KAWTAR EHLALOUCH «Moederkloek!? Ik ben echt niet zoveel ouder dan de jongeren in ‘Challas’. Ik zie mezelf eerder als de lijm van de groep. Ik was er om de gemoederen te bedaren als er een discussie ontstond, en om iedereen op tijd en stond te vragen: ‘Hoe voel je je op deze reis?’»
HUMO Hoe voelde jij je op die reis?
EHLALOUCH «Het was ook voor mij een ontdekking. Als kind ging ik om de twee jaar op vakantie naar Marokko, maar ik had het land nog nooit leren kennen zoals ik het nu heb gezien. Je blijft toch altijd in je eigen bubbel zitten: met het gezin gingen we telkens naar de familie van mijn vader in Tanger, en naar El Hoceima, waar de familie van mijn moeder vandaan komt. De rest van Marokko kende ik amper. Ik stond versteld van wat het land allemaal te bieden heeft. Ik voelde me trots. Dat zag ik ook bij de zes anderen: Soukaïna kende vooral het Berberse deel van Marokko, maar leerde nu ook het Arabische stuk kennen. Rayan komt uit een welgesteld gezin: op vakantie in Marokko logeert hij altijd in chique riads, nu kwam hij in contact met de minder bemiddelde kant. Voor Lina uit Limburg was het één grote ontdekkingstocht.»
HUMO Zij was nog nooit in Marokko geweest.
EHLALOUCH «Haar mama is Vlaams, met haar Marokkaanse papa heeft ze niet veel contact meer. Voor haar was de reis emotioneel het zwaarst: ze besefte dat ze al heel lang met een ontbrekend puzzelstukje rondliep.»
HUMO Spelen jouw mooiste jeugdherinneringen zich af in Marokko?
EHLALOUCH «Het is fiftyfifty. Marokko voelde als een andere wereld. Het was elke keer een blij weerzien, niet alleen met de familie maar ook met de buren – de hele wijk wist altijd dat we kwamen. Ik was bevriend met alle meisjes uit de buurt. Het waren zorgeloze zomerdagen: de hele dag buiten spelen en pas weer naar huis als je honger of dorst kreeg.»
HUMO Belgische Marokkanen hebben vaak het gevoel dat ze tussen twee stoelen vallen. Jij ook?
EHLALOUCH «Sowieso. Ik ben echt een mix van twee identiteiten: mijn papa en mama zijn allebei Marokkaans, maar hij is daar geboren en zij hier. Vroeger had ik het daar moeilijk mee: wat is thuis nu eigenlijk? Maar intussen laat ik anderen niet meer bepalen wie ik ben. Een stuk van mijn identiteit ligt daar. Zo staat het ook op mijn paspoort: ik heb de dubbele nationaliteit. Waarom zou ik moeten kiezen? Er wordt zo binair over gedacht.»
HUMO Zullen de kinderen van jouw kinderen zich ook nog Marokkaans voelen?
EHLALOUCH «Moeilijke vraag. Dat zou je dan aan hen moeten vragen, maar ik gok wel dat het wat zal verwateren. Dat gebeurt nu al met mijn kennis van het Arabisch. Als kind sprak ik het vloeiend, omdat we thuis Arabisch spraken met papa. Je ziet ook verschillen binnen ons gezin: mijn jongste broer van 19 kan zich amper in het Arabisch uitdrukken – denk Jean-Marie Pfaff die Nederlandse woorden verduitst (lacht). Maar zet mij een maand in Marokko en ik ben er weer mee weg.»
VERGEVENDE GOD
HUMO De jongeren uit ‘Challas en de kost’ zijn heel verschillend.
EHLALOUCH «Ik heb me weinig bemoeid met de casting – die werd gedaan door productiehuis Sputnik – maar ik was blij dat er veel reliëf in de groep zat.»
HUMO Ze beantwoorden niet aan het clichébeeld van de Marokkaanse jongere uit Molenbeek of Borgerhout die het thuis niet breed heeft.
