Volgens internationaal onderzoek heeft zo’n 1 procent van de mannelijke bevolking een seksuele voorkeur voor kinderen, net als Sam (22) en Elias (36). Ze dragen hun gevoelens beschut, bewust en bekommerd, met het ijzeren voornemen nooit één kind pijn te zullen doen.
SAM 'Rust in mijn lijf' Sam is 22. Hij studeert, en zal ons hele gesprek lang nerveuze lussen draaien in z'n blonde haar.
HUMO Jij bent een pedofiel. SAM «Ja. In het begin schuurt dat woord, maar door het platform Pedofilie.be heb ik dat leren accepteren. Vandaag kleeft er voor mij zelfs geen stigma meer op de term 'pedofiel'. Het misselijke gevoel dat er ooit aan vasthing, is weg. Ja, ik heb gevoelens voor kinderen, en nee, ik doe niets met die gevoelens. Ik ben géén pedoseksueel.»
HUMO Zie je het als een geaardheid, een afwijking, een stoornis? SAM «Ik ervaar het als een geaardheid. Iedereen valt op iemand, en bij mij zijn dat geen mannen of vrouwen. Op dat vlak verschil ik niet van aseksuele mensen. Ik heb heel lang volgehouden dat ik bi ben, omdat het voelde als een 'simpele' keuze die alle hokjes openhield – maar pedofilie past natuurlijk niet in het lgbtq-rijtje. Het is afwijkend, in de zin van: onhandig, onpraktisch, niet normaal, iets wat beter niet zou bestaan. Maar het hoeft ook geen groot probleem te vormen. Mijn pedofilie is geen ramp. Ik weet wat wel en niet kan, en ik respecteer dat zorgvuldig.»
HUMO Ben jij geboren als pedofiel, denk je? SAM «Ik vermoed van wel. Ik kan geen enkel aanknopingspunt bedenken om te verklaren waarom ik jonge jongens mooi vind. Mijn kindertijd was ongecompliceerd.»
HUMO Moeilijke vraag, maar wat bedoel je met: 'Ik vind jonge jongens mooi'? SAM «Ik heb net als iedereen een type – dat ik uiteraard niet ga beschrijven. Ik vind spelende en lachende jongens iets prachtigs. Het maakt me blij naar hen te kijken, en ze blijven vaak nog even in mijn gedachten plakken als ik wegwandel. Wat niet wil zeggen dat ik voor een mooi kind automatisch seksuele verlangens ontwikkel. Er zit een forse kloof tussen échte kinderen en de imaginaire kinderen in mijn fantasie.»
HUMO Ik merkte op het platform Pedofilie.be dat de deelnemers van de wekelijkse chatronde zich telkens voorstellen met de leeftijdscategorie waartoe ze zich aangetrokken voelen. SAM «Ik val op jongens van 3 tot 11 jaar. Ik kan kinderen aantrekkelijk vinden vanaf het moment dat ze redelijk kunnen communiceren en lopen.»
HUMO Hier moet ik even van slikken. SAM «Het is heel erg jong, hè. Ik besef het. Toen ik de eerste keer naar Pedofilie.be surfte, stelde de moderator zichzelf voor als iemand die op kinderen van 5 tot 12 jaar viel. Toen durfde ik geen getal lager dan vijf te typen, omdat ik niet méér pedofiel wilde zijn dan de beheerder. Terwijl: of je nu op pasgeboren baby's valt of op kinderen van 10, je kunt in beide gevallen niets met die voorkeur. Bij mij is het zelfs zo absurd jong dat ik instinctief vóél dat het volstrekt onmogelijk is ernaar te handelen.»
HUMO In de documentaire 'Het bestaat' hoor je een dader zeggen: 'Ik zag geen kind voor mij, ik zag enkel een object.' SAM «Heftig. Wat mij raakt in kinderen is juist hun vrolijke inborst, hoe levendig ze zijn, hoe menselijk ze zijn. Ik zou nooit op een zielloos lichaam vallen.»
