Eerst hoorden ze achter zich een luide, optrekkende motor die de muziek van de Gilles overstemde. De feestvierders draaiden zich om en zagen de autolichten naderen. ‘Wanneer gaat hij remmen?’ flitste door hun hoofd. Dan was er die enorme BOEM, alsof er vuurwerk ontplofte. En nog eens: boemboem-boem. Mensen vlogen metershoog door de lucht en naar alle kanten, als kegels in een bowlingspel.
‘Hoger dan de dakgoten van de huizen gingen ze,’ vertelt Fabian (54), die het ongeval overleefde, op het assisenproces aan de jury.
FABIAN «Ik stond als verlamd te kijken, het ging zo snel en tegelijk heel traag. Iedereen liep door elkaar, in paniek. Mensen lagen op de grond in plassen bloed. Anderen strompelden gewond verder, zoekend naar geliefden. Ik zag mijn dochter nergens en begon te roepen. Iedereen rond mij schreeuwde en huilde. Ik had zin om te zeggen: ‘Zwijg, mijn dochter gaat me niet horen!’
»Ik heb mijn dochter gevonden, ze had het overleefd. Zij wel.»
De zwarte BMW die door de menigte schoot, was doorgereden, met op zijn motorkap drie mensen. Een Gilles in zijn traditionele carnavalskostuum hing vast met zijn bellengordel, ernaast lagen twee slachtoffers met hun hoofd door de voorruit. Bestuurder Paolo Falzone verpletterde onder zijn wielen nog twee mensen die op de grond lagen voor hij meer dan een kilometer verder stopte. Hij en zijn passagier Antonino Falzone, een naamgenoot die geen familie is, belden niet naar de hulpdiensten en deden niets om de slachtoffers te helpen.
De doodrijder van Strépy was niet stomdronken. Naar eigen zeggen had hij drie whisky-cola’s op, in een discotheek waar hij die avond was uitgegaan. Volgens de verkeersexperten was het zijn buitensporige snelheid die zeven doden en meer dan veertig gewonden de das hadden omgedaan.
Vandaag staat Paolo Falzone voor het assisenhof van Henegouwen terecht voor zeven keer doodslag en 81 keer poging tot doodslag. Hij riskeert een maximumstraf van dertig jaar. Zijn passagier Antonino moet zich verantwoorden voor schuldig verzuim.
Zelf houdt de hoofdbeklaagde vol dat het een dramatisch verkeersongeluk door onachtzaamheid was. ‘Ik gedroeg me als een debiel,’ klonk het emotioneel op de eerste dag van zijn proces. ‘Ik heb iets heel doms gedaan, maar ik was nooit van plan om iemand te doden. Ik zweer het! Ik zweer het! Het spijt me zo!’ Verschillende slachtoffers liepen de zaal uit, vol afkeer voor de excuses, die in hun oren opportunistisch en onoprecht klonken.
Het proces duurt acht weken en verhuisde vanwege zijn omvang naar de expohallen van Mons, waar het enkele dagen onderbroken zal worden voor een eroticabeurs. Tot dan is de grote evenementenhal elke dag gevuld met rouwende families, dorpsgenoten en vrienden. Kinderen van de folklore, sommigen op krukken of in rolstoelen. Ze luisteren naar de huiveringwekkende getuigenissen van overlevenden over ‘de apocalyps’ of ‘een oorlogsveld vol lichamen’.
‘Ik zag al die mensen op de grond liggen rond mij, ik herkende ze niet, ze hadden allemaal verwrongen gezichten.’ ‘Ik hoorde het geluid van brekende botten.’
‘Mijn vriend Luc, die meer dan 135 kilo weegt, werd 25 meter verder gekatapulteerd.’
‘Ik zag een man hevig bloeden, ik praatte zachtjes tegen hem en heb mijn sjaal over hem gelegd, want het was koud.’
Een vader vertelt: ‘Ik zag mijn zoon liggen, hij had een gat in zijn schedel, zijn hersenen lagen bloot. Ik hoorde hem nog ademen, ik nam de jas van mijn vrouw om het bloeden te stelpen. Minutenlang heb ik daar zo gezeten, met zijn hoofd in mijn armen, terwijl mijn vrouw, welja, als een kip zonder kop rondliep. Ik lette niet op de chaos en het geschreeuw rond ons, ik wilde alleen dat hij het zou halen.’
