In ‘Knokke Off’ is ze Bonmamie Jacqueline, matriarch van de getergde én hemeltergend arrogante familie Vandael. Viviane De Muynck zelf is een titaan van bühne en scherm, de eerstaanwezende grande dame van de Belgische acteerwereld. Ook bekend en populair in Nederlandse en Duitse theaterzalen, en met een indrukwekkend cv. Ze speelde mee in ‘Het vonnis’, ‘Sprakeloos’ en ‘ D’Ardennen’. Ze was Rita in ‘Met man en macht’, Metje in ‘Niet schieten’ en Germaine in ‘Oud België’. En halverwege de jaren 80 was ze ook Martha in ‘Who’s Afraid of Virginia Woolf?’, een voorstelling van De Witte Kraai in een regie van Sam Bogaerts: ‘Ik zag er, met pruik en lange nagels, uit als de spitting image van Elizabeth Taylor. Daar bestaan foto’s van!’
Met Viviane De Muynck kun je goed lachen, en meestal geeft ze op dat vlak zelf het goede voorbeeld. En als we opmerken dat haar trui, haar jas, haar handtas en haar pet allemaal dezelfde tint hebben, roept ze dartel uit: ‘La vie en rose!’
‘Droevig worden: daar doe ik niet aan mee,’ zoals ze het zelf ooit in een interview zei. Dat getuigt, behalve van een vrolijke inborst, ook van een zelfbeschermende reflex. Viviane is al weduwe sinds haar 29ste, en een dik decennium geleden is ook haar zoon Michel overleden. Het zijn zowat de enige onderwerpen waar Viviane liever niet te veel over praat: ‘Nog altijd willen journalisten me daar vragen over stellen. Maar ik heb het niet graag over mijn privéleven: dat is van mij.’
HUMO Bonmamie is een feeks van het zuiverste water, en dus vast een plezier om te spelen. Maar begrijpt u ook wat haar drijft?
VIVIANE DE MUYNCK «Een kreng met een kronkel! Natuurlijk begrijp ik haar drijfveren, hoe ze in elkaar zit. Dat moet, want anders speel je enkel uiterlijkheden na. Zonder begrip is het niets meer dan een mooi plaatje zonder leven.
»Zoals je misschien weet, was ik tot mijn 30ste directiesecretaresse bij een Amerikaanse firma. Daar heb ik vaak van dichtbij meegemaakt hoe belangrijke meetings werden voorbereid, en strategieën bekokstoofd. Het kwam telkens neer op pogingen om de tegenpartij zo goed mogelijk te doorgronden. Precies dat doet Bonmamie in ‘Knokke Off’ ook, hè. Ze is heel gewiekst, erg slim. Wanneer ze plots toch wordt geconfronteerd met iets waarvan ze níét op de hoogte was, slaat ze op tilt.»
STOP, VIVIANE!
HUMO U hebt in tientallen films en series gespeeld – van ‘Het gezin Van Paemel’ tot ‘Confituur’, van ‘D’Ardennen’ tot ‘Sprakeloos’ – en in nog meer theaterstukken. Maar uw rol in ‘Knokke Off’ heeft veel voor u veranderd.
DE MUYNCK «De jonge mensen herkennen me opnieuw! Er gaat amper een dag voorbij zonder dat kinderen naar mij komen om een praat je te maken en een selfie te vragen.
En altijd beleefd, hè! Gisteren nog een meisje van een jaar of 14. (Glimlacht) Ze was dolgelukkig met haar selfie. Achteraf zei ze: ‘Sinds ik je heb ontdekt in ‘Knokke Off’, heb ik alle films bekeken waarin jij hebt meegespeeld.’ Mooi! Ik had niet verwacht dat dat personage zo zou aanslaan bij jongeren. Manneke, dat heeft me overweldigd. Ik heb er nooit een probleem mee als jonge mensen om een selfie komen vragen. Als ik die kinderen daar een plezier mee kan doen, waarom niet?
