De zon schijnt uitbundig in de Gentse binnenstad wanneer de zanger en de auteur elkaar hartelijk begroeten. Voor we beginnen aan deze exclusieve babbel wisselen de artiest en het medium hun boeken uit. Allebei over tekens van overleden dierbaren en hoe die ons leven in positieve zin kunnen beïnvloeden. Christoff, die net als Laura Lynne Jackson het spirituele volledig omarmt, ziet in haar een mentor. Hun ontmoeting levert dan ook een bijzonder gesprek op.
Hoe kunnen we jou het best omschrijven, Laura Lynne?
LAURA LYNNE: Ik ben vooral, meer dan om het even wat, een teacher. Ik wil mensen leren hoe ze toegang kunnen krijgen tot hun dierbaren die overleden zijn, tot de tekens en de boodschappen die zij ons geven. Ik wil mensen leren hoe ze die tekens kunnen herkennen en hoe ze die kunnen duiden. Ik zie mezelf niet als een speciaal persoon. Ik heb de gave dat ik iets met die tekens kan doen, maar die hebben andere mensen eigenlijk ook. Het komt eropaan je ervoor open te stellen. En net dat wil ik de lezers van mijn boeken bijbrengen.
Christoff Na mijn hersentumor wilde ik iets terugdoen
Christoff ziet die tekens ook. Maar lang niet iedereen ziet ze of gelooft erin.
LAURA LYNNE: Mensen zijn omringd door drukte, lawaai, werk, al hun bezigheden… Daardoor zijn ze afgeleid van wat er echt toe doet: verbinding, liefde die we met anderen delen, ontmoetingen die ons rijker maken. (tot Christoff) Jij bent een fantastische zanger, jij hebt je al voor die gave opengesteld en deelt die nu met anderen. Dat is heel mooi. De tekens die jij ziet, hebben je op een verlicht pad gezet.
CHRISTOFF: Toen ik elf was, was ik heel ziek. Ik had een hersentumor en slechts tien procent kans om erbovenop te komen. Ik heb het gered en uit dankbaarheid wilde ik iets terugdoen. Ik begon te zingen en bracht vreugde in het leven van de mensen. Een twinkeling in hun ogen. Nu wil ik daar almaar verder in gaan, met mijn concerten in kerken bijvoorbeeld. En jij, Laura Lynne, was de afgelopen jaren daarin mijn allergrootste inspiratiebron.
Wanneer heb jij voor het eerst tekens in jouw leven opgemerkt, Laura Lynne?
LAURA LYNNE: Het is opvallend dat Christoff de leeftijd van elf vermeldt, want ik zie dat als een teken van onze verbondenheid. Toen ik zélf elf jaar was, was ik op een dag in augustus aan het zwemmen in het zwembad. Mijn moeder kwam naar buiten en vertelde dat we op bezoek zouden gaan bij mijn opa. Het werd een mooie dag, we lachten en praatten de hele tijd met elkaar, haalden herinneringen op. Toen we vertrokken, gaf ik opa een knuffel en vertelde hem hoeveel ik van hem hield. Het was de laatste keer dat ik hem levend zag, enkele weken later stierf hij aan leukemie. Ik voelde me zwaar, donker, droevig, er was iets in mij gevaren.
Wist je dat hij ging sterven? Of vóelde je dat?
LAURA LYNNE: Je geeft hier een heel interessant onderscheid aan. Voelen en weten is voor mij hetzelfde. Die dag besefte ik dat ik een soort van extra zintuig had: het vermogen om te weten wanneer mensen zullen sterven, het vermogen om met tekens die je ontvangt om te gaan. Maar die gave, dat was toch iets wat je liever verzweeg, waar je niet zomaar over praatte.
CHRISTOFF: En dat is nog altijd zo. Met mijn getuigenissen, mijn liedjes en mijn boek wil ik mee helpen om het taboe dat daarrond bestaat te doorbreken.
LAURA LYNNE: Klopt! Angst en twijfel zijn twee grote obstakels. Mensen zijn bang voor het onbekende. Er komen vaak mensen naar me toe die zeggen dat ze hun ervaringen over verbinding maar moeilijk durfden delen. En dan vertellen ze me de mooiste verhalen. De reden waarom ze zich lange tijd níet blootgaven, was dat ze bang waren om uitgelachen te worden.
Begrijp je dat sommigen sceptisch, zelfs lacherig zijn, Christoff?
CHRISTOFF: Ja, dat is ook de re-den waarom ik mijn boek geschreven heb. Je kunt je niet voorstellen hoeveel mensen me daarvoor bedanken, gewoon bij de bakker of de apotheker. Toen ik over mijn boek ging praten in een tv-show (‘De Tafel van Gert’, nvdr) was ik erg zenuwachtig. Er zaten zes mensen rondom mij die sceptisch waren. Ik moest mezelf verdedigen. Ik heb toen duidelijk gezegd: ‘Lach niet met mij, mensen.’ De eerste zin die ik in de uitzending uitsprak, was: ‘Please, als je me niet gelooft, hoef je niet achter je computer te kruipen om allerlei rare dingen te schrijven.’ Ik schreef mijn boek voor mensen die ik wil helpen. Niet voor de non-believers.