‘We hebben geluk gehad dat onze zoon er is doorgekomen, het is het wonder van Strépy. Maar mijn zoon is door de opgelopen hersenschade een andere persoon geworden, hij heeft geen filter meer. (Huilend) Wat me elke nacht wakker houdt, is de vraag: heb ik niet te hard gedrukt met die jas? Heb ik er niet zelf voor gezorgd dat mijn zoon nu voortdurend vloekt en ‘merde!’ roept?’
Mario, die zijn vrouw Laure Gara verloor, vertelt hoe hij haar dode lichaam nog twee uur in zijn armen hield. ‘Dan heeft de politie me weggetrokken, ik wilde haar hand niet loslaten. Ze was mijn vrouw.’
‘Iedereen kent elkaar, dat maakt dit proces zo bijzonder,’ zegt advocaat Dimitri de Béco, die de nabestaanden van vier overledenen bijstaat.
DIMITRI DE BECO «Wat de mensen die nacht in Strépy-Bracquegnies bijeenbracht, was een feestelijke traditie bij de carnavalsvierders: op vette dinsdag moeten de Gilles voor dag en dauw thuis worden opgehaald. De optocht gaat van het ene adres naar het andere, waar ze telkens iets drinken, met een steeds groter wordende groep. Die ramassage – de ophaling – is een jaarlijkse hoogmis waarnaar iedereen uitkijkt. De groep was aangegroeid tot honderdvijftig feestvierders toen de auto op hen inreed. Al die vrienden en hun families zitten hier in de zaal, dat maakt het zo intens.
»Getuigen vertellen dat ze zich schuldig voelen omdat ze het hebben overleefd, of in hun ogen onvoldoende hulp hebben geboden. Waarop de nabestaanden in de zaal opstaan en zich tot hen richten. ‘Bedankt dat je de hand van mijn moeder hebt vastgehouden, of dat je je hebt bekommerd om mijn broer…’ Ik heb al vaak naar adem moeten happen. Ik ben 25 jaar advocaat en heb zo’n vijftig assisenprocessen gedaan, maar dit is voor mij ongezien.»
HUMO Sommige advocaten zeggen dat de sfeer doet denken aan het proces van de aanslagen.
DE BECO «De foto’s die de politie bij aankomst heeft gemaakt van die straat vol lichamen doen ook denken aan een scène van een terreuraanslag. Het verschil is dat het hier niet begonnen is met iemand die een aanslag wilde plegen, maar met een autofreak die een story wilde plaatsen op Instagram.»
174 PER UUR
Paolo Falzone, vandaag 38, zit vooraan op de beklaagdenstoel, naast passagier Antonino, en kijkt naar de grond. Hij stond in zijn buurt al jaren bekend als een snelheidsduivel die al ontelbare keren was gewaarschuwd, ook door zijn eigen vader, dat hij ooit iemand zou doodrijden. Met zijn BMW, die hij illegaal had opgevoerd tot 355 pk, rijgde hij de snelheidsovertredingen aan elkaar – moeder betaalde de boetes. ‘Ik hou van snelheid, het geeft me een gevoel van macht, ik kan er niet tegen als iemand me inhaalt op de weg,’ vertelt hij aan zijn ondervragers.
DE BECO «De man heeft een zeer hoog zelfbeeld en de snelheid tilde zijn ego nog verder op. Hij noemde zijn auto liefkozend ‘mijn kleine bom’ of ‘mijn baby’. Een deskundige had het op het proces over een soort liefdesrelatie met zijn voertuig. Hij gebruikte een woord dat ik nog nooit had gehoord: ‘autofiel’. Iemand die van zijn auto houdt, maar ook van zichzelf.»
Het filmpje dat de autofiel die nacht wilde posten op sociale media, vindt de politie later op zijn smartphone terug: met loeiharde muziek op de achtergrond filmt Paolo Falzone de kilometerteller die steeds hoger klimt, terwijl hij door de bebouwde kom rijdt, waar je niet sneller dan 50 per uur mag. Wanneer hij de rechte lijn naar de Rue des Canadiens neemt, de straat waar de carnavalsgroep loopt, wijst de teller 174 per uur aan. Een stuk van de weg is in beeld en in de verte doemen de silhouetten van een groep mensen op. Het filmpje duurt 58 seconden en eindigt met de smak van het eerste slachtoffer tegen de voorruit, waarin sterretjes verschijnen.