HUMO Hoe komt die uitspraak bij jou binnen? SAM «Heftig. Wat mij raakt in kinderen is juist hun vrolijke inborst, hoe levendig ze zijn, hoe menselijk ze zijn. Ik zou nooit op een zielloos lichaam vallen.»
SPEELPLEIN
HUMO Weet je nog de eerste keer dat je voelde: er is iets? SAM «Ik heb geen specifieke herinnering aan een eerste keer,
SPEELPLEIN HUMO Weet je nog de eerste keer dat je voelde: er is iets? SAM «Ik heb geen specifieke herinnering aan een eerste keer, maar rond mijn 14de begon ik af en toe naar spelende kindjes te kijken. En ik vond ze mooi. Oei, dacht ik, heeft dat met pedofilie te maken? Nee, suste ik mezelf, pedofielen zijn oude witte mannen die naar foute beelden kijken, voortdurend in hun computerkamertje zitten en amper sociaal contact hebben. Een échte pedofiel zou het toch verschrikkelijk moeilijk hebben om kinderen niet aan te raken? Dat was bij mij totaal niet het geval. Ik duwde het idee in een hoekje en praatte er met niemand over.»
»Maar toen ik 18 werd, kreeg ik ook seksuele verlangens over kinderen. Die jongens uit mijn fantasie zijn niet écht zo jong, ze zijn fictief, ze bestaan niet, probeerde ik nog. Ik slaagde erin mijn gedachten te parkeren en zelfs te vergeten – als ik écht op kinderen zou vallen, zou ik daar toch niet over twijfelen? We leven bovendien in een tijd waarin je je geaardheid niet hoeft te omheinen of vast te pinnen. Ik had alle tijd om het uit te pluizen. Als iemand me vroeg welke acteur ik knap vond, pikte ik er eentje uit die ik nog oké vond. Achteraf gezien was het altijd iemand zonder baard, met een jeugdig gezicht.»
HUMO Wat gebeurde er toen leeftijdsgenoten relaties kregen? SAM «Ik vond liefde geen interessant concept. Romcoms spraken me voor geen meter aan. Toen ik de eerste keer 'Notting Hill' zag, vond ik het onbegrijpelijk dat mensen zoveel moeite voor elkaar doen. Misschien overdrijven volwassenen gewoon over de intensiteit van verliefdheid, dacht ik, en is liefde vooral een rationele constructie. Héél af en toe vond
ik een jongen van mijn leeftijd aantrekkelijk. Maar die gevoelens waren zo zwak en oppervlakkig dat ze nooit lang bleven hangen.
»Op mijn 16e gingen veel klasgenoten aan speelpleinwerking doen. Ik paste daarvoor, zogezegd 'omdat ik niet goed was met kinderen'. Maar eigenlijk voelde ik me vreselijk ongemakkelijk bij het idee.»
HUMO Twijfelen of je een pedofiel bent, dat moet erin hakken.
SAM «Zeker. Ik ging continu in debat met mezelf. Onzin, Sam, je zoekt een reden om je slecht te voelen. Iedereen wordt toch blij van spelende kinderen? Kinderen zijn schattig, zo bizar is dat nu ook weer niet.
»Ik groeide bewust nooit diep in die gevoelens, uit schrik voor wat ik naar boven zou spitten. Tot ik – via een artikel in een tijdschrift – op Pedofilie.be terechtkwam.»
HUMO Hoe surf je naar zo'n site? Incognitobrowser, beveiligd wifinetwerk?
SAM «Ik had Firefox geïnstalleerd op mijn gsm, en dan inderdaad: incognitobrowser openen, aanmelden met een anoniem mailadres en op enter drukken. Op dat moment kon ik niet meer terug. Ik was een pedofiel.
»Mijn eerste gebruikersnaam was superpandao07, omdat panda's geen – of toch amper – seks hebben. Toepasselijk, dacht ik. Maar ze staan erop dat je een échte naam gebruikt, om toch een stukje normaliteit te behouden. De chatruimte heet ook De Huiskamer: gezellig, veilig, hartelijk. Er geldt één heldere regel: iedereen keurt seksueel contact met kinderen en het bekijken van misbruikbeelden stellig af.»
HUMO Hoe vond je daar je plooi?