»(Glimlacht) Ge zult zien: ik kan nogal uitweiden, zenne. Als het te veel en te langdradig wordt, zeg dan gewoon: ‘Stop, Viviane!’ Dan hou ik mijn mond.»
HUMO Spreken die kinderen u soms ook aan over de fameuze befscène uit het tweede seizoen? De relatie tussen Bonmamie en de vijftig jaar jongere Thomas, het personage van Aimé Claeys, heeft stof doen opwaaien.
DE MUYNCK «Nee, daar vragen de kinderen niet naar. Ze hebben wél heel goed door dat ik een oma speel die ver staat van hoe oma’s meestal worden opgevoerd in series of films. Het gebeurt niet zo vaak dat oudere dames zo krijgslustig worden getoond, hè.
»Ik kan wel kwaad worden als men het personage van Aimé afdoet als een toyboy. Dat was het niet.»
HUMO Wat dan wel?
DE MUYNCK «Een vertrouweling. Iemand die Bonmamie uit haar isolement haalde, die met haar naar kunst ging kijken, zelfs met haar wilde reizen.
»Ach, alles staat of valt met de acteurs met wie je je op de set omringd weet. Ik zeg altijd: ik surf op het talent van mijn medespelers. Die befscène was misschien gewaagd, maar als je onderling voldoende vertrouwen weet op te bouwen, kun je ver gaan.»
HUMO Hoe hebben u en Aimé elkaars vertrouwen gewonnen?
DE MUYNCK «Dat ging vanzelf: dat vertrouwen was er al van bij de eerste opname. Ik herinner me een moment dat we naast elkaar zaten. Aimé had een pull aan van in de jaren stillekes. Ik kijk hem aan en zeg: ‘Jij bent veel te jong voor mij.’ (lacht)
»Ik heb hem af en toe kunnen verrassen. Er was bijvoorbeeld een opname waarin hij, klaar voor de volgende scène, in bloot bovenlijf naast me zat. Hij had wel een kamerjas aan, en toen die openviel, heb ik hem onverwacht in het borsthaar geklauwd (lacht). Eerst schrok hij geweldig, daarna kreeg hij de slappe lach.»
HUMO Ik vraag dit met de no dige schroom: had u, ter voorbereiding van die ene scène, uw klaarkomgezicht – dat prominent in beeld komt – vooraf in de spiegel geoefend?
DE MUYNCK (lachje) «Natuurlijk niet. Maar eerlijk is eerlijk: het was in mijn geval lang geleden dat ik dat nog eens ervaren had. Ik heb dus wel even moeten nadenken: hoe ging dat ook alweer? (lacht)
»Ik heb mijn eigen lichamelijkheid moeten onderzoeken. Ik heb het dan voor de duidelijkheid niet over hoe ik eruitzie, dat weet ik na al die jaren wel.
Maar: het is niet omdat je oud bent, dat je geen lichaam meer hebt. Erotiek blijft ook op latere leeftijd belangrijk, het neemt alleen een andere vorm aan: aanrakingen, knuffels, omarmingen… Daarom raden psychologen oudere mensen vaak aan zich te laten masseren. Niet voor een happy ending, maar voor de aanraking an sich.
»Wat ik trouwens heel goed vond, is dat er een intimiteitscoördinator op de set aanwezig was, een dame die mij voor zo’n lichamelijke scène vooraf kwam vragen: ‘Mag hij je aanraken?’ Het was heel goed afgebakend. En tussendoor zag ik haar dan, terwijl we bezig waren, twee duimen omhoogsteken.»
HUMO Intimiteitscoördinatoren zijn relatief nieuw op de filmset. Hebt u vroeger nare, grensoverschrijdende ervaringen meegemaakt?
