Conrector
‘Mijn eerste baan was bij het Luzac College als conrector. Ik vond dat álles beter kon. Van de directeur moest ik iets met die ideeën: “Of je wordt hier rector, of je gaat voor jezelf beginnen en dan ga ik je helpen.” Ik was helemaal niet bezig met ondernemen. Toch begon ik een huiswerkinstituut voor jonge kinderen. Met vallen en opstaan heb ik het ondernemerschap geleerd en ontdekt hoe vet het is om dingen te creëren. Ik zag direct al voor me hoe kinderen in een mooi ingerichte omgeving hun huiswerk konden maken. Heel onverwacht kwam er precies op dat moment een bedrijfspand op mijn pad. Nu zou je dat manifesteren noemen.’
Bij jezelf blijven
‘Ik had het idee voor mijn tweede bedrijf Nimbles bij Tedx gepitcht, won een award en kreeg veel media-aandacht. Ineens was ik een techbedrijf aan het bouwen en zat ik in de wereld van investeringen ophalen. Daardoor stond ik niet stil bij de vraag of ik dit bedrijf wel wilde. Na drie jaar was ik uitgeput. Ik kan me de vergadering goed herinneren: mijn compagnon was zwanger en ondertussen stopten investeerders geld in ons bedrijf. Een slechtere timing was er niet, maar ik voelde zo sterk dat ik wilde stoppen. Zodra je afhankelijk bent van een ander, moet je iedere stap verantwoorden. Ik nam mezelf voor: als ik ooit nog een bedrijf start, dan wil ik vrijheid.’
Kansen zien
‘Mijn bedrijf was gestopt, mijn relatie voorbij en mijn huis verkocht. Ik had een smak geld en huurde een oud huis. Ik wilde het gezellig maken, maar op de meubelboulevard zag ik alleen maar zwarte en witte keukens. Dus ik ontwierp er zelf een en dacht: hier zit misschien wel een bedrijf in. Omdat ik wat geld had om van te leven, kon ik het idee rustig onderzoeken. Al snel durfde ik de twee ton overwaarde van mijn huis volledig in het bedrijf te stoppen. Met Baboon maken we maatwerkkeukens met binnenkasten van Ikea. Mensen moeten er altijd om lachen, ik adem nu keukens, maar ik wist in het begin niet eens wat mdf was.’
Zelf doen
‘Ik denk dat we pas driekwart jaar na de start de eerste foutloze keukens hadden uitgeleverd. Als je iets op maat maakt, kan er iets fout gaan. We losten het altijd netjes op. In die tijd bracht ik zelf de keukens weg, dus dat soort momenten waren extra gênant. Nog steeds doe ik veel zelf, totdat het niet meer kan. Dan besteed ik het uit. Zo had ik een fotograaf, maar ik vond haar werk niet goed genoeg. Dan denk ik al snel: hoe moeilijk kan het zijn? Ik heb een cursus gevolgd en ging het zelf doen. Als er iemand ziek is, weet ik wat er moet gebeuren. Op mijn vlak tenminste. Toen ik mijn eigen keuken ging bestellen, ging dat natuurlijk fout, haha. Dat werk doet mijn compagnon Suzanne altijd, die bouwkundige is.’
Bouwval gezocht
‘Mensen vroegen zich af waarom we ons huis hebben gekocht: een onmogelijke bouwval net buiten Amsterdam. Zelfs de bank zag het niet zitten. En niet alles ging goed: zo liep onze aannemer weg en zaten we met een open huis waar we al woonden. Ik probeer mijn kinderen mee te geven: een fout is niet erg, het is een les voor de toekomst. De muren moeten gestuct worden, dus dat doe ik nu zelf. Ik vloek, maar denk ook: dit zijn de momenten waarop andere mensen al lang waren gestopt. Het irriteert me als de kinderen soms de handdoek in de ring gooien. “Waar is je doorzettingsvermogen?” Inmiddels roept iedere gast: “Wauw, waar heb je dit huis gevonden?” Juist in wat anderen niet zien, zie ik kansen.’
Puzzel
‘Mijn man is freelance productieleider en zijn week is nooit hetzelfde. ’s Ochtends krijgt de baby de fles en druppelen de kinderen het bed in. Samen bespreken we: wie is er vandaag thuis, waar moeten ze naartoe? Regent het of kunnen we met de fiets? De combinatie van ouderschap en een bedrijf vind ik waanzinnig. Ik breng veel tijd met ze door, zo haal ik altijd mijn zoontje uit school. Mijn compagnon heeft geen kinderen en kan vaak langer door. Ik herken mezelf daarin van vóór de kinderen: ik werkte bijna iedere avond en weekend. Doordat je kinderen hebt, word je terug de realiteit in getrokken. Juist dat moment van rust brengt nieuwe inzichten.’
Ibiza
‘Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu. Ik droomde altijd van een groot gezin, maar dat kwam pas laat. Mijn leven voelt, gek genoeg, onder controle. Dat ik rustiger ben, komt mede doordat ik nu in de natuur woon. Het liefst wil ik ooit met mijn kinderen op Ibiza wonen en vanaf daar mijn bedrijven aansturen. We gaan binnenkort kijken of er iets moois vrijstaat. Omdat we een samengesteld gezin zijn, is die keuze niet makkelijk. De weg naar mijn doelen is altijd hobbelig geweest, maar ook leerzaam. Vroeger dacht ik dat ik het bedrijf na vijf jaar zou verkopen, maar daar moet ik nu niet aan denken. Ik vind het zo leuk, we gaan door!’
07.00 uur In een uur tijd moet ik vier kinderen klaarstomen voor school en de oppas
09.30 uur ’s Ochtends werk ik in onze ontwerpstudio in Amsterdam, ‘s middags vaak thuis
17.15 uur Koken is een hobby, dus dat doe ik graag zelf
De dag van Danique
06.00 De baby wordt wakker. Ik haal een fles en koffie en samen met mijn partner Frank spreek ik de dag door. De andere kinderen druppelen onze slaapkamer binnen om nog even bij ons te liggen 07.00 Het meest hectische moment van de dag. We gaan douchen, aankleden en de broodtrommels klaarmaken. Ik heb ongeveer een uur om vier kinderen klaar te stomen voor school en de oppas 08.00 Frank brengt de oudste drie naar drie verschillende scholen. Ik wacht op de oppas en doe alvast wat werk 09.30 De oppas arriveert, waarna ik op de fiets naar onze ontwerpstudio in Amsterdam vertrek 12.30 Lunch met het hele team 14.45 Ik haal mijn zoontje op van school en los de oppas af. Thuis werk ik verder terwijl de kinderen spelen. Ik ben dan beschikbaar voor telefoontjes en help de kinderen waar nodig 17.15 Ik hou van koken, dus dat doe ik graag zelf 19.00 De kinderen naar bed brengen 19.30 Ik doe nog een laatste e-mailcheck 20.30 Naar bed. Ik heb veel slaap nodig en dommel vrijwel direct in.