EHLALOUCH «Dat is natuurlijk óók een deel van de gemeenschap. En ook daar heb je verschillen: niet alle jongeren die opgroeien in Molenbeek zijn kopietjes van elkaar. Maar het is waar: als mensen zich een Marokkaanse Belg voorstellen, denken ze niet meteen aan iemand als Rayan, die is opgegroeid in een villa in Brasschaat. Het is goed dat dat cliché doorbroken wordt.»
HUMO Rayan is een ambitieuze kerel: op zijn 22ste runt hij al een webshop en treedt hij in de voetsporen van zijn vader, die ondernemer is. Is dat de nieuwe generatie Marokkaanse Belgen?
EHLALOUCH «Misschien. Al denk ik dat het je ook gewoon gegund moet zijn. Het zou jammer zijn om Marokkaanse jongeren die in armoede opgroeien, persoonlijk te verwijten dat ze niet kunnen opklimmen. Er spelen zoveel factoren. Zelfs iets simpels als een deftig appartement huren is nog altijd moeilijker voor iemand met een allochtone achtergrond. Ik spreek uit ervaring: ik ben net alleen gaan wonen in Brussel en heb láng moeten zoeken. Elke keer waren er zogezegd al andere huurders komen kijken. Of dan zeiden ze: ‘Zet je vraag op mail,’ en kreeg ik vervolgens geen antwoord.»
HUMO Zelfs jij krijgt daarmee te maken?
EHLALOUCH «Mijn naam doet geen belletje rinkelen in Brussel (lacht).
»Uiteindelijk heb ik mijn tactiek aangepast: in plaats van gewoon te vragen of ik de woning kon bezichtigen, begon ik mijn mail met een uitleg over mezelf – waar ik werk, wat voor persoon ik ben… Ik heb dan nog het voordeel dat er van alles over me te googelen valt dat vertrouwen schept. Anderen hebben dat geluk niet.»
HUMO Je bent niet opgegroeid in grote luxe: toen je vader naar België kwam, ging hij werken als bakker. Je moeder is huisvrouw.
EHLALOUCH «In een gezin met vijf kinderen en slechts één inkomen is het niet eenvoudig ervoor te zorgen dat iedereen het zo comfortabel mogelijk heeft. Als ik er nu op terugkijk, denk ik: oké, misschien hadden we het toch niet zo breed als ik dacht. Maar ik heb dat als kind nooit gemerkt. Mijn ouders hebben er altijd voor gezorgd dat we niks tekortkwamen.»
HUMO Je studie heb je helemaal zelf betaald.
EHLALOUCH «Mijn ouders eisten dat niet van mij. Ik heb gewoon altijd een grote nood gehad aan zelfstandigheid. Als ze in panne staan met de auto, zullen veel jongeren direct naar hun ouders bellen. Ik niet. Ik ga meteen zelf op zoek naar een oplossing. Mijn ouders staan altijd klaar om te helpen of financieel bij te springen, maar ik denk: ik los het zelf wel op. Zodra ik kon, nam ik een studentenjob: ik heb jarenlang bij H&M gewerkt. Ik vond het ook gewoon nice om mijn eigen geld te hebben en zelf te kunnen beslissen wat ik ermee deed.»
HUMO Je klinkt als een oudste kind, maar dat ben je niet.
EHLALOUCH «Nee. Ik ben de vierde in de rij – toch als je mijn tweelingzussen als aparte entiteiten beschouwt (lacht).»
HUMO Je groeide op in Dendermonde, waar je het enige Marokkaanse meisje van de klas was.
EHLALOUCH «Als puber wil je vooral blenden met de rest. Ik heb geen slechte herinneringen aan mijn klasgenoten, integendeel: met sommigen ben ik nog altijd bevriend. Maar ik voelde me wel anders en aan dat gevoel kon ik weinig veranderen. Ik zag er fysiek ook niet uit als de rest van de klas.
»Ik had het vooral moeilijk als een leerkracht me weer eens wilde opvoeren als woordvoerder van de islam: ‘Kun jij eens uitleggen hoe het allemaal zit?’ Ik vond het niet tof dat ik voor een hele gemeenschap moest spreken.»
HUMO Je durfde lange tijd niet tegen je ouders te zeggen dat je daarmee worstelde.