DE MUYNCK «Nee. Ik was een laatbloeier en ben nooit gevraagd om jonge vrouwen te spelen, of andere rollen waar een seksueel aspect aan kleefde. Ik heb wél een paar keer in bed gelegen met Jan Decleir – in ‘Niet schieten’, bijvoorbeeld, en in ‘Met man en macht’ – maar dat was telkens als al lang getrouwd koppel. Dan borrelt de lust, zeg maar, iets minder aan de oppervlakte.»
HUMO In een Duits interview sprak u de wens uit een Vergilius te zijn, een gids, een begeleider in het leven van anderen. Hebt u de jongeren op de set van ‘Knokke Off’ advies kunnen geven?
DE MUYNCK «Nee. Daar heb ik mij niet mee bemoeid. Om de simpele reden dat, toen ik erbij kwam, de rest van de cast al een seizoen achter de rug had. Ze hadden hun personage al gevonden, dan ga ik niet meer tussenbeide komen.»
HUMO Het had gekund dat ze u zelf om raad waren komen vragen.
DE MUYNCK «Dat is niet gebeurd. Ik heb natuurlijk ook niet veel scènes met de jongeren. Ruth Becquart (Eleonore in ‘ Knokke Off’, red.) zei daar onlangs iets interessants over in ‘De afspraak’: het fijne aan de reeks is onder meer dat de leeftijden erin door elkaar lopen, het is een ensemble met acteurs van elke generatie. Maar Bonmamie ontsnapt daar wel een beet je aan. De enige met wie ik meerdere scènes heb, is Willem De Schryver, mijn kleinzoon Alexander in de reeks.»
HET GEWICHT VAN LICHT
HUMO ‘Knokke Off’ speelt zich af in een milieu van verwende fils à papa. Zelf bent u, net als ik, opgegroeid in een arbeidersgezin. Hebt u daar een soort werkmanstrots aan overgehouden?
DE MUYNCK «Ik heb in elk geval een grote werkethiek geërfd van mijn ouders, en daar heb ik al veel aan gehad.
»Jongeren zoals die in ‘Knokke Off’ leven in briljante, maar niet altijd even verheffende omstandigheden. Ze moeten zich handhaven in een wereld waar ze zelf niets voor hebben gedaan. Wie een kredietkaart heeft waar te allen tijde 10.000 euro op staat, voelt zich niet gedwongen om vechtlust te ontwikkelen, om iets te verwezenlijken wat nog niet verwezenlijkt is. Dat is het drama van die jongeren, zonder dat ze dat zelf zo aanvoelen.
»Luxe heb ik als kind niet gekend, maar die had ik ook niet nodig. Wij hebben bijvoorbeeld maar heel laat een televisie in huis gehaald, we gingen wel bij de kruidenier naar ‘Bonanza’ kijken (glimlacht).»
HUMO Bij u thuis werd wel veel naar muziek geluisterd.
DE MUYNCK «Boeken lazen mijn ouders niet, maar van muziek hielden ze inderdaad. Ik heb nog een kleine platencollectie van mijn vader, die zijn eigen voorkeuren had. ‘Een nacht op de Kale Berg’, van Moessorgski en Rimski-Korsakov, heb ik destijds gehoord tot het er langs mijn oren uit kwam.
»Cole Porter, Irving Berlin, George Gershwin: met de paplepel meegekregen. Ik heb altijd gehouden van de zegging in een lied, van bijzondere en doorleefde stemmen. Het mag een beet je dramatisch zijn. Die oude nummers hebben dat vaak. De enige die dat, voor zover ik het kan inschatten, nu nog een beet je doet, is Pommelien Thijs.»
HUMO Hebt u haar al zien optreden?
DE MUYNCK «Nog niet. Maar op 25 april gaan we met de hele ‘Knokke Off’-ploeg kijken in het Sportpaleis – nu ja, de AFAS Dome. Zin in!»
HUMO Welk concert heeft ooit een onuitwisbare indruk op u gemaakt?
