12 april 2003. Een sprookjeshuwelijk in de kathedraal van Brussel. Met in de hoofdrol: Claire Coombs. Dochter van een Britse vader en een Belgische moeder, geboren op 18 januari 1974 in het Engelse Bath, opgegroeid in Waver bij Brussel. Ze heeft geen blauw bloed, maar oogt als een geboren prinses, met haar ranke schouders ontbloot boven een jurk van kant. Ze houdt haar zenuwen duidelijk beter onder controle dan haar kersverse echtgenoot, prins Laurent. Die weet geen blijf met zijn sabel, speelt voortdurend met zijn das en haalt wel twaalf keer zijn zakdoek boven. De Franse rockpriester Père Gilbert maakt niet alleen indruk met zijn flamboyante verschijning, maar ook met zijn woorden. ‘Dit wordt het mooiste avontuur van jullie leven’, richt hij zich tot het koppel. ‘Jullie mogen al het geld en alle titels van de wereld hebben, maar als u de liefde niet hebt, bent u niets.’
Het mooiste avontuur? We zijn intussen 2024. Claire zal vast beamen dat haar huwelijk al twintig jaar één groot avontuur is, met schijnbaar meer diepte-dan hoogtepunten. Het is altijd wel wat met Laurent: roddels over ontrouw, beschuldigingen over fraude, ruzie met vader en broer. Het moet ook lastig samenleven zijn met een man die worstelt met een broze gezondheid en sombere gedachten in zijn hoofd. Die zich onbegrepen voelt door zijn eigen familie, de politiek en de publieke opinie. Een mens vraagt zich af of Claire ooit — al is het maar een fractie van een seconde — heeft overwogen weg te gaan bij Laurent. De stemmingswisselingen en nukken van haar man beu, de schandalen rond hem zat.
KNUFFEL IN BRUSSEL
Maar nee, ze is altijd bij hem gebleven en steunt hem door dik en dun. Wordt Laurent in Milaan gefotografeerd met een onbekende vrouw die volgens de boulevardpers zijn minnares is? Claire speelt zijn advocaat: ‘Ik weet heel goed wat hij daar deed.’ Mag Laurent niet naar de nationale feestdag komen na een conflict met de toen nog regerende koning Albert II? Claire vergezelt hem de avond voordien naar een volksfeest in de Brusselse wijk de Marollen en vliegt hem daar ostentatief om de hals. Is koning Albert kwaad omdat hij via journalisten moet vernemen dat Laurent in een ziekenhuis in Oostenrijk is beland na een skiongeval? Claire neemt de schuld op zich: ‘Ik had mijn schoonvader moeten verwittigen. Sorry.’ Het kan niet anders dan dat Claire de echte Laurent kent. Het is verleidelijk hem te reduceren tot de vrouwengek, de bullebak, de nukkige prins die graag tegen schenen schopt. Maar daaruit afleiden dat hij ook thuis een onmens is, is fout, bevestigen intimi. Hij zou een toegewijde echtgenoot en zorgzame vader zijn. Villa Clementine in Tervuren, in de groene rand rond Brussel, op twintig minuten rijden van het koninklijk paleis, is zijn warme nest. Zijn veilige haven tegen de boze buitenwereld.
GEVOELIGE FILOSOOF
Gevraagd naar wat haar zo in Laurent aantrok, zei Claire bij haar verloving tegen journalisten: ‘Zijn gevoeligheid.’ Ze hadden elkaar twee jaar voordien in 2000 ontmoet. ‘Ik was uitgenodigd op een diner bij vrienden in Brussel’, vertelde Laurent over hun kennismaking. ‘Ik amuseerde me niet aan tafel en ben dan maar aan de vaat begonnen. Claire kwam helpen. Later op de avond praatten we wat. Niet lang, want ze was tamelijk verlegen. Nee, het was geen coup de foudre, geen liefde op het eerste gezicht.’