EHLALOUCH «Het voelde alsof ik ondankbaar was, alsof ik me schaamde voor het leven dat zij me hadden gegeven. Maar het lag ook aan de perceptie die toen heerste. Ik herinner me een les waarin de leerkracht alle goden aan het vergelijken was. ‘Is Allah een bestraffende of een vergevende god?’ vroeg ze mij. Ik zei dat Allah voor mij een vergevende god was – zo hebben mijn ouders het me meegegeven – maar daar was ze het toch niet mee eens. Ik vond het helemaal niet verstandig dat ze de klas in een bepaalde richting zat te duwen. Nu zou ik daartegen ingaan, toen durfde ik dat nog niet.
»In het derde middelbaar was er weer één of andere ISaanslag en hing de spanning in de lucht. Die hele periode ging ik met een bang hartje naar school, omdat ik wist dat ik weer vragen zou krijgen. Op een dag vroeg een jongen: ‘Wat vinden jouw ouders daar eigenlijk van?’ Ik voelde me zó gekwetst: ‘Je kent me nu al zo lang. Hoe dúrf je te denken dat ik iets anders zou antwoorden dan: ‘Uiteraard zijn wij ook in shock’?’ Weten dat dat vooroordeel er altijd zal zijn, hoe goed ze je ook kennen, is heel akelig.»
HUMO Lag daar de kiem van je onzekerheid? Als 15-jarige had je het gevoel dat je niks kon.
EHLALOUCH «Die onzekerheid zat sowieso al in mij. Ik was onzeker over alles: hoe ik eruitzag, hoe ik me moest gedragen… Mijn 15-jarige ik had nooit geloofd dat ik vandaag op de radio zou durven te komen. Ik heb mezelf altijd heel erg onderschat. Als je je klein voelt, ga je je op den duur ook zo gedragen.
»Ik kreeg onlangs een bericht van een oude leerkracht: ‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet in jou had gezien, toen je hier in het zesde middelbaar afzwaaide.’ Voor mij was dat het bewijs: het zat niet in mijn hoofd, zo zagen anderen mij ook. Maar ik ben blij dat ik eruit ben gegroeid. Ik ben me nog altijd heel erg bewust van de ander, maar ik voel me al veel minder klein.»
BAKKEN BAGGER
HUMO Bijten jongeren vandaag meer van zich af? Ik kan me voorstellen dat Soukaïna zich niet laat doen. Van de hele bende klinkt zij het meest woke.
EHLALOUCH «Ik vind Soukaïna geweldig. Ze is slim en grappig. Ze doet theater en schrijft poëzie. Maar doordat ze een hoofddoek draagt, kan ik me inbeelden dat ze wat vaker geconfronteerd wordt met gemene en racistische opmerkingen. Ze weet perfect hoe ze moet opkomen voor zichzelf.»
HUMO Ze reageert het felst als Lina vertelt dat ze vaak te horen krijgt: ‘Je hebt geluk dat aan jou niet te zien is dat je Marokkaans bent.’ Dat zeiden ze vroeger ook weleens tegen jou.
EHLALOUCH «Ik had zelfs een leerkracht die dacht dat ik Braziliaans was. Hoe vaak ik hem ook zei dat ik niks met Brazilië te maken had, hij bleef maar vragen: ‘Wat is de mascotte van de Braziliaanse voetbalploeg?’ Ik zou het niet weten (lacht).
»Als onzekere tiener vond ik het nice als ze zeiden dat ze niet aan me zagen dat ik Marokkaans was. Dat was precies wat ik wilde. Nu vind ik het absoluut geen compliment. Pas op: als er verder niks mee bedoeld wordt, vind ik het niet erg. Maar als ze eraan toevoegen ‘…en dat is goed’, dan voel ik me beledigd. Ik wil dat deel van mij niet meer negeren.»
HUMO Terwijl de jongeren van de ene plek naar de andere trekken, voeren ze boeiende gesprekken in het busje. Over racisme, bijvoorbeeld.
EHLALOUCH «Ik moest hard lachen toen ik de eerste aflevering zag. Na twee minuten valt het woord ‘racist’ al. Ik dacht: oh boy, dit gaat meteen de diepte in.»