SAM «Een jaar lang heb ik flink met mezelf in de knoop gezeten. Was ik écht geen gevaar? Was mijn hoofd niet gedoemd om sowieso te ontsporen, waardoor ik uit het niets kindermisbruik kon plegen? Kon ik een groep pedofielen die zei dat pedofilie oké was wel geloven? Net in die periode kwam de zaak van Sven Pichal in de media. Hup, dacht ik: ik word een Pichal. In het beste geval dan nog.
»Via de hulplijn Stop it Now! kwam ik bij een psycholoog terecht, die mijn fantasie als iets normals benaderde. En ik las het boek 'A Long, Dark Shadow', over pedofielen die geen misbruik plegen. Dat hielp. Door ze te delen kon ik mijn pedofiele gedachten dempen. Sindsdien bestaan ze gewoon. Ze springen niet meer continu opdringerig in het oog. Ik heb ze, het is oké.»
HUMO Ik heb ooit een relatie-therapeut geïnterviewd die zei: als je verlangens niet bespreekbaar zijn, kunnen ze gaan woekeren. Praten werkt preventief, ook voor pedofielen?
SAM «Toen ik nog in de ontkenningsfase zat, was ik ongewapend. Telkens wanneer die akelige gevoelens opdoken, schrok ik. Angst geeft stress, en stress leidt tot vreemde sprongen. Alleen door erover te praten – door er ontzettend véél over te praten – heb ik rust gevonden in mijn lijf.»
ECHTE DATE
HUMO Voor alle duidelijkheid: jij hebt nog nooit iets strafbaars gedaan.
SAM «Neen.»
HUMO Heb je ooit al op het punt gestaan?
SAM «Ik ben een tijdje jaloers geweest op mensen die naar beelden van kindermisbruik kijken. Het idee dat er plekken op het internet bestaan waar gelijkgestemden elkaar ontmoeten, en waar ik 'normaal' kon zijn: dat leek me fijn. Ook al betreft het natuurlijk zeer problematische netwerken.»
HUMO Waarom heb je besloten toch niet naar je gevoelens te handelen?
SAM «Ten eerste: ik heb geen beelden of erger nodig om gelukkig te zijn. Ten tweede: ik heb in het vierde leerjaar ooit snoepjes gestolen, en ik voel me daar nog altijd schuldig over. Als ik opgewonden zou raken van niet-consensuele beelden waarvoor kinderen hebben afgezien, zou ik niet met mezelf kunnen leven. Zoiets krijg je nooit meer weggewassen. Ik heb een te grote piekeraar om voor een handvol minuten genot een leven kapot te maken.»
HUMO Je wilt een goed mens zijn. Heb je jezelf intussen aanvaard?
SAM «Geloof mij: als een vorm van conversietherapie zou werken, ik dééd het. Maar ik heb almaar meer vrede met mezelf. Ik geloof ook niet dat gevoelens morele waarde hebben. En ja, in periodes met veel stress raak ik sneller seksueel getriggerd, en fantaseer ik meer.
Maar dat wil niet zeggen dat ik plots wél de drang voel om kinderen te misbruiken. Het is niet alsof mijn hand plots uitschiet en ik een jongen aanrand.»
HUMO Als je pedoseksueel gedrag afkeurt, hoe beleeft je dan seksualiteit?
SAM «Ik heb absoluut geen kinderen nodig om seksueel voldaan te zijn. Er bestaan pedofielen die ook prima seks kunnen hebben met volwassenen, en dat kan ik me best voorstellen.»
HUMO Kijk je naar porno?
SAM «Soms, maar ik lees liever pornografische verhalen. Daar hebben mensen geen tastbaar lichaam, maar blijft het bij een abstract concept. Dat werkt voor mij. Al wil ik er meteen bij zeggen dat ik geen opvallend grote seksuele appetijt heb – nog zo'n misvatting over pedofielen. Mijn romantische fantasieën zijn veel belangrijker dan de seksuele gedachten.»
HUMO Dat herinnert mij aan een andere opmerkelijke uitspraak uit 'Het bestaat', van een pedofiel die ook geen handelingen pleegt. 'Seks op zich kan ik prima laten, maar ik vind het vooral jammer dat ik nooit een romantische date in een intiem restaurant zal hebben.'