Het was de periode nadat Laurent was opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis wegens oververmoeidheid en vermoedelijk ook een depressie. Hij zat slecht in zijn vel. Voelde zich de prins op overschot. Had liefdesverdriet na een stukgelopen relatie, mogelijk met zangeres Wendy Van Wanten. Zou hij ooit de ware vinden? Was het geluk wel voor hem weggelegd? ‘Vrouwen zijn de meest perfecte wezens die er bestaan’, filosofeerde hij. En dan zuchtend: ‘Maar de vrouwen met wie ik zou willen leven en kinderen hebben, worden steeds zeldzamer.’
SPRANKEL VAN ROMANTIEK
De dan 26-jarige Claire, een elf jaar jongere, frisse verschijning, bleek uiteindelijk zo’n zeldzame vrouw, ontdekte hij na die avond boven het zeepsop. Zijn lichtpunt in een donker bestaan. Twee maanden na het etentje spraken ze met elkaar af, en van het een kwam het ander. Hij raakte gecharmeerd door haar eerlijkheid en spontaniteit. ‘En wat mij plezier gedaan heeft: ze kan heel goed met kinderen omgaan.’ Zij viel voor zijn generositeit. En dus ook voor zijn gevoeligheid. Gevoelig, dat smaakt naar romantiek, tederheid, empathie. De voorbije twintig huwelijksjaren heeft de buitenwereld daar een sprankel van te zien gekregen. Een YouTube-video waarin hij geïnterviewd werd door haar: ‘Dat ik jou ben tegengekomen en dat we drie prachtige garnalen (kinderen, red.) hebben gekregen, hoe zou dat het leven van een man niet kunnen veranderen?’ Een persmededeling voor haar verjaardag: ‘Elke dag die voorbijgaat, is een geluk om het leven met haar te delen.’ En ook die knuffel in de Brusselse Marollen, die eerder werd aangehaald: daaruit sprak zoveel liefde voor elkaar. Terwijl zijn familie (en een groot deel van de Belgen) hem had verstoten, was Claire de enige op wie hij onvoorwaardelijk kon rekenen.
Gevoelig neigt ook naar prikkelbaar, in vergrotende trap lichtgeraakt en in overtreffende trap overgevoelig en labiel. De emotioneel zwaarste periode maakten Laurent en Claire door in de lente van 2014, toen hij in een kunstmatige coma lag. De officiële versie van het medisch bulletin luidde: een zware longontsteking. De officieuze versie: uitgeput, emotioneel geknakt, depressief. Claire waakte elke dag aan zijn bed, terwijl Albert en Paola weigerden terug te keren uit vakantie. Toen hij na twee weken uit zijn coma ontwaakte, zag Laurent Claire en de kinderen. En Père Gilbert, die speciaal voor zijn beste vriend uit Frankrijk was overgekomen.
DE LEEUWIN IN DE MOEDER
Claire zal altijd haar gezin op de eerste plaats zetten. Zij is de kordate moederfiguur die dochter Louise (over enkele weken wordt zij 20) en tweelingzonen Aymeric en Nicolas (net 18) in de hand houdt. Hij is de verwenpapa die zijn kroost de onvoorwaardelijke ouderliefde geeft die hij zelf nooit heeft gekend. Samen naar de bioscoop of het automuseum, samen naar de muziek van Angèle luisteren, een pizza eten bij de Italiaan in Tervuren-dorp: Laurent en Claire genieten van zulke kleine gezinsmomenten. Maar als de buitenwereld het huiselijke geluk bedreigt, komt de leeuwin in de moeder naar boven. Eind 2011 werd Laurent in een kritische tv-reportage geportretteerd als gierigaard, louche zakenman en vooral als tiran met losse handjes. Claire nam op hun eerstvolgende officiële activiteit onaangekondigd en geëmotioneerd het woord: ‘Door mijn man aan te pakken, kwetsen jullie onze drie kinderen. Het is genoeg nu.’
