je ze samen naar de bioscoop hebt laten gaan? Het was achteraf gezien misschien een
beetje vreemd dat ik mijn verloofde naar de film stuurde met mijn beste vriendin, maar spijt heb ik nooit gehad. Mijn intenties waren oprecht en ik was te jong en naïef om te bedenken dat mensen van wie je houdt je zo kunnen bedonderen. Desondanks ben ik het vertrouwen niet verloren. Gelukkig! Bij iedereen die ik ontmoet, maak ik bewust de keuze om ze te vertrouwen. Ik wil niet op voorhand al twijfelen aan mensen omdat ik dit heb meegemaakt. Wel ben ik minder naïef geworden.”
Vrijlaten
“Ik heb dit verhaal vrij snel gedeeld met mijn huidige partner. Omdat ik hem wilde laten zien waar eventuele gevoelens vandaan kunnen komen. Ook heb ik hem altijd gezegd dat ik hem vrij wilde laten als persoon. Dat is goed gelukt. Ik vertrouw hem. We zijn inmiddels drie jaar samen en gaan volgend jaar trouwen. Ik kijk enorm uit naar mijn toekomst met hem. Dit verhaal, deze affaire, ligt gelukkig al lang en breed achter mij. Hoe pijnlijk het ook was, ik geloof dat alles in het leven met een reden gebeurt. Als ik dit niet had meegemaakt, had ik misschien nooit een punt achter die relatie durven zetten omdat ik mij zo vasthield aan dat toekomstbeeld met hem. Dan had ik nooit de tijd en ruimte gehad om te ontdekken wie ik zelf ben, los van een partner. En misschien wel het belangrijkste: dan was ik deze man, de liefde van mijn leven, nooit tegengekomen. En dat had ik voor geen goud willen missen.”