SAM «Ik vind seks maar iets banaals. Intimiteit mis ik wél. Ergens sluimert onbewust een stil verlangen naar een relatie met een kind. In mijn fantasiewereld zou ik het liefst naar het pretpark gaan met een jongen, samen spelen of een film kijken, een échte date hebben.
Ik besef heel goed dat het onzinnig is, maar die romantiek is wel een ontbrekend puzzelstukje dat ik verdrietig vind.»
LIJFSTRAF
HUMO Wie weet dit eigenlijk over jou?
SAM «Mijn ouders, mijn broers, enkele vrienden en mijn psycholoog.»
HUMO Hoe reageerden ze?
SAM «De eerste vriendin die ik in vertrouwen nam, zei: zolang je maar niks fucked up doet. Een andere vriend vertelde dat hij door mijn bekentenis plots zijn beeld van pedofielen moest bijstellen. En mijn mama, die voelde al een tijdje dat ik met een knoop rondliep. Zij en papa schrokken heel erg, maar vonden het vooral erg voor mij.»
»Ik kan natuurlijk moeilijk bewijzen dat ik niets fout doe. Ik zou mijn bewijs van goed gedrag en zeden kunnen printen, maar ik kan niet zwart op wit aantonen dat ik nooit kinderen pijn doe.»
HUMO Kun je over zoiets aan de keukentafel praten?
SAM «Dat kan. Alleen als we in de tuin eten, mag het er niet te luid over gaan.»
HUMO Hoe komt het dat ze zoveel begrip hebben? Lijkt me verre van vanzelfsprekend.
SAM «Mijn ouders werken in de zorg en het onderwijs, het zijn empathische en open-minded mensen. Ze kennen mij ook. Ze weten hoe fanatiek ik hamer op het goede doen.»
HUMO Wat zou er gebeuren als iedereen dit van jou zou weten?
SAM «Als er morgen een namenlijst van alle pedofielen online zou komen, denk ik dat zoveel mensen familieleden, vrienden of collega's zouden herkennen dat uiteindelijk niemand er nog moeilijk over doet.
»Dat, of ik word in elkaar geslagen.»
HUMO Begrijp je dat er gezinnen zijn die niet willen dat jij naast hen woont?
SAM «Tuurlijk. Ik snap perfect dat het ongemakkelijk voelt dat ik over kinderen fantaseer, en ik begrijp dat ouders hun kinderen willen beschermen – ook al vorm ik geen gevaar. Dat blijft voor mij het moeilijkste aan dit etiket. De focus van de hulpverlening ligt bij slachtoffers en daders, zodat zij geen nieuwe feiten plegen – logisch natuurlijk, maar daardoor beperkt de preventie zich grotendeels tot: 'Pas op, hè, houd je aan de wet!' Mensen zoals ik bestaan ook. Ik kan me niet eeuwig schuldig voelen over iets wat er gewoon is.»
HUMO Ik ben eens gaan scrollen op Pedofilie.be. Een deelnemer schreef: 'Het idee dat kinderen altijd leuk zijn, leer je heel snel af. Het zijn soms net mensen.' Het was bedoeld als mop, wat ik toch wat vreemd vond.
SAM «Pedograppen zijn een ding. Het helpt om ons iets normaler te voelen, en om lucht in het loodzware onderwerp te blazen.
»Ik herinner me de eerste keer dat ik tegen mijn ouders een mopje durfde te maken. Mijn moeder merkte op dat ik altijd zo voorovergebogen rondloop. 'Dat is omdat ik hele dagen naar kinderen kijk,' antwoordde ik. Ik zou nooit lachen met misbruik, maar een onschuldige grap houdt het draaglijk – zoals met alles wat weegt.»
HUMO Hoeveel pedofielen ken jij?
SAM «Ik ken veel van de vaste chatters op Pedofilie.be best goed. Acht pedofielen heb ik al in het echt ontmoet.»
HUMO Ken je ook daders?