DE MUYNCK «Het eerste concert dat ik ooit gezien heb, ik moet ongeveer 20 zijn geweest, was van Jacques Brel in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Dat was een stomp in de maag! Zó gedreven was die man. Je kreeg niet de tijd om te applaudisseren, want voor je het wist – boem! – was het volgende nummer daar al. Hij zong niet zomaar liedjes, hij verdween er helemaal in. Aan het eind droop hij helemaal van het zweet. Hij was een meester, de grootste chansonnier die we ooit hebben gehad.»
HUMO We spreken elkaar nu in een brasserie in Wilrijk, in de buurt van het appartement waar u, als ik het goed heb, intussen vijftig jaar woont, op de 21ste verdieping.
DE MUYNCK (verontschuldigend) «Ja, maar ik heb helaas geen zicht op de stad Antwerpen, ik zit aan de andere kant van het gebouw. Wel kun je vanaf mijn balkon – op een heldere dag, en als je goede ogen hebt – in de verte een heel klein Atomiummeke zien. Het is heel rustgevend om zo hoog te wonen. Je hebt het gevoel dat je boven de wereld zit. Het is mijn eilandje. My splendid isolation. Far from the madding crowd.»
HUMO In 1998 zei u: ‘Ik vind 52 jaar niet oud, maar in zekere zin is het wel degelijk te oud voor deze maatschappij. Ik merk het, bijvoorbeeld, als ik bij de slager sta en men mij niet meer opmerkt. Jongeren vinden het belachelijk dat ik dat zeg, maar het is waar. Mensen worden daar te weinig op voorbereid.’ Dat is er bijna dertig jaar later vermoedelijk niet beter op geworden?
DE MUYNCK «Toch wel, want ik heb daar toen iets op gevonden. Hoeden! Ik ondervond dat ik mezelf anders moest profileren: ik wilde niet onzichtbaar worden voor mijn omgeving – not on my watch, baby! Je moet een soort vanzelfsprekendheid creëren, de aandacht opeisen: híér ben ik! Hoe je je kleedt, welke juwelen je draagt, hoe je spreekt: alles helpt om niet onzichtbaar te worden.
»Tegenwoordig helpen hoofddeksels trouwens ook om het gewicht van het licht uit mijn ogen te houden.»
HUMO U citeerde ooit Bette Davis: ‘Ageing is not for cowards’ – ‘Ouder worden is niet voor lafaards.’
DE MUYNCK «Dat is zo. Het blijft een grote uitdaging. Zeker in deze tijden, waarin alles per se digitaal moet gebeuren. Met mijn ogen is dat niet altijd eenvoudig.»
HUMO In 2006 scheurden uw netvliezen, na een operatie kwam u er toen bovenop. Hoe is het intussen met uw ogen?
DE MUYNCK «Ze worden er niet beter op, hè. Wist je dat Dame Judi Dench hetzelfde heeft als ik? Zij is wel nog een stuk ouder (91, red.), en nu nagenoeg blind.
»Omdat je het net over Bette Davis had: ik speel een klein rolletje in de nieuwe film van Michaël Roskam, en op de set was daar een jonge cameraman die over mij tegen Michael heeft gezegd: ‘She’s got Bette Davis eyes.’ (Opgetogen) Ik krijg vaak mooie complimenten over mijn ogen. Cameramannen kiezen bij mij altijd voor close-ups. Want hallo! Als het klopt dat ogen de spiegel van de ziel zijn, draaien de mijne overuren, hoor.
»Simone Signoret is altijd één van mijn grootste voorbeelden geweest. Zij acteerde ook goed met haar ogen. In ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ (waarin De Muynck te gast was in 2015, red.) heb ik vanwege haar gekozen voor een fragment uit ‘La veuve Couderc’. Signoret is mooi oud geworden. Ze is tot het einde blijven acteren, tot ze écht niet meer kon.»
‘Haast elke dag vragen kinderen me om een selfie. Dat Bonmamie zo aanslaat bij jongeren heeft me overweldigd’
GOUDEN KOORD
HUMO Is dat ook uw plan: doorgaan tot u niet meer kunt?