DE BECO «Falzone heeft de mensen eerst niet gezien, zegt hij: hij kijkt niet naar de weg, maar naar zijn telefoon. We weten wel dat hij pas 1,5 seconden vóór de aanrijding voluit heeft geremd: op het moment van de botsing bedraagt zijn snelheid 105 kilometer per uur en worden mensen in de lucht geslingerd. Maar dan remt hij niet meer. Hij rijdt met 30 per uur door de menigte, kegelt nog tientallen mensen omver en overrijdt twee slachtoffers.
»Dat hij toen de beslissing genomen heeft om door die stoet van 150 mensen te rijden, is één van de redenen waarom hij is doorverwezen naar het assisenhof voor doodslag. Ook zijn rijgedrag, dat veel verder ging dan louter onvoorzichtigheid, speelde mee.
»Dan is hij de stoet voorbij, de weg ligt open. Mensen lopen de wagen achterna en schreeuwen dat hij moet stoppen, maar hij rijdt verder, met drie mensen op zijn motorkap. Het zijn de twee slachtoffers, een man en een vrouw, die met hun hoofd door de voorruit zijn geslingerd, en de Gilles die met zijn carnavalskostuum vastgehaakt zit.»
Waarom hij niet stopte, wilde de voorzitster van het assisenhof op de eerste procesdag van de beklaagde weten. ‘Ik hoorde het geschreeuw en was bang voor represailles,’ gaf hij schoorvoetend toe. Het ergste was toen nog niet verteld.
DE BECO «Er zijn getuigen en beelden van de verschrikkelijke scène die volgt: de chauffeur die heel even remt, met de bedoeling om de Gilles van de motorkap te doen rollen, en er dan over rijdt. De beelden van een bewakingscamera zijn afschuwelijk, want het is één grote massa: een man in een carnavalspak met een diameter van 60 centimeter. Meneer Falzone beweert dat hij de Gilles op zijn motorkap niet zag, en ook niets heeft gevoeld toen hij hem verpletterde. Dat is objectief gezien onmogelijk.
»Nadat hij de Gilles heeft overreden, versnelt hij weer, en rijdt nog meer dan een kilometer door, met de twee andere slachtoffers half door de voorruit.»
HUMO De inzet van dit assisenproces is de vraag of het gaat om doodslag of een verkeersongeval. Wat is het verschil?
DE BECO «De verdediging van Falzone pleit dat het gaat om een onopzettelijke doding in het verkeer. Volgens hen had de zaak voor een politierechtbank moeten komen. Op dodelijke verkeersongevallen staat een maximumstraf van vijf jaar.
»Het parket en de burgerlijke partijen zien het als doodslag, ook al blijft de man beweren dat hij nooit de bedoeling had om te doden. Maar dat wordt hem zelfs niet verweten. De reden waarom hij voor assisen verschijnt wegens doodslag, is dat hij volgens het parket en de advocaten van de burgerlijke partijen – en hier wordt het even technisch – ‘bewust handelingen heeft gesteld waarvan hij wist dat ze zouden leiden tot de dood van verschillende mensen’. En dan hebben we het niet alleen over zijn extreme snelheid in een bebouwde kom en het filmen met zijn smartphone, maar ook over hoe hij veel te laat heeft geremd, hoe hij na de eerste aanrijding doorreed, twee slachtoffers overreed, het feit dat hij zich op geen enkel moment om zijn slachtoffers bekommerde…»
HUMO Op doodslag staat een maximumstraf van dertig jaar. Er hangt veel van af voor de beklaagde.
DE BECO «Inderdaad. Het is aan de jury om de knoop door te hakken.»
AUTO’S WASSEN
De Gilles die van de motorkap rolde, was Frédéric D’Andrea, 46 jaar, goedlachse bon vivant, betrokken vader van twee dochters, altijd in de weer om anderen te helpen. ‘Hij was veertien jaar ouder dan ik en een soort vaderfiguur,’ vertelt zijn broer Nicolas D’Andrea (36), die elke dag omnipresent is op het proces, samen met zijn vader en zijn broer Grégory.