SAM «Ja. Een ex-dader, voor alle duidelijkheid, en ik ken hem niet heel goed.»
HUMO Hoe kijk je naar plegers?
SAM «Ik keur hun gedrag af. Tegelijk: wie op zulke platformen opduikt, is daar omdat die voortaan wél het juiste wil doen. Ik geloof trouwens dat er meer mis moet zijn met iemand dan alleen pedofiele gevoelens om daadwerkelijk misbruik te plegen. Ik durf te beweren dat de gemiddelde pedofiel een normale mens is, met normale grenzen.»
HUMO Wat denk je van chemische castratie?
SAM «Ik vrees dat je geen erectie nodig hebt voor kindermisbruik.
»Kijk, slachtoffers hebben recht op vergelding. Maar ik vind niet dat je chemische castratie kunt verplichten, want dan wordt het een lijfstraf. Ik chatte ooit met iemand die het vrijwillig geprobeerd had: hij had een hoop bijwerkingen en zijn seksuele gedachten waren nog even luid.»
HUMO Kun jij garanderen dat je nooit een kind pijn zult doen?
SAM «Ja. Stel dat je morgen een artikel leest over iemand die bejaarden oplicht voor miljarden, en met z'n buit een luxueus leventje leidt. Dan kun je denken: amai, ik wil ook wel in een dikke villa wonen. Maar dat betekent niet dat je je laptop pakt en zelf ook zomaar oude mensen begint te scammen.
»Het is misschien een verontrustende boodschap, maar pedofielen zijn niet enkel creeps in een lange jas. Ik ben een heel normale persoon die graag chocolademousse eet en creatief prutst. En ja, in mijn fantasie gebeuren dingen die niet helemaal oké zijn, en die niemand ooit normaal hoeft te vinden. Maar ik zou die scenario's nooit vertalen naar de werkelijkheid.»
HUMO Hoe kijk je naar de toekomst?
SAM «Ik zit in een best case scenario: ik kan prima leven met mijn toekomst als single, mijn naaste kring accepteert mij, en ik ben door de venijnigste twijfels gesparteld. Ik heb wel grotere problemen dan pedofiel zijn: examenstress bijvoorbeeld. Er is méér dan dat stukje van mij.»
ELIAS
'Toffe mensen'
Elias was 12 toen hij het wist. Vandaag is hij 36, met een hoge academische functie en een goedgevulde sociale kring.
ELIAS «Ik kwam uit de kleedhokjes in het zwembad, en mijn blik bleef hangen bij het lichaam van een 7-jarig meisje. Ik voelde de drang haar aan te staren. En ik besefte meteen: dit mag ik aan niemand vertellen.
»Heel mijn tienerjaren lang bleef die interesse af en toe opduiken, zowel bij meisjes als jongens. Ik ben naast pedofiel ook een zogenaamde hebefiel, ik val dus zowel op kinderen vóór de puberteit als op vroege pubers. Op mijn 15de maakte een vriend er voor de eerste keer een opmerking over: waarom staar je zo naar dat meisje? Oei, dacht ik. Andere mensen zien het dus óók.
»Stilaan begon ik online te zoeken naar foto's. Ik ben best handig met computers, en onze generatie was toen collectief bezig met muziek en films downloaden – het was niet vreemd om zulke software op je laptop te hebben staan. Ik beschouwde dat beeldmateriaal als een grijze zone. Het waren geen video's, er was geen sprake van seksuele handelingen, de kinderen droegen kleren. Maar ze waren wel duidelijk gefotografeerd voor een specifiek doelpubliek, in suggestieve poses. Eén keer kwam
ik terecht op expliciete beelden, die ik meteen weglklikte: ik wilde 'grijs' blijven. Al waren die foto-shoots natuurlijk ook illegaal, weet ik nu.»
HUMO Toen je 18 was, kwamen je ouders erachter.