HUMO Ze gebruiken het woord vaak als grap, om elkaar te jennen.
EHLALOUCH «Ik ben er zelf heel voorzichtig mee. Ik zal het nooit zomaar rondstrooien, er moet een gegronde reden zijn voor ik iets racistisch vind. Maar onder elkaar gebruiken ze het inderdaad om te lachen. Misschien om het gevoel dat errond hangt wat te kanaliseren: we gaan dat slechte ding omturnen tot iets grappigs.
»Voor jongeren is het een heel belangrijk thema. Ze spreken zich er vaak over uit, waardoor mensen het gevoel krijgen: moet het daar nu wéér over gaan? De generatie van mijn ouders heeft zich altijd onderdanig opgesteld. Ze voelden een grote dankbaarheid voor het land dat hen had opgevangen. Zeker mijn grootouders dachten: ik moet proberen me hier zo stil mogelijk te houden en niet te veel amok te maken. Nu zijn we een paar generaties verder en merken veel Belgen met buitenlandse roots dat ze nog altijd niet als volwaardige Belgen worden gezien. Dus slaan ze vaker met de vuist op tafel: ‘Ik mag hier ook zijn.’ Het is een goeie zaak dat ze zich daarover laten horen. Het is ook niet makkelijk: wees maar zeker dat ze daarna bakken bagger over zich heen krijgen.»
HUMO Jij maakt niet graag amok, hè.
EHLALOUCH «Ik ben niet het type dat als eerste op de barricades gaat staan. Tegenwoordig moet iedereen altijd maar een mening hebben: het ene brandje is nog niet gedoofd of je moet al iets te vertellen hebben over het volgende. Ik heb daar de mentale ruimte niet voor. Ik wil ook niet van me laten horen omdat anderen dat van me verwachten. Maar als iets me echt raakt en aanbelangt, zal ik me niet inhouden. Het moet gewoon vanuit mezelf vertrekken.»
HUMO Wordt van jou verwacht dat je een Palestijnse watermeloen achter je naam zet op sociale media?
EHLALOUCH «Mensen verwachten van me dat ik actief over dat conflict post. Dat heb ik ook gedaan, omdat ik het zelf belangrijk vind. En ik ben gisteren naar de Gaza-betoging geweest in Brussel.
»Over de kwestie Palestina heb ik me al vaker uitgesproken, maar ik vind het ook moeilijk om er dag in, dag uit mee geconfronteerd te worden op sociale media. De beelden zijn zo schrijnend dat ik er niet van slaap. Ik ben me heel bewust dat ik in een luxepositie zit: ik kan mijn telefoon uitzetten en er niet meer naar kijken. Dat geluk hebben de mensen daar niet.»
KWATAR OF KAFTAR
HUMO Op je 18de ging je journalistiek studeren. Eigenlijk was dat een idee van je zus.
EHLALOUCH «Mijn zus kan heel goed inschattingen maken over anderen – en misschien iets minder over zichzelf (lacht). Twee weken voor de start van het academiejaar twijfelde ik nog: zou ik logopedie doen? Op een zomeravond zaten we buiten en zei mijn zus: ‘Ik denk dat journalistiek iets voor jou is.’ Ik ben eraan begonnen met het idee: ik probeer het gewoon. Het lag me meteen.»
HUMO Ben je gespaard gebleven van de lage dunk die ons schoolsysteem nog altijd heeft van leerlingen van allochtone afkomst?
EHLALOUCH «Ze hebben me nooit afgeraden verder te studeren, maar op het eind van de lagere school kreeg ik wel het advies tso te volgen.»
HUMO Had dat te maken met je Braziliaanse roots?
EHLALOUCH (lacht) «Misschien. Ik heb dat advies netjes naast me neergelegd en heb aso gedaan.»
HUMO Ik wilde je vragen wat je ouders vonden toen je voor een carrière in de media koos, maar dat lijkt zo’n vooringenomen vraag: ze gaat ervan uit dat ouders met Marokkaanse roots moeilijk doen over de carrièrekeuze van hun dochter.