Het was de eerste keer dat Claire zo nadrukkelijk uit de schaduw van haar man kwam. En het is sindsdien ook niet meer voorgevallen. De prinses voert nauwelijks officiële activiteiten uit voor het Belgische hof, hooguit een handvol. Een filmpremière, een bezoek aan een tentoonstelling, de inhuldiging van een gebouw, niet meteen het zwaarste werk. Bij de vernieuwing van de website van het koninklijk huis — monarchie.be — werd haar eigen profielpagina zelfs geschrapt. Net zoals die van prins Lorenz, de echtgenoot van prinses Astrid.
MAANDENLANG THUIS
Ook dat andere aangetrouwde lid van de koninklijke familie is nauwelijks zichtbaar in het openbare leven. Met dat verschil: Lorenz is privébankier in Zwitserland, heeft daar zijn handen mee vol en keert in principe alleen in het weekend terug naar België. De intelligente Claire beëindigde bij haar huwelijk haar carrière als beloftevolle landmeter — ze was vennoot in een bedrijf in Brussel — en werd voltijds huisvrouw. Ze heeft zich weggecijferd voor haar echtgenoot. Wel trad ze al in noodgevallen op als crisismanager voor Laurents bijna-failliete vastgoedbedrijven. En ze was erevoorzitter van een vereniging die verwaarloosde panden renoveert om die dan aan kansarmen te verhuren. Maar dat was eerder een ceremoniële functie.
Claire wordt ook niet tot actie gestimuleerd door Laurent. Die redeneert met de portemonnee in de hand: ‘Ik krijg een dotatie van 370.000 euro per jaar, Claire ontvangt geen cent’. Dus zijn vrouw verdient niets aan haar werk voor het koningshuis, integendeel, het kost haar alleen maar geld (nieuwe kleding en een kappersbezoek bij elke nieuwe activiteit). Dan kan ze beter thuisblijven. Desnoods maandenlang. Wat al verschillende keren heeft geleid tot hardnekkige geruchten over echtelijke problemen.
BEWAKER VAN DE GOEDE VREDE
Maar ver buiten de schijnwerpers speelt Claire de belangrijkste rol binnen de monarchie: die van koninklijk bemiddelaar. In tegenstelling tot Laurent komt zij nog vaak op bezoek bij haar schoonouders koning Albert en koningin Paola in kasteel Belvédère. Zelfs toen Laurent persona non grata was bij Albert na het zoveelste schandaal. Als de grootouders Louise, Nicolas en Aymeric wilden zien, moesten ze ook via Claire passeren. Op het eerste gezicht is het vreemd dat Claire uitgerekend met Albert en Paola zo goed opschiet. Want Laurent koesterde toch wrok tegenover hen, omdat ze tijdens zijn jeugd liever tijd bij hun minnaars (m/v) in Knokke, Parijs en Rome doorbrachten en hem lieten vereenzamen in kostscholen en bij pleeggezinnen? Die jeugd heeft de band met zijn ouders danig aangetast. Claire is pas na de millenniumwisseling in de familie gekomen. Fris en monter. Zonder voorgeschiedenis. Ze leerde Albert en Paola kennen als mensen van middelbare leeftijd, bij wie de hormonen waren gezakt. Het voormalige vorstenpaar ziet Claire als het Zwitserland van de koninklijke familie. Neutraal, stijlvol en betrouwbaar. Zelf nooit in opspraak gekomen. De bewaker van de goede vrede. De ideale schoondochter. De vrouw die hun zoon liefde heeft geschonken waar zij tekort zijn geschoten. Het respect van de oud-koningin voor Claire blijkt uit haar keuze om haar schoondochter te betrekken bij haar Stichting Koningin Paola.
Zal Laurent op de 50ste verjaardag van Claire, nu donderdag, terugdenken aan zijn eigen woorden? En concluderen dat Claire ontegensprekelijk ‘die zeldzame vrouw’ is met wie hij ‘wilde leven en kinderen krijgen’? Dan moet hij ook beseffen hoeveel geduld zij al met hem gehad heeft. Omdat zij, de boodschap van Père Gilbert indachtig, ‘het mooiste avontuur’ in haar leven met hem wilde aangaan en er altijd in is blijven geloven.