ELIAS «Klopt. Ik wil liever niet te veel «in detail treden over hoe ze het ontdekt hebben. Maar ze waren enorm geschrokken, en gaven zichzelf zelfs een beetje de schuld: waarom hadden ze het niet sneller ontdekt? Zelf blokkeerde ik volledig. Ik vond geen woorden om te vertellen over die bizarre gevoelens in mijn lijf. Mijn ouders gingen op zoek naar gespecialiseerde hulp, en vonden enkel het I.T.E.R. in Brussel: het toenmalige 'Centrum voor Daderhulp'. Daar heb ik twee jaar therapie gevolgd.»
HUMO Confronterende plek voor een 18-jarige, 'centrum voor daderhulp'.
ELIAS «Inderdaad. Hun behandelprogramma was toen zuiver gericht op gevaar vermijden: hoe herken je risicovolle gedachten, hoe zorg je ervoor dat je nooit alleen bent met een kind. Heel zinvol, en het hielp immens om vrijuit te praten, maar ik ben er wel vertrokken met een panische angst: ik was een potentiële dader. Een menselijke tijdbom. Er zat een monster in mij verstopt dat ik levenslang moest bewaken, anders zou het ongecontroleerd uitbreken en schade aanrichten.»
HUMO Heftig om met die overtuiging te leven.
ELIAS «Mijn zelfbeeld was volledig verfrommeld. Ik besloot mijn pedofiele gevoelens in een hoekje te duwen, ik zou er nooit meer aan denken en me keihard op mijn studies storten. Ik haalde de mooie diploma's, bouwde een carrière uit, smeet me in hobby's. Maar seksualiteit 'verdwijnt' niet zomaar. Ik gleed telkens opnieuw in een depressie.
»Toen ben ik terechtgekomen bij een centrum voor forensische geestelijke zorg. Zij boden wél een apart programma aan voor pedofielen die op zoek waren naar zelfacceptatie – en dat bleek het sleutelwoord voor mij. Ik leerde er dat het niet mijn schuld is dat ik voel wat ik voel, maar dat ik nu eenmaal automatisch op hetzelfde hoopje word gegooid als kindermisbruikers. Ik begon mezelf beetje bij beetje vriendelijker toe te spreken. Ik ging aan de slag met mindfulness en meditatie, en vond Pedofolie.be. Ik zal nooit een kind misbruiken, weet ik nu, én ik heb mezelf omarmd. Het is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan, maar het is me wel grotendeels gelukt.»
HUMO Hoe ga je nu om met schuldgevoelens?
ELIAS «Ik zwaai er eens naar en ik zet ze op een stoel. Ik ken ze goed, en ze zullen waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen – maar ik ga er ook niet onnodig mee in gesprek.»
PEDOJAGERS
HUMO Heb je ooit relaties gehad?
ELIAS «Neen. Ik ben op dates geweest, maar als je niiks voelt, kun je dat onmogelijk volhouden. Ik heb ook nog nooit seks gehad, en porno raakt me totaal niet. Ik teer volledig op fantasie. Soms in combinatie met een film waarin kinderacteurs meespelen – beelden zonder erotische insteek, voor alle duidelijkheid. Ik heb ook een atypische uitlaatklep: ik kan me laven aan 'jeugdige' spelletjes. Door het bos rennen, bijvoorbeeld, of een simpel bordspel. Ik vind het heerlijk om mezelf weer even kind te voelen. Niet alle pedofielen zullen dat herkennen, maar voor mij werkt het.»
HUMO Je zei dat je handig bent met computers. Ben je al op zoek gegaan naar AI-beelden?
ELIAS «Ik heb er ooit mee geëxperimenteerd, ja. Maar de meeste AI-modellen zijn strikt gecensureerd, dus je kunt er niet zomaar beelden mee genereren op basis van een beschrijving. De bots die er wel in slaagden, deden me niet veel.»
HUMO Hoe kun je dan garanderen dat je nooit echte misbruikbeelden zou bekijken, of erger?
ELIAS «Omdat ik kinderen in essentie graag zie. Ik wil ze helemaal geen pijn doen.»
HUMO Ken je zelf slachtoffers van kindermisbruik?
ELIAS «Ja. Een vriendin die ik voorzichting had ingelicht over mijn pedofiele gevoelens, vertelde me achteraf dat ze zelf als kind misbruikt was. Ik schrok heel erg: had ik iets getriggerd? Tot mijn verbazing antwoordde ze dat ze me begreep: 'Er zijn verschillen tussen pedofielen en misbruikers.' Het deed me ongelofelijk veel om dat van haar te horen.»