DE MUYNCK «Ja. Al zullen ze van goeden huize moeten komen, ik moet mooie rollen aangeboden krijgen. In ‘Knokke Off’ ben ik verwend: ik heb het gevoel dat ik nu niet meer om het even welke rol kan aannemen… (Mijmert) We zullen zien.»
HUMO Hebt u, behalve meer goede rollen en een uitstekende gezondheid, nog wensen voor de toekomst?
DE MUYNCK «Ik heb de laatste jaren veel gereisd, vaak naar het Verre Oosten. Dat gaat nu veel moeilijker: door de oorlog tussen de VS en Iran zijn veel internationale vluchten verstoord – bij verre bestemmingen moet je vaak overstappen in de Emiraten. Dus de komende maanden wil ik een paar steden bezoeken die dichterbij liggen en die een betekenis voor me hebben. Barcelona, bijvoorbeeld: ik wil de Sagrada Família zien, nu ze bijna afgewerkt is. Ik wil nog eens naar Dublin: fantastische stad, fantastische boekhandels. Daar is ook de distillerie van Jameson, mijn absoluut favoriete whiskey die ik nu, door mijn leeftijd, nog maar af en toe zeer bescheiden nuttig. En met theatergezelschap Needcompany hebben we er gespeeld.
»En ik wil nog naar Rome. Om een belofte aan mijn overleden vader eindelijk na te komen.»
HUMO Welke belofte?
DE MUYNCK «Ik heb een voorvader die, in de tijd van de eenmaking van Italië, voor het pauselijke leger tegen Garibaldi heeft gevochten. Mijn vader heeft me eens gezegd: ‘In Rome staat een kerk met een marmeren deur, en daarop staat onze naam, De Muynck, in gouden letters.’ Het is de Chiesa di San Giuliano dei Fiamminghi. De kerk van de Vlamingen. Ik ben al drie keer in Rome geweest, en telkens was die kerk dicht. Ik heb dat ooit al eens vermeld in een interview, waarna een vrouw contact met me opnam: ze zei me dat haar dochter secretaresse van die kerkgemeenschap is en dat ik via haar de kerk kon bezoeken. Blijkbaar ligt mijn voorvader daar ook begraven: dat zou ik nog met eigen ogen willen zien, en ik ga er niet te lang meer mee wachten.»
HUMO In 2012 schreef acteur en goede vriend Simon Versnel een prematuur in memoriam voor en over u: ‘Ik vergeet haar nooit. Een prachtmens! Wat een enorm voorrecht om Viviane te hebben gekend!’ U zat toen tussen het publiek in de zaal. Een bijzonder genoegen, of ook raar en confronterend?
DE MUYNCK «Een ontzettende eer! En een heel mooie tekst. »Vorige maand heb ik zelf toevallig net twee mensen verloren: mijn oom en mijn tante. Ik heb op beide begrafenissen gesproken, en op die van mijn tante heb ik gehuild zoals ik nooit eerder had gehuild. Ik voelde mezelf schokken. Ik begreep op dat moment niet zo goed waarom, maar later dacht ik: dat was weer een stuk van mijn verleden dat is afgesneden, weer een gouden koord die is doorgeknipt. Het was mijn laatste oudere familie. Ik ben nu alleen. Nog meer dan vroeger.»
HUMO Versnel vermeldde in zijn in memoriam onder meer dat u uw zoon te veel had verwend, en daarbij te weinig aan uzelf had gedacht.
DE MUYNCK «Ik weet dat hij dat onzin van mij vond. ‘Michel kan gerust voor zichzelf zorgen,’ heeft Simon me vaak gezegd. Maar om de één of andere reden voelde ik: nee. Mijn zoon was een avonturier en kon hier niet goed aarden. Hij moest constant ergens naartoe. Daarom heb ik veel van zijn reizen bekostigd, vooral naar het Verre Oosten. Ik heb hem de wereld kunnen geven, en daar ben ik nog altijd blij om.