EHLALOUCH (knikt) «Ik heb die vraag al vaak gekregen. Het is een achterhaald cliché: mijn ouders vonden het vanzelfsprekend dat we allemaal verder studeerden. Ook al mijn neven en nichten hebben gestudeerd. Ik heb een nicht met een doctoraat, een andere is arts, er zitten leerkrachten in de familie… We zitten echt overal.»
HUMO Maakt het cliché je kwaad?
EHLALOUCH «Toch wel. Je zíét ons allerlei beroepen uitoefenen: daar heb je meestal toch een diploma voor nodig? Van vorige generaties werd uit culturele overwegingen verwacht dat ze rond hun 20ste aan een gezin begonnen, maar dat is zo achterhaald. Mijn ouders vinden het belangrijk dat hun kinderen voor hun eigen toekomst kunnen zorgen. Mijn broer zit nu bij mij op kot. Elke dag vraagt mama: ‘Hoe is zijn examen geweest?’ Ze zijn even begaan met onze academische besognes als typisch Vlaamse ouders. Het is jammer dat het idee nog altijd heerst dat wij uitzonderingen zijn, terwijl het omgekeerde eerder waar is.»
HUMO Hoe trots zijn je ouders dat je op de radio komt?
EHLALOUCH «Ze vinden het heel cool. Papa zit zelfs zijn familie in Marokko aan te porren om te luisteren (lacht).
»Dat ik nu een programma heb gemaakt over zijn thuisland, maakt hem extra trots. Als ik vertel waar we zijn geweest, begint hij al zijn weetjes over die plekken te delen. Dat is fijn, omdat hij doorgaans erg gesloten is. Ik ben pas onlangs te weten gekomen dat zijn oma blind was. Dat hoor ik wel vaker van migrantenkinderen: hun ouders gaan ervan uit dat hun leven van vroeger helemaal niet zo speciaal is.»
HUMO Op de arbeidsmarkt is een niet-westerse achternaam nog altijd een nadeel. Vormen creatieve jobs daar een uitzondering op?
EHLALOUCH «Het is voor mij een troef, dat zal ik niet ontkennen. Ik kan over de ramadan praten op een manier dat Robin (Keyaert, met wie ze ‘Kawtar & Keyaert’ presenteert, red.) dat niet kan. Maar ik vind het jammer dat er zo zwart-wit naar wordt gekeken. In het begin was ik daar heel onzeker over, omdat mensen het ook echt uitspraken: ‘Is het waar dat jij enkel de ochtendshow mag doen omdat…?’ Of: ‘Ze hadden nog iemand nodig met een kleurtje, zeker?’ Intussen heb ik dat kunnen loslaten: als ik geen talent had, zat ik hier niet al vijf jaar.
»Ik krijg nog geregeld telefoontjes van productiehuizen: ‘We hebben nog iemand jong nodig met een kleurtje.’ Ooit heb ik een test gedaan voor een programma dat er nooit is gekomen. Ik kwam binnen en zag een groot bord met foto’s van alle kandidaten: allemaal mensen met migratieroots. Hun zoektocht was duidelijk: we zullen eens kijken wie van die bruine mensen geschikt is om ons programma te doen.»
HUMO Dan is het bij jou per definitie een njet?
EHLALOUCH «Ja. Het lijkt me logisch dat ze vertrekken van mijn talent, en mijn roots als extra zien.»
HUMO Bij ‘Challas en de kost’ was het dan weer minder logisch geweest als ze pakweg Philippe Geubels hadden gebeld.
EHLALOUCH «Het fijne was dat de VRT zei: ‘We hebben jou gekozen, Kawtar, omdat je al veel ervaring hebt met interviewen in de ochtendshow.’ Dat ik mee in de leefwereld van die jongeren zat, zagen ze als een troef. Ik vinkte beide vakjes af.»
HUMO Ben je blij met je Marokkaanse naam?