HUMO Er zijn anderen – pedojagers bijvoorbeeld – die dat onderscheid niet maken.
ELIAS «Het feit dat sommige pedojagers zo gemotiveerd zijn om zelf rechter te spelen en pedofielen in elkaar te kloppen: heel beangstigend. Ik moet dood omdat ik... besta? Ook onder online nieuwsartikels zijn de reacties vaak stevig. 'Alle pedo's moeten in de versnipperaar,' 'Verscheep ze collectief naar een verlaten eiland en laat ze daar achter': heftig. Ik probeer zulke uitspraken te relateren met het idee dat de internetroepers misschien wel het luidst zijn, maar niet het breedst vertegenwoordigd.»
PETEKIND
HUMO Ik neem aan dat jouw vriendenkring hier en daar aan gezinsuitbreiding begint te doen.
ELIAS «Klopt, ik zit volop in die levensfase. Niet evident. Ik ga graag om met kinderen – nog volledig los van mijn pedofiele gevoelens. Ik zou eigenlijk zelfs graag papa worden.
Het wringt dat dat pad waarschijnlijk niet voor mij is weggelegd.»
HUMO Omdat je het risico niet wilt nemen?
ELIAS «Nee, ik beschouw het niet als een onveilige keuze. Misschien was het dat ooit wel, maar ik heb intussen zo'n intens traject doorploeterd dat ik weet wat ik wil en kan. Ik bots eerder op praktische bezwaren.
Hoe start je een gezin zonder mama?»
HUMO Voor mij zijn dat twee conflicterende gevoelens: een kinderwens en een aantrekking tot kinderen.
ELIAS «Ik begrijp dat je dat zegt. Maar de meeste pedofielen zijn geen kindermisbruikers. Toen ik opgroeide, leerde iedereen De Pedofiel kennen als Marc Dutroux: een vieze oude man die kinderen in z'n witte camionette sleurt, verkracht en vermoordt. Pedofielen zijn ook gewone jonge mensen. Toffe mensen, zelfs.»
HUMO Mag jij op babybezoek bij vrienden?
ELIAS «Ja. Ik voel me niet aangetrokken tot baby's. Ik ben zelfs peter van het kindje van mijn zus – die ook weet van mijn situatie.»
HUMO Bijzonder dat ze jou dat vertrouwen geeft.
ELIAS «Ja, heel fijn. Een andere vriendin – die ook op de hoogte is – wil dan weer liever niet dat ik alleen ben met haar kind. Ik mag bij hen op bezoek, we kunnen samen op stap, maar daar trekt ze de lijn. Dat doet een beetje pijn, want ik wéét dat ik geen misbruiker ben. Maar ik begrijp dat een moeder het ongemakkelijk vindt om haar kind alleen achter te laten bij een pedofiel.»
HUMO Een klassiek gezin is voor jou niet weggelegd. Dat lijkt me, als ik dat mag zeggen, een eenzaam vooruitzicht.
ELIAS «Zeker. Dat was een rouwproces. Ik heb nog een tijdje naïef gehoopt dat ik toch plots op volwassenen zou vallen. Maar het zit er niet in.»
HUMO Hoe vind jij dan wel intimiteit? Heb je een huisdier?
ELIAS «Nee, ik ben niet zo'n dierenmens.
»Ik geef vrienden graag een knuffel als we afscheid nemen. Ergens hoop ik dat ik er toch in slaag een soort van relatie op te bouwen met een volwassene. Een diepe vriendschap, waarbij we op elkaar kunnen terugvallen en eventueel zelfs samenwonen. Ik heb geen nood aan intiem contact, maar als die man of vrouw – het maakt mij niet zoveel uit – wel graag seks heeft, zou ik dat zeker overwegen. Ik heb geen aversie tegen vrijen.»
HUMO Je pleit ervoor pedofiele gevoelens bespreekbaar te maken. Waarom?
