Mo nseigneur, proficiat met uw 60ste v erjaardag. Met het ouder worden, wordt u dan ook rustiger?
Rustiger? Ik ben altijd dezelfde persoon geweest, maar het zicht van anderen op mij is veranderd. Ze hebben me altijd in een hokje willen plaatsen.
Een van die hokjes heette Prins Plankgas, vanwege uw roekeloze rijstijl en vele verkeersboetes.
Ik heb in het verleden boetes gekregen omdat ik te hard heb gereden, dat klopt. Maar weet u: ik heb nooit alcohol of drugs gebruikt, zelfs niet gerookt. Tegenwoordig rijd ik heel vaak naar Nederland, omdat mijn dochter Louise daar studeert. Ik hou me altijd aan de maximumsnelheid. Tot mijn verbazing word ik constant ingehaald door automobilisten die 150 tot zelfs 200 kilometer per uur rijden.
U zei onlangs dat sommigen u nog altijd willen ‘infantiliseren om u klein te houden’.
Ze proberen me belachelijk te maken. De ene stelt zich voor dat ik te paard rijd met een cape en een zwaard, de andere reduceert mijn persoonlijkheid tot liefhebber van vrouwen en mooie auto’s. Sommige politici vinden me dan weer een lastigaard.
Hoezo?
Ik vraag dat ze twee zaken in orde brengen en ze weigeren het. Ten eerste: ze respecteren de negen vonnissen niet waarin het Belgische gerecht mij en mijn vzw gelijk geeft. (Libië is veroordeeld tot een schadevergoeding van vijftig miljoen euro omdat het een project met Laurents organisatie heeft stopgezet. De prins vindt dat de Wetstraat hem niet steunt om dat geld te krijgen, red.) En ten tweede: al twintig jaar vraag ik dat ze mijn vrouw en kinderen toegang geven tot sociale zekerheid, en het is nog altijd niet geregeld. Dat zijn toch geen twee overbodige vragen?
EEN ZEER COMPLEXE SITUATIE
Misschien is de redenering: de prins krijgt een dotatie van 376.000 euro per jaar en mag gratis wonen in Villa Clementine in Tervuren, hij heeft geld genoeg om rond te komen?
U maakt een simplistische opmerking, Meneer Sensatie! Ik krijg die dotatie niet zomaar in mijn handen. Ik moet rechtvaardigen wat ik ermee doe en hoe ik het uitgeef (hij moet elk jaar een verslag maken van welke activiteiten hij heeft vervuld en welke beroepskosten hij heeft gemaakt, red.). En trouwens, als ik morgen overlijd, hebben mijn vrouw en kinderen geen eurocent. Da’s toch niet normaal?
U heeft in het verleden gezegd dat u tegengewerkt wordt door de politiek en zelfs door uw eigen familie. Als ik u zo hoor, heeft u dat gevoel nog steeds.
Sommige politici zeiden me letterlijk: ‘Als wij u steunen, krijgen we problemen met onze kiezers, journalisten en andere politieke partijen.’ Mijn antwoord is simpel: ‘U moet me niet steunen, u moet gewoon regelen wat mij wettelijk toekomt. Als u dat niet doet, is het toch normaal dat ik kwaad word?’ Maar de politici vluchten liever weg. Vroeger kon ik ze nog inhalen, nu lopen ze sneller dan ik. Want ik word ouder en zij worden jonger.
U kunt de politiek ook voorstellen: hou die dotatie maar, ik zorg zelf wel voor mijn inkomsten. Dan hoeft u aan niemand nog verantwoording af te leggen.
Eerlijk? Die gedachte is al in mij opgekomen. Ik zou het ook graag willen, maar gezien mijn gevorderde leeftijd en de beperkingen die de politiek mij oplegt, is de situatie zeer complex.
LEVEN ZONDER LEIDERSFIGUUR
In Het Nieuwsblad vraagt u zich luidop af: ‘Waarom hebben we een koning nodig?’ Dat zal uw broer, koning Filip, niet graag horen.
Ik heb dat niet zo gezegd. Ik heb me alleen vragen gesteld bij hoe de samenleving werkt. Ik vind het raar dat de mensheid een leidersfiguur nodig heeft: een president, een premier…
… en dus toch ook een koning?
Waarom willen journalisten altijd alles herleiden tot specifieke gevallen? Ja, mijn broer is een koning en dus een leidersfiguur. Ik trek de monarchie niet in twijfel. Mijn standpunt ging over de samenleving in het algemeen. Waarom neemt niet iedereen gewoon zijn verantwoordelijkheid en staat hij in voor zijn eigen daden? Waarom moet er een autoriteit boven ons staan? Kijk naar Zwitserland. Dat land heeft elk jaar een andere president, die bijna niemand kent. Dat systeem werkt.
Net zoals politici zijn journalisten niet uw beste vrienden. In de media doken in het verleden geregeld verhalen op over huwelijksproblemen en een mogelijke echtscheiding.
Ik vind het erg als anderen verhalen over mij vertellen waarvan ze niets afweten. Maar wat kan ik daartegen doen? We leven in een democratie. Iedereen mag zeggen wat hij wil, ook als het niet correct is. ‘Demagogie’ en ‘democratie’ zijn woorden die alle twee beginnen met de lettergreep ‘de’.
Een man die u goed kent en dus goed ingelicht is, is uw mentor Père Gilbert, de Franse rockpriester die twintig jaar geleden uw huwelijk heeft ingezegend. Hij zei onlangs dat de liefde tussen u en uw echtgenote prinses Claire hem ontroerde.