EHLALOUCH «Eigenlijk wel. Mijn ouders twijfelden tussen Nora en Kawtar, dus lieten ze mijn broer de knoop doorhakken. Ik heb ’m heel lang stom gevonden: ‘Wie laat nu een 8-jarige een naam kiezen?!’ Nora is veel makkelijker uit te spreken. Maar nu ben ik er blij mee: er zijn al genoeg Nora’s in de wereld. Ik krijg zelfs dankberichten van Kawtars: ‘Dankzij jou spreken mensen mijn naam eindelijk juist uit.’ Alles heb ik al gehoord: Kwatar, Kaftar… Je kunt het zo gek niet bedenken.»
HUMO Het is een naam uit de Koran: Kawtar is een rivier in het paradijs.
EHLALOUCH «Elke moslim krijgt een islamitische naam.»
HUMO Wil jij je kinderen later ook een islamitische naam geven?
EHLALOUCH «Ik vind Arabische namen ook gewoon mooi, dus dat is sowieso het plan. Zelfs mensen die niet per se praktiserend moslim zijn, geven nog altijd graag hun cultuur door via die naam. Het is een heel directe manier om te zeggen: ‘Dit zijn jouw roots.’»
HUMO Je bent 26.
EHLALOUCH «Bijna 27 zelfs! Het klinkt zo volwassen. Opeens kom je niet meer in aanmerking voor de jongerenkorting op de trein. Alsof de NMBS bepaalt: vanaf nu ben jij volwassen.»
HUMO Zo voel je je niet?
EHLALOUCH «Door die coronajaren heb ik het gevoel dat ik een paar jaar heb gemist. Alsof er op mijn 22ste een pauzeknop werd ingedrukt, en opeens was ik 25. Ik zou graag nog even terug willen naar die overgeslagen jaren.
»Ik pieker vaak over later, maar het is niet zo dat ik me daar ook al naar gedraag. Ik geef mijn geld graag uit. Pas recent ben ik beginnen na te denken: misschien moet ik toch wat sparen.»
HUMO Denk je ook na over een relatie?
EHLALOUCH «Nee. Veel vrienden zijn daar heel actief mee bezig, maar ik ben niet het type dat op datingapps krampachtig gaat zoeken naar een lief. Ik weet niet of ik nu al klaar ben om al mijn persoonlijke tijd in een relatie te stoppen. Al zou ik het ook niet tegenhouden als het me plots overkwam.»
HUMO Daten is niet echt een ding in de Marokkaanse cultuur.
EHLALOUCH «Het gebeurt wel, hoor. Vaak met het oog op trouwen. Dat ik het niet doe, ligt vooral aan mijn persoonlijkheid.
»Het is wel zo dat, toen ik opgroeide in de Marokkaanse cultuur, op een bepaalde leeftijd van je werd verwacht dat je trouwde. Het was een vanzelfsprekendheid. Als adolescent verzette ik me heel erg tegen die gedachte: waarom zou een ander bepalen wat ik doe? Als ik me wil concentreren op mijn carrière, dan is dat zo. Misschien was dat de rebel in mij, ook al heb ik voor de rest totaal niet gerebelleerd. Ik wist gewoon dat ik mijn eigen pad wilde uitstippelen, dat ik niet in dat verwachtingspatroon wilde stappen.»
HUMO Dat vinden je ouders prima?
EHLALOUCH «Ze hebben er absoluut geen verwachtingen over. Toevallig zei mama dit weekend wel: ‘Zeg, we zijn aan het wachten tot jij gaat trouwen.’ Maar ze zei het lachend, niet serieus. En ze zal nog lang mogen wachten (lacht).»
HUMO Val je op een bepaald type?
EHLALOUCH «Ik heb niet echt een type, maar ik denk dat ik het wel heb voor gedreven mensen, die zelf ook ambitieus zijn en hun eigenheid weten te bewaren in een relatie.»
HUMO Het hoeft niet iemand te zijn met dezelfde roots?
EHLALOUCH «Roots maken me niet zoveel uit. Het maakt de dingen wel makkelijker, zoals bij mijn ouders, maar het geeft voor mij niet de doorslag. Om een klik te voelen moet je vooral op eenzelfde manier naar de wereld kijken, dezelfde normen en waarden delen.»
HUMO Je zussen zijn wel getrouwd met iemand van Marokkaanse afkomst. Jij zou de eerste zijn die thuiskomt met iemand met andere roots.