NICOLAS D’ANDREA «Het was de eerste keer in twintig jaar dat mijn broer zich nog eens in een Gillespak hees. Om te vieren dat we na covid weer carnaval konden vieren. Ik was er die nacht niet bij, omdat ik ’s ochtends met mijn 4-jarige dochtertje zou komen. Ze wilde haar leuke oom Fred zo graag eens in dat kostuum zien.
»’s Anderendaags moest ik haar vertellen dat ze haar oom niet meer zou zien, dat hij in de sterren was. ‘Kopen we een telescoop?’ vroeg ze.»
HUMO Gelooft u dat Paolo Falzone niet voelde dat hij uw broer overreed?
D’ANDREA «Nee. Ik heb weleens een duif overreden en dat voel je onder het wiel. Mijn broer woog 104 kilo en was 1 meter 80 groot.
»En dat hij Frédéric niet heeft zien liggen op de motorkap, in zijn kleurige bolle pak, met die oorverdovende bellen aan zijn gordel… ik denk dat hij wel weet dat het compleet onzinnig is om dat te beweren. Hij probeert gewoon de meubelen te redden.»
HUMO Waaruit leidt u dat af?
D’ANDREA «Toen de politie hem na het ongeval arresteerde, meldde hij spontaan dat hij een Gilles had overreden. Later beweerde hij dat hij hem niet had gezien. Sinds het proces is begonnen, wringt hij zich in allerlei bochten over de kwestie.
»Mijn advocaat vroeg hem vanmorgen of hij de Gilles op de weg niet had proberen te vermijden, en hij grabbelde naar de microfoon: ‘Natuurlijk heb ik hem proberen te vermijden!’ – ‘Dus hebt u hem wel degelijk gezien?’ Pas toen besefte hij dat hij door de mand was gevallen en hij herstelde zich: ‘Nee, ik heb hem niet gezien.’ Dat zegt het wel.»
HUMO Uw advocaat Jean-Philippe Mayence vroeg vorige week om de doodslag op Frédéric D’Andrea te herkwalificeren als moord met voorbedachten rade.
D’ANDREA (knikt) «Hij zegt dat Falzone wel degelijk wist wat hij deed en ook de tijd had om beslissingen te nemen achter het stuur.
»Sinds vorige week weten we dat mijn broer nog bij bewustzijn was toen hij op de motorkap lag. Getuigen hebben dat gezien en hier verklaard. Dat was nieuw voor mij. De autopsie toonde al dat het de verplettering onder de wielen was die hem heeft gedood, maar hij moet dat dus bewust hebben meegemaakt. Ik probeer me niet voor te stellen wat er in die laatste seconden door hem heen moet zijn gegaan. Hij zal zeker aan zijn vrouw en zijn dochters hebben gedacht.
‘Ik heb op Facebook vernomen dat mijn ouders dood waren. Geen van de psychologen ter plaatse had de moed het me te vertellen’
»Als meneer Falzone had geremd, had mijn broer hier nog gezeten. Met beenletsels wellicht, want één been was helemaal verdraaid, maar dan hadden mijn nichtjes nog een vader, en mijn dochtertje haar tonton Fred.»
HUMO U hebt Paolo Falzone al meermaals vanuit de zaal rechtstreeks aangesproken, met toestemming van de voorzitster, om te zeggen dat die beter zijn mond zou houden.
D’ANDREA «Meneer Falzone houdt niet op met zijn excuses aan te bieden, te pas en te onpas. Niemand in de zaal gelooft dat hij het oprecht meent.
»Ik heb hem gezien bij eerdere zittingen, toen er geen publiek was, en ik heb zijn verhoren gelezen: hij heeft nooit een spat wroeging getoond. Ik vermoed dat zijn spijt hem is ingefluisterd door zijn advocaat.
»Ik denk zelfs dat hij zich vandaag nog altijd als een slachtoffer ziet. Dat merk je aan zijn reacties. De psychiaters zeiden dat hij zijn toekomst optimistisch inzag. Toen hij besefte dat hij wellicht niet aan een levenslang rijverbod zou ontsnappen, zei hij dat hij nog altijd autowasser van luxewagens kon worden.