Ik ben dan ook gelukkig dat ik mijn vrouw ben tegengekomen. Ik zal u iets sensationeels zeggen, want journalisten horen dat graag: ik ben dikwijls verkeerd, zij is altijd correct. Als zij mij een verwijt maakt, heeft zij altijd gelijk.
EEN LIEFHEBBENDE VADER
Wat vindt u als vader belangrijk voor uw kinderen?
Dat zij in het leven goed terechtkomen. Als ze daar niet in slagen, is dat mijn fout.
Dat lijkt me snor te zitten. Op basis van verhalen van intimi heb ik de indruk dat u een liefhebbende vader bent.
Ik heb al veel fouten gemaakt, ik ben dan ook niet perfect. Maar ik doe er alles aan dat zij het beste van het leven maken.
Hoe helpt u hen daarbij?
Kinderen staan altijd dichter bij hun moeder. Dat is bij ons ook zo. Ik voel dat ze blij zijn met mijn ‘Als ik morgen echtgenote als moeder. En soms — voor andere zaken — zijn ze blij dat ze mij hebben.
Voor welke ‘andere zaken’ komen ze naar u?
(denkt lang na) Als zij personen willen ontmoeten of instellingen beter willen leren kennen, dan komen ze naar mij.
Ik ken inderdaad weinig vaders die het geregeld krijgen dat ze met hun dochter op Tomorrowland worden uitgenodigd als vip. Dat voordeel heeft u als prins en bekende Belg.
Het is geen kwestie van bekend zijn. Ze laten me niet backstage binnen op Tomorrowland omdat ik een prins ben. Wel omdat ik geïnteresseerd ben in wat de mensen doen. Da’s een groot verschil.
GROTE ONDERSCHEIDING
Louise is bijna 20 en studeert sociale wetenschappen aan de universiteit van Maastricht. Is ze een goede student?
Da’s een rare vraag! Want wat is een goede student? Het is totaal verkeerd om alleen naar de punten te kijken. Kent u het verhaal van Bill Gates? Hij heeft de universiteit niet eens afgemaakt en zie wat hij bereikt heeft met Microsoft. Louise haalt goede punten. Maar het is minstens even belangrijk dat ze een goed mens is.
U vergeleek uw dochter ooit met een herdershond.
Ze wil met iedereen praten en mensen samenbrengen. Dat had ze als driejarige al op school. Voordat iedereen ging zitten, vroeg ze aan elk klasgenootje of ze blij waren en wat ze nodig hadden van haar. Dat sociaal engagement heeft ze van mijn vrouw, geloof ik. Ook die is bekommerd om anderen. Ze wil per se dat iedereen gelukkig is en doet daar ook alles aan.
Uw zonen, de tweeling Aymeric en Nicolas van 17, worden trouwens ook groot.
Nicolas is letterlijk zo groot dat als hij onder een lamp staat, het donker wordt. Hij is 1,96 meter. Van wie hij die forse lengte heeft? De nieuwe generatie is nu eenmaal groter. Mijn beide zonen zijn trouwens zeer slim. Nicolas behaalt punten waarvan u en ik zelfs niet mogen dromen. Hij slaagt met grote onderscheiding en doet er niet eens zoveel voor. Hij is geïnteresseerd in wetenschappen en wil burgerlijk ingenieur worden. Aymeric is meer bezig met economie, maar hij weet nog niet echt wat hij later wil doen.
TOERTJE MET DE ROEIBOOT
Als er een film over uw leven wordt gemaakt, wat zou dan de titel zijn?
Dit is een grappige vraag! Ik heb er nooit over nagedacht. Sterker nog, ik hoop dat die film er nooit zal komen, omdat ik niet egocentrisch ben.
Het verhaal wil dat u graag in een James Bond-film had willen spelen, maar het productiehuis weigerde uw aanbod.
Klopt niet. Al heb ik wel eens een James Bond ontmoet. Nee, ik zou liever in een komedie spelen, omdat ik graag lach. Het hoeft geen hoofdrol te zijn. Ik zie mezelf als de gek die een ambulance bestuurt om de persoon die ik vervoer te redden.
Een familielid van u was acteur.
Don Jaime (de Mora y Aragón, de excentrieke broer van koningin Fabiola, red.)! Zeg niks slechts over hem. Ik had hem heel graag willen ontmoeten. Hij werd een playboy genoemd, maar hij bleef altijd bij zijn Zweedse vrouw. In de aristocratie zijn er veel kinderen die hun weg moeten vinden. Hij deed het met humor. Ik vind mezelf een beetje zoals Don Jaime.
Tot slot. Hoe gaat u uw 60ste verjaardag vieren? (Het interview vond vlak voordien plaats, red.)
Louise heeft dan net gedaan met haar examens — het onderwijssysteem in Nederland is anders dan bij ons. Ik wil met mijn gezin naar Nederland gaan. Naar het dorpje Giethoorn. Kent u dat? Neen? Spijtig. Ik ben er zelf nog nooit geweest, maar het schijnt er heel mooi te zijn. Er zijn geen wegen en mensen moeten gaan werken met de roeiboot. Ik vind dat ongelooflijk. Er zijn ook prachtige tuinen. Ik wil er gaan eten met mijn gezin en een toertje met de roeiboot maken.
Laat u zich maar goed in de watten leggen, Monseigneur.
Ik organiseer nooit iets specifiek voor mezelf, wel voor mijn kinderen. We zijn op mijn verjaardag al eens naar de film geweest of zelfs naar Disneyland Paris. Mijn feest is pas geslaagd als mijn kinderen het plezant vonden.