EHLALOUCH «Dat zou zomaar even kunnen. Hij moet wél moslim zijn, of toch zeker openstaan voor de islam. Mijn geloof is een belangrijk deel van mijn leven. Het moet iemand zijn die dat begrijpt.»
HUMO Iemand die zich bekeert voor de liefde?
EHLALOUCH «Nee! Dat bedoel ik met iemand die zijn eigenheid bewaart: ik zou niet willen dat iemand zich aanpast om mij ter wille te zijn. Dat is geen basis voor een goede relatie. Hij moet zelf overtuigd zijn van de islam.
»Heb je ‘Shalom allemaal!’ gezien? Ik vond dat zo boeiend. Het jodendom staat ver van mij af, maar ik heb er wel enorm veel respect voor.»
HUMO Moet er ook een ‘Shalom allemaal!’ – of beter: ‘Salaam allemaal!’ – over moslims komen?
EHLALOUCH «Dat lijkt me moeilijk. De moslimgemeenschap in Vlaanderen is zo divers, je kunt die niet vatten in één programma – maar misschien denkt de Joodse gemeenschap dat ook over ‘Shalom allemaal!’. Hoe iemand de islam beleeft, is iets heel persoonlijks. Niemand kan over een ander oordelen of hij wel of geen moslim is. Ik heb bijvoorbeeld geen hoofddoek nodig om me moslim te voelen, andere vrouwen wel. Er zijn vast mensen die vinden dat ik geen goede moslim ben omdat ik ’m niet draag, maar dat recht hebben ze niet, vind ik.
»Eigenlijk krijg je in ‘Challas en de kost’ wel een mooie blik op die waaier aan mensen en meningen binnen de Marokkaanse gemeenschap. Ook de jongeren merkten hoe verschillend ze naar bepaalde dingen keken. Op een bepaald moment hadden ze het erover hoe open je bent tegenover je ouders. Bij de Brusselse Lina gaat het er thuis al veel opener aan toe dan bij de rest. Ook dat was confronterend voor hen.»
EMO-ETER
HUMO Wat een land een land maakt, is ook zijn keuken. Als de schapenkoppen op tafel komen in ‘Challas en de kost’, roep jij uit: ‘Mijn papa eet dat graag!’
EHLALOUCH «Man, die koppen! Het ziet er niet uit: de ogen, de tanden… Alles zit er nog aan. Het zal vast zero waste zijn, maar waarom wil iemand zoiets eten? Gelukkig is de Marokkaanse keuken veel meer dan alleen schapenkoppen.»
HUMO Het is best een gezonde keuken.
EHLALOUCH «Op zich wel: je kookt met olijfolie, geen boter. En je hebt veel vegetarische gerechten.
»Als tiener was ik een beet je mollig. Ik was een emo-eter: als ik me niet goed voelde, at ik veel chocolade en ongezonde troep. Ik heb allerlei diëten geprobeerd, maar ze hadden alleen maar een jojo-effect. Het is nooit uitgemond in een eetstoornis, maar dat had best gekund: de basis was er. Nu heb ik een goeie balans gevonden en kan ik voor mezelf rationaliseren dat ik een perfect normaal lichaam heb, al zal mijn relatie met eten altijd wat moeilijk blijven – in mijn hoofd zullen er altijd nog kilo’s af kunnen. Maar een dieet, daaraan zal ik me nooit meer laten vangen. Ik krijg al de kriebels als ik iemand hoor zeggen: ‘Ik eet geen koolhydraten meer.’ Het triggert iets in mij. Ik hoed me er heel hard voor weer obsessief met eten bezig te zijn.»
HUMO Was het dan wel zo’n goed idee om mee te doen aan het nieuwe seizoen van ‘Celebrity Masterchef’?
EHLALOUCH (lacht) «Ik heb geen seconde getwijfeld toen ze me vroegen. Het was leuk om te doen – de opnames zijn al achter de rug. Ik was zo hard bezig met dat bordje en met de jury, aan eten kwam ik zelfs niet toe.»
CHALLAS EN DE KOST
Vanaf woensdag 31 januari op VRT Max
VRT MAX; (Foto: in ‘Challas en de kost’.)