»We zitten volgens de experten voor iemand die alleen maar met zichzelf bezig is en geen empathie voelt. Als hij daartoe op het proces een poging doet, flapt hij er dingen uit als: ‘Ik sta te trillen op mijn benen’ (‘Ça m’a coupé les jambes’, red.) – tegen een vrouw die door zijn toedoen aan een rolstoel is gekluisterd.
»Daarmee haalde hij zich al de woede van de burgerlijke partijen op de hals, maar ’s anderendaags deed hij er nog een schep bovenop. Hij verontschuldigde zich dat hij het zo ‘onhandig’ had geformuleerd. Daar heb ik hem op aangesproken: ‘Uw uitleg is niet onhandig, hij is respectloos en schandalig.’ Ik hoop dat hij het fatsoen heeft om te zwijgen tot het einde.» Tussen de feestvierders in Strépy liepen ook de ouders en de lievelingsoom van doctoraatsstudente Lorena Cascarano. Ze kwamen die nacht alle drie om het leven. Lorena was 23, enig kind, ze studeerde nog, en was in één klap wees. Haar oom Salvatore Imperiale, tevens haar peter, was de man die met zijn hoofd door de voorruit van de BMW schoot en bijna op de schoot van passagier Antonino Falzone hing, terwijl de chauffeur bleef rijden.
Elke dag zit ze op de eerste rij in de zaal, omringd door tantes en nichtjes. Ook zij wordt bijgestaan door advocaat Dimitri de Béco.
HUMO Hoe verloopt het proces voor jou?
CASCARANO «Het is echt moeilijk, maar ik wil het toch helemaal volgen. Ik heb antwoorden nodig. Ik was niet bij mijn ouders en mijn peter toen het gebeurde, en ik wil zo precies mogelijk weten hoe het is gegaan. Hoe ze zijn gestorven, waar ze net voor de aanrijding stonden, hoe het nadien gelopen is…»
HUMO Je ouders waren echte carnavalsvierders?
CASCARANO «Ja, ze vierden het elk jaar, drie dagen aan een stuk, samen met een hoop vrienden. Het waren heel sociale, levenslustige mensen. In hun laatste momenten waren ze wellicht samen aan het lachen, want ze waren onafscheidelijk. Zag je mijn ouders, dan waren Salvatore en zijn vriendin nooit ver uit de buurt.
»Ze waren in een groepje van vier, maar niemand kan het navertellen: drie van hen zijn overleden en de vierde, de vriendin van mijn oom, was zwaargewond en herinnert zich niets meer. De eenzaamheid waarin ze elk apart gestorven zijn, vind ik ondraaglijk.
»Mijn vader, Vito Cascarano, is meters verder gevonden dan mijn moeder. Op het moment van de eerste klap werd hij 25 meter naar voren gekatapulteerd. Daar is de bestuurder nog eens over mijn papa gereden. We weten niet wat zijn dood heeft veroorzaakt: de aanrijding zelf of de verplettering onder de wielen. De wetsdokters zeggen dat de meeste letsels waren veroorzaakt door de banden die over hem reden. Als Falzone na de eerste botsing was gestopt, zat mijn papa hier misschien nog.
‘De illegaal opgevoerde BMW stond op naam van zijn moeder. Zij betaalde zijn snelheidsboetes en deed alsof zij achter het stuur zat’
»Mijn moeder, Michelina Imperiale, werd achteraan in de groep teruggevonden, haar lichaam was zwaar toegetakeld. Er werden foto’s getoond op het proces, maar voor sommige heb ik mijn blik afgewend, het deed te veel pijn.»
HUMO Wanneer heb je jouw ouders voor het laatst gezien?
CASCARANO «Een paar uur voor hun dood. We hadden daags voordien een doopfeest met de familie, iedereen was blij om elkaar terug te zien na de lockdown. Ik zat aan tafel met mijn ouders, mijn peter en zijn vriendin. Het was een heel leuke avond.
»Rond middernacht zijn we naar huis gegaan. Mijn ouders gingen naar de ramassage van de Gilles in de vroege uurtjes en wilden eerst nog even rusten. Mijn vader deed een dutje in de zetel, dat is het laatste beeld dat ik van hem heb. Mijn moeder stond nog in de keuken te koken, het was 1 uur ’s nachts. ‘Wat doe je toch?’ vroeg ik. ‘Ik maak je groenten voor morgen al klaar,’ zei ze. Ik ging slapen, want ik was moe.