‘Dit is een tijd met te weinig humor. Ik zie zo weinig mensen lachen, terwijl dat toch zo belangrijk blijft’
»(Stil) ‘Het is niet makkelijk om jouw zoon te zijn,’ heeft hij mij weleens gezegd. Omdat ik een publiek leven heb, en hij soms het gevoel had dat hij daartegen moest opboksen.
»Mijn zoon was een gedreven, gepassioneerde basgitarist. Met Soap, een trio, heeft hij ooit nog aan HUMO’s Rock Rally meegedaan. Ze zijn toen niet heel ver geraakt, maar in het verslag werd hij de ‘meest funky bassist’ genoemd. Ik heb dat stukje nog liggen. Ik heb veel van zijn optredens gezien. Eén keer in het gezelschap van onder anderen Sam Bogaerts. Op een gegeven moment leunde Sam naar mij en zei hij: ‘Hij heeft het van geen vreemden, hè.’ (Trots) Michel kon heel goed de link tussen het podium en de mensen in de zaal leggen.»
HUMO Hebt u ook zaken van hem geleerd?
DE MUYNCK «Op muzikaal vlak: heel veel. Zo heeft hij me bepaalde ritmes bijgebracht – soms met bloed, zweet en tranen: ‘Bij de les blijven, moeder!’ Hij heeft me ook geleerd hoe je een partituur ontleedt. Maar ik ben dat intussen grotendeels vergeten – en hij is er niet meer, dus ik kan hem niet meer om raad vragen.»
HUMO Vier jaar geleden werd u voor uw rol in ‘Red Sandra’ genomineerd op de eerste gender neutrale editie van de Ensors. Wel vervelend: alle prijzen gingen dat jaar naar mannen. De eveneens genomineerde Veerle Baetens zei toen: ‘Ik had het zien aankomen. Er zijn nu eenmaal meer geestige en grave rollen voor mannen.’
DE MUYNCK «Veerle had gelijk, hè. Laten we wel wezen: in de meeste scenario’s zijn het nog altijd mannen die dingen doen en de plot in gang zetten. En vrouwen worden nog altijd te vaak opgevoerd als reagerende figuren. Bonmamie is op die regel wel een duidelijke uitzondering, maar toch: dat is een probleem. Genderneutrale categorieën: dat is weer een ander probleem. Het is onzin, want je vergelijkt appels met citroenen.»
DEALTJES MET GOD
HUMO Dat gebrek aan goede vrouwenrollen: is dat ook waarom u, midden jaren 90, de rol van Macbeth – voor de slechte verstaander: een man – hebt gespeeld?
DE MUYNCK «Nee, dat had een heel andere achtergrond. Jan Lauwers van Needcompany had voor de rol van Macbeth aanvankelijk Tom Jansen in gedachten, een acteur met wie hij al vaak had gewerkt en voor wie hij veel bewondering voelde. Maar nadat Tom had vernomen dat ik Lady Macbeth zou spelen – dat was het oorspronkelijke plan – weigerde hij plots de rol. Rik van Uffelen was de tweede keuze: zelfde vraag, zelfde reactie. Nog een tweetal andere acteurs hebben ook geweigerd, hun namen heb ik zelfs al verdrongen.»
HUMO Waarom hebben ze geweigerd?
DE MUYNCK «Omdat mannen zich meestal liever naast een jongere vrouw zien, zeker? Ik ga ervan uit dat dat één van de redenen was. In elk geval: niet lang daarna heb ik tegen Jan gezegd, weliswaar nadat we samen in een Mexicaans café in Brussel in de margarita’s waren gevlogen: ‘Als het zo zit, speel ik Macbeth zélf wel!’ Fysiek kan ik geen man spelen, maar ik kan wél de drijfveren van het personage opzoeken en daar mijn interpretatie van brengen. Ik heb het in elk geval geprobeerd.