Christoff Ik zag af van die situatie en heb er een punt achter gezet
Als ik een pluim onder een tafel zie, beschouw ik dat niet als een teken van de overkant. Het is gewoon iets wat me bijvoorbeeld doet denken aan een bepaald persoon, omdat hij of zij van vogels hield…
LAURA LYNNE: Ik snap dat, en dan kom ik terug op mijn rol als leerkracht: ik wil door mijn ervaringen en mijn belevenissen de deur openzetten voor anderen. Ik wil ze uitnodigen op het pad. Ik zeg níet dat je mij of Christoff zomaar moet geloven. Helemaal niet! Wie sceptisch is, stelt zich vragen. Dat mag, kritisch zijn is helemaal oké. Maar het is niet goed om alle deuren zomaar dicht te houden.
Hoe moet ikzelf dan toch de stap naar een verlicht leven zetten, een leven waarbij tekens mijn gids zijn?
LAURA LYNNE: De belangrijk-ste vraag is: ben je er zelf klaar voor? Je moet tegen jezelf durven zeggen: ‘Oké, ik ga ervoor! I’m all in! Ik ben écht bereid om gegidst te worden.’ Toon dat je ervoor openstaat.
Wat zoeken mensen in dat pad, denk je?
LAURA LYNNE: We zijn hier voor liefde. Als we mensen verliezen, als ze ‘naar de andere kant’ gaan, moet je je afvragen waar die liefde voor hen dan naartoe gaat. Liefde gaat niet weg met de dood. Liefde blijft en wordt zelfs sterker.
Christoff, een tijdje geleden vertelde je in ons magazine dat je heel graag de ware liefde zou vinden. Voel jij tekens dat die nieuwe liefde op zijn pad zal verschijnen, Laura Lynne?
CHRISTOFF: (pikt in) Vier jaar na mijn breuk met Ritchie (met wie hij vier jaar samen was, nvdr) ontmoette ik vorig jaar iemand nieuw. Er kwam dus een nieuwe man in mijn leven. Eerst was dat gewoon vriendschap, maar toen werd het méér. En toch: het was een heel vreemde connectie, ik vroeg me af wat er gebeurde! Die rare verbinding was er tot vorige maand nog altijd, er was dat speciale gevoel van…
LAURA LYNNE: … aantrekken en afstoten?
CHRISTOFF: Juist. Maar ik kon niet ophouden van hem te houden, mijn gevoelens voor hem bleven zo hard aanwezig. Alleen: waarom was er dat aantrekken en afstoten? Ik zag af van die situatie. Ik kon dat uiteindelijk niet langer meer aan, ik werd er down van. Een maand geleden heb ik er een punt achter gezet, ik heb weer voor mezelf gekozen.
Laura Lynne Ik voel dat er twee mensen op zijn pad zullen komen
Wat voel jij daar dan bij, Laura Lynne?
LAURA LYNNE: Mensen worden soms sterk tot elkaar aangetrokken. Alsof ze met magneten in mekaars energieveld verstrengeld geraken, dat is nu eenmaal zo. Het is goed dat Christoff voor zichzelf koos. Dat is wat voor hem telt. Wat ik verder over deze situatie ervaar, is dat Christoff in die man een zielsverwant ontdekte. Maar terwijl hij openstond voor die connectie en er klaar voor was, zie ik dat die vriend ze ook wel voelde maar er nog geen werk van wilde maken. Dat is wat Christoff nu ervaart als hij het over een vreemde toestand heeft. (denkt even na)
En nu?
CHRISTOFF: Ik was heel gelukkig toen ik die man een jaar geleden ontmoet heb. Het was voor het eerst sinds mijn breuk met Ritchie dat ik mijn hart weer openstelde voor iemand. Hij was een soort van ‘poortopener’. Maar nu, na een jaar, heb ik dus toch beslist om het erbij te laten. En dus ben ik weer op de markt.
LAURA LYNNE: Ik voel dat augustus, september een heel mooie periode voor Christoff zal worden. Hij zal niet lang meer alleen zijn. Ik wil hem dan ook zeggen: ‘Geniet nu even van dit tussenmoment.’ Want ik voel dat er twee mensen op zijn pad zullen komen.
Twéé mensen?
LAURA LYNNE: Ja. Twee mensen zijn héél erg in hem geïnteresseerd. Hij zal niet lang op de markt zijn! Het zal heel snel gaan, geloof me. Je hoeft alleen maar te stralen, Christoff. Er is zoveel licht rondom jou!
Welke boodschap wil je onze lezers tot slot nog meegeven, Laura Lynne?
LAURA LYNNE: (denkt diep na) Ik hoop dat iedereen gegidst wordt, dat iedereen een licht op zijn pad krijgt. Er is voor elk van ons een kracht die goedheid, liefde, verbinding geeft. Je staat er nooit alleen voor, er is altijd iemand die je begeleidt. Ook iemand aan de andere kant, iemand die er fysiek niet meer is.
CHRISTOFF: Het was voor mij zo’n eer om jou te ontmoeten, Laura Lynne! (glundert) Mag ik jou nog iets laten horen? Ik heb een liedje geschreven over tekens. (wat bedeesd) Ik heb hier op mijn telefoon een demoversie. Mag het?
LAURA LYNNE: Tuurlijk. (Chris-toff laat het nummer horen. Een zacht lied over dichtbij zijn, tekens van leven, verlaten, blijdschap, verbinding. Ineens dwarrelt een minuscuul klein pluimpje op de tafel neer. Laura Lynne en Christoff kijken elkaar aan) ‘We kregen een teken!’ (Het pluimpje verdwijnt in de kamer) Dit wordt een hit, Christoff. Je moet dit ook in het Engels uitbrengen!
Info: ‘Laat tekens je gids zijn’, Laura Lynne Jackson, Spectrum ‘Teken van leven’, Christoff, Silenro