»Het laatste beeld van haar is dat ze nog even in mijn kamer kwam vragen of ze balletjes uit de diepvriezer moest halen voor mij. ‘Ik eet liever met jullie,’ zei ik. We spraken af dat we samen zouden eten als ze terug waren. Ze zei slaapwel en vertrok. Ik heb haar nooit meer teruggezien.»
HUMO Werd je opgebeld met het slechte nieuws?
CASCARANO «Nee, ik werd gewekt door mijn tante. Ze had gehoord dat er iets op de ramassage was gebeurd. We wisten niet wat. Ik probeerde mijn ouders en oom te bellen, geen van de drie antwoordde, hoe vaak ik ook bleef proberen. Tot iemand opnam die de telefoon van mijn papa had gevonden. Hij zei dat ik beter de ziekenhuizen kon bellen.
»We hebben het overlijden van mijn oom Salvatore het eerst vernomen. Zijn dochter was ter plekke gegaan en hoorde daar van twee politiemensen dat haar vader dood was. Het nieuws kwam snoeihard binnen, ze stond daar helemaal alleen op de stoep.
»Van mijn ouders wist niemand iets. Omdat we niks hoorden, bleven we hopen. Misschien lagen ze zwaargewond op de operatietafel in een ziekenhuis en zouden ze ons nadien bellen. We hebben op nieuws gewacht van 8 uur ’s morgens tot 14 uur. Toen heb ik op Facebook vernomen dat mijn ouders dood waren.»
HUMO Echt?
CASCARANO «Geen van de psychologen die ter plekke was, had de moed om het me te komen vertellen.
»Een vriend van mijn vader postte een foto van mijn ouders met het bijschrift R.I.P. Micheline en Vito. (Met trillende stem) Je ziet het en je wilt het niet geloven. De politie is een uur later bij ons aangekomen om ons officieel het nieuws te melden. Dat heeft een trauma boven op een trauma gecreëerd. Die afschuwelijke dag zal voor altijd in mijn hoofd gegrift blijven.»
MAMA BELLEN
Nadat hij eerst Vito Cascarano en vervolgens Frédéric D’Andrea had overreden, vervolgde Paolo Falzone zijn macabere dodenrit met de twee slachtoffers door de verbrijzelde voorruit. De vrouw, die het drama zal overleven, lag met haar hoofd op de middenconsole, tussen de chauffeur en de passagier in. Falzone beweerde aanvankelijk dat hij niet onmiddellijk was gestopt omdat ‘die dame’ de versnellingspook met haar lichaam blokkeerde. Waarop de ondervrager opmerkte dat je met een automaat gemakkelijk kunt remmen zonder van versnelling te veranderen.
Pas na 1,3 kilometer hield de chauffeur halt in de rue Léopold Aubry. ‘Daar zijn beelden van, gefilmd door een bewakingscamera,’ vertelt Dimitri de Béco. DE BECO «Eerst blijft de auto gewoon staan en gebeurt er niets. De inzittenden bekommeren zich niet om de twee mensen die door de voorruit hangen, waarvan we met zekerheid weten dat er één nog leeft.
»Ik heb gevraagd om de beelden uit te vergroten. Je ziet de passagier uitstappen, die hier voor schuldig verzuim wordt vervolgd. Je ziet hem zijn jas rustig uitdoen, netjes gevouwen op de zetel leggen, op een paar centimeter van het hoofd van de dame. Je ziet hem het stof van zijn kleren kloppen en met zijn handen in zijn zakken rondstappen. Er komen auto’s en voetgangers voorbij, hij houdt ze niet tegen om hulp te vragen.
»Dan stapt ook de bestuurder uit. Hij vraagt aan de passagier om de motorkap vrij te maken. Dat zijn de afschuwelijke beelden waar je de passagier ziet rukken aan de voeten van het slachtoffer.
»Geen van beiden belt de hulpdiensten. De bestuurder stapt uit en belt naar zijn mama. En die gaat de politie bellen, maar intussen zijn de hulpdiensten al onderweg, gebeld door vele anderen.»
HUMO Voor jou moeten die beelden van je oom extra hard zijn, Lorena.