»Misschien moeten ze dát later in mijn echte in memoriam zetten: ‘Viviane heeft geprobeerd.’ (lacht)»
HUMO We hadden het al over het einde, laten we om af te ronden nog even terugkeren naar het begin: wat is uw allervroegste herinnering?
DE MUYNCK (denkt lang na) «Ge gaat lachen, zenne. Toen ik nog een kind was, gebeurde het geregeld dat iemand van de familie, een oom of een tante of zo, plots zei: ‘Allee, zet Viviane nog eens op tafel.’ Dat gebeurde soms bij ons thuis, als de familie op bezoek was, en ook op restaurant. En wanneer ik op tafel stond, was het de bedoeling dat ik een showtje zou brengen. Met plezier: ik deed dan een dansje of droeg een gedicht voor… Eén van mijn succesnummers had iets met een groene papegaai te maken, herinner ik me. Maar al sla je me dood, de rest ben ik vergeten.
»Ik ben dus altijd een performer geweest. Ik beschouw die momenten nu als mijn vroegste pogingen om te ontsnappen aan, als ik het zo mag noemen, de kneuterigheid van het burgerlijke leven. Ik ben altijd een buitenbeentje geweest.»
HUMO Bent u gelovig opgevoed?
DE MUYNCK «Ja en nee. Dat wil zeggen: in mijn uitgebreide familie zaten weliswaar opvallend veel geestelijken, nonnetjes, kardinalen en bisschoppen – hoe de De Muyncks zich in godsnaam ooit hebben weten voort te planten, is een mirakel (lacht) – maar mijn vader was een overtuigde socialist en had niks met religie.
»Mijn moeder was anders, zij sloot vaak dealtjes met God. ‘Als U ervoor zorgt dat dit of dat gebeurt, komen ik en mijn dochtertje de komende twee maanden elke zondag naar de mis.’ Zo geschiedde, ik ben vaak meegetroond naar de Antwerpse kathedraal.
»Zelf heb ik geen sterk godsgevoel. Mijn zoon is wel gedoopt, maar het kerkelijke instituut heb ik altijd als een dwangbuis ervaren. En als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan wel dat ze mij te veel regels willen opleggen. Ik kan daar niet tegen. Zelfs als die regels goedbedoeld zijn. Ik moet alles altijd eerst zelf tot mijn scha en schande ondervinden.»
HUMO Stop, Viviane! En bedankt voor dit gesprek.
DE MUYNCK «Nog één ding! Ik was het bijna vergeten, maar ik had me een klein beet je voorbereid op dit gesprek: ik heb een tekst gekozen en afgeprint. Iets van de Ier William Butler Yeats, een paar verzen van zijn gedicht ‘The Second Coming’. Het begin ervan was één van de lievelingsteksten van mijn zoon, maar het zegt ook veel over de toestand van onze wereld. Het gedicht is meer dan honderd jaar oud, maar het is toch een rake, poëtische beschrijving van wat nu gaande is.
»(Draagt voor uit het blote hoofd) ‘Turning and turning in the widening gyre / The falcon cannot hear the falconer; / Things fall apart; the centre cannot hold; / Mere anarchy is loosed upon the world, / The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere / The ceremony of innocence is drowned; / The best lack all conviction, while the worst / Are full of passionate intensity’. Zo, dát is voor mij de tijd waarin we nu leven.
»Dit is een tijd met te weinig humor. Ik zie zo weinig mensen om me heen lachen, terwijl dat toch zo belangrijk blijft. Te veel mensen hebben het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. En dan is er die geweldige agressie onder jonge mensen. Er worden kinderen gerekruteerd om containers in de Antwerpse haven open te breken en er de drugs uit te halen… Het zijn zelfkanten van de maatschappij waar ik zelf geen oplossing voor zie.
»(Tegen zichzelf) O, Viviane, er is toch een klein onderwijzeresje aan jou verloren gegaan, hoor.»
KNOKKE OFF
VRT 1, zondag 3 mei, 20.50 en op VRT Max