ELIAS «Praten is de enige manier om die gevoelens uit mij te krijgen. Ik geloof oprecht dat pedofilie pas een stoornis wordt als je foute handelingen pleegt, óf als je geheim je van binnenuit begint op te vreten. Je hebt mensen nodig om je mee te dragen, en je kunt niet in de diepte verbinding maken als je iets van dit kaliber verzwijgt.
»Ik vrees dat mijn getuigenis onvermijdelijk mensen gaat triggeren. Maar wij lopen hier nu eenmaal rond. Als ik vijf jaar geleden tegenover jou had gezeten om het hierover te hebben, was ik schreeuwend weggelopen. Nu ben ik gewoonweg gelukkig. Dus als ik één boodschap mag meegeven aan jonge mensen die zich herkennen in mij: je bent niet alleen. Je kunt hiermee leven en alsnog iets fijns uitbouwen. Zonder iemand pijn te doen.»
Wie met vragen zit, kan terecht bij de anonieme hulplijn Stop it Now!, op het lotgenotenplatform Pedofolie.be of bij Tele-Onthaal op het nummer 106.
* De echte namen van Sam en Elias zijn bekend bij de redactie.
HET BESTAAT
Nu op Streamz
Waar ik vandaag op val, kan morgen weer anders zijn
'Het was een fase! Ik zat op de kunstschool! Ik was verward! Dat was 'ik' niet.' In 'Blind getrouwd' wringt Elke zich in pijnlijke bochten om aan echtgenoot Denzel uit te leggen dat haar vroegere relatie met een vrouw niets betekent. 'Ik hoop wel dat ze nu echt zeker weet waar ze op valt,' reageert de man, bezorgd. Dat beamt Elke, blij met zijn tolerantie. Opluchting. Heteroseksuele toekomstdroom onaangestast, hoera!
Overal gaat het over de steeds onbeschaamder queerhaat in de samenleving. De oorzaken worden gezocht bij streng islamitische invloeden. Of bij de publiekelijk al te zichtbare queerbeweging. (Genre: 'Moet dat nu echt, die regenboog-zebrapaden?' Of: 'Homos is oké, maar ze moeten niet met hun lul staan zwaaien op de pride!') Of bij de alomtegenwoordige homofobe bro's van de manosphere. Bij groepsgedrag van tienerjongens. Enzovoort. Speelt zeker allemaal mee.
Maar ik begin te vermoeden dat de recente, gemeten terugval in acceptatie wijst op een dieper onbehagen. Uit een grote bevraging in de EU uit 2023 bleek dat 52 procent van de lgbti-personen vaak of altijd open zijn over hun seksualiteit. 48 procent is dat dus niet. Biseksuele mensen verstoppen hun identiteit nog vaker. En in België schuilt 38 procent van lgbti-respondenten op het werk in de dossierkast.
We zitten op een kritiek punt: de haat neemt toe, terwijl volledige (zelf)acceptatie nog een verre droom is. Elke is exemplarisch: ze wil niet geïdentificeerd worden met de lgbti-groep. Terwijl biseksualiteit nu bij uitstek een fluïde geaardheid is. Waar je vandaag op valt, kan volgend jaar weer anders zijn. Of morgen, in mijn geval. Of over een half uur. Als de hetero-norm minder stevig gebetonneerd was, zouden mensen als Elke het niet zo eng vinden om queer genoemd te worden.
De tolerantie waar veel politici het over hebben, is een trieste troostprijs. Wat is dat, tolerantie? Ik ben tolerant voor mijn buurman die in het weekend wil grasmaaien. Dat maakt nog niet dat ik dat prima vind, of het bij vrienden wil aanprijzen.
Meer dan tolerantie hebben we een ontakkeling van de norm mama-papa-kids-tweeverdieners-bedrijfswagen nodig. Een minder krampachtig vasthouden aan duidelijke identiteit en seksualiteit, aan voorgekauwde samenlevingsvormen. Van die oude relationele en seksuele normen lijken ook velen die zich hetero noemen niet vervuld te raken.
Ik wil niet louter getolereerd worden. Ik hoop dat variatie ooit als een verrijking kan voelen, en niet als een bedreiging.