CASCARANO (knikt) «Ik heb het heel moeilijk met de gedachte dat mijn peter alleen was met die twee onverlaten die hem geen blik waardig achtten of nagingen of hij misschien nog leefde. Fifa (de dame, red.) lag bewusteloos naast hem, hij is gestorven met niemand naast hem die zijn hand vasthield.
»Ze hebben het zich dan nog gepermitteerd om hem aan te raken, en hoe! Door aan zijn voeten te rukken hebben ze hem misschien nog verder verwond. Het is een afschuwelijke video.»
HUMO De dame op de middenconsole, Crocefissa ‘Fifa’ Ricotta, kwam op het proces getuigen.
DE BECO «Dat was een ijzingwekkend moment. Ze arriveerde op krukken en vertelde moeizaam, door een spraakgebrek, hoezeer haar leven is verwoest. Ze herinnert zich niks meer van het ongeluk, maar je voelde haar wanhoop en haar woede: ‘Ik ben alles kwijtgeraakt.’ Passagier Antonino vroeg haar op het einde om vergiffenis, maar ze zei dat ze die niet kon geven. ‘De deur dichtgooien, uw jas vouwen: dat is geen menselijke reactie.’»
CASCARANO «Elke dag zijn er nieuwe getuigenissen die naar de keel grijpen. Mensen die letsels en trauma’s hebben voor het leven. Die vol levenslust zaten en nu uitgedoofd zijn. Ze vertellen over de slapeloosheid, de nachtmerries, de paniek wanneer ze een zebrapad moeten oversteken. Hun dagelijkse bestaan is ontwricht. Ze voelen zich kapot.»
HUMO Wat verwachten jullie van de uitspraak?
CASCARANO «De erkenning dat het geen simpel verkeersongeval was, maar doodslag. Het was niet de eerste keer dat Falzone zo snel reed. Hij had al eerder slachtoffers kunnen maken. Het lot is op ons gevallen, en we mogen dit niet laten passeren. Verder: een straf die zwaar genoeg is om andere roekeloze chauffeurs te waarschuwen.»
D’ANDREA «Ooit hoop ik dat Paolo Falzone beseft welk leed hij heeft veroorzaakt. Ik denk niet dat het nu tot hem doordringt. Volgens getuigen leidt hij vandaag een bijna normaal leven en stelt hij zich niet al te veel vragen. Hij zit thuis met een enkelband, elke ochtend haalt een politiecombi hem op voor het proces. Hij is intussen papa geworden en gaat verder met zijn leven, terwijl het verdriet voor ons onuitwisbaar is.»
HUMO Veel slachtoffers vinden dat er nog iemand op de beklaagdenbank ontbreekt: de moeder van Paolo Falzone.
DE BECO (knikt) «Een politieman van wie de zoon zwaargewond raakte, zei: ‘Als je weet dat je kind een probleem heeft met snelheid moet je hem geen wapen in handen geven.’ Ik begrijp hem. De illegaal opgevoerde BMW stond op naam van de vennootschap van zijn moeder.
»Als hij snelheidsboetes krijgt, is zij het die ze betaalt. Als ze voor de politierechtbank moet verschijnen vanwege een verkeersinbreuk, doet ze alsof zij achter het stuur zat. Daardoor ontsnapte hij al verschillende keren aan een ingetrokken rijbewijs. Haar morele verantwoordelijkheid is voor mijn cliënten verpletterend. Iedereen kijkt uit naar haar getuigenis, later deze week.»
HUMO Paolo Falzone betreurde dat er geen signalisatie was die de carnavalsgroep aankondigde. ‘Anders had hij een andere weg genomen.’
D’ANDREA «Er liep iemand met een fluovest achter de groep, maar die was net weg. Gelukkig maar, want misschien was er anders nog een achtste dode gevallen. Falzone geeft zelf toe dat hij niet naar de weg keek. Had er een olifant gestaan, hij had hem geramd.»
De uitspraak van de assisenjury wordt in de week van 8 juni verwacht, nadat de paaldanseressen van de eroticabeurs uit de zaal zijn verdwenen.
(Foto: met vader Vito Cascarano, moeder Michelina Imperiale en oom Salvatore Imperiale.)/. (Foto: Crocefissa Ricotta op het proces.); BELGAIMAGE/. BELGAIMAGE; (Foto: Paolo en Antonino Falzone op het proces.)
