‘Nu alle verhuisdozen eindelijk zijn uitgepakt en de meubels op hun plek staan, hebben we van ons nieuwe huis een echte thuis gemaakt’, zegt Staf Coppens, die nu met zijn gezin in de Zweedse grootstad Karlstad woont. De woning is een stuk kleiner dan waar ze vroeger woonden, maar dat deert hem niet. ‘Hoe minder een mens heeft, hoe meer rust het geeft in je hoofd.’
Een ‘kleiner’ huis heeft nog meer voordelen.
Alles is sneller gepoetst. Nu kan ik heel de woning stofzuigen op een half uur, terwijl ik vroeger elke week een andere verdieping moest doen. Het is nu veel praktischer, en alles is moderner. Qua grootte is dit perfect, meer moeten we niet hebben. Ook de tuin is kleiner, dat scheelt serieus in onderhoud. Zeker omdat we in de lente en zomer vaak op de camping zitten, waardoor er weinig tijd is om het gras te maaien. Maar ik heb mezelf toch een robotmaaier aangeschaft.
Vroeger hadden jullie geen buren, nu wel. Is dat wennen?
Ik vind dat vooral heel tof. Na Nieuwjaar had het een halve meter gesneeuwd, dus zaten we met heel de straat sneeuw te ruimen en hielpen we elkaar. Het is fijn om nu met je buren te kunnen babbelen, het voelt echt nog meer aan zoals in België. Er is sociaal contact. Op onze vorige woonplek leefden we iets meer op een eiland, nu leven we echt tussen de Zweden in Zweden. Ons sociaal leven is veel ruimer geworden.
Je hebt je zelfs aangesloten bij de plaatselijke squashclub.
In België ging ik regelmatig squashen, maar door te verhuizen naar Zweden was dat wat verwaterd. Maar nu, met een club in de buurt, pik ik die draad weer op. Een paar keer in de week ga ik trainen. Ik speel zelfs wedstrijden in competitieverband. Dat is echt wel mijn uitlaatklep.
ZONDER TRANEN
Is er niets dat je mist aan je vorige woonplek in Zweden?
Eigenlijk niet. Of misschien dat ik ’s morgens niet langer de jonge vosjes in de tuin zie spelen of de reetjes die ravotten. Al is dat ook geen ramp, want in de winter - wanneer we hier vooral zijn - is het toch donker. Bovendien wonen we hier aan de rand van de stad nog altijd in een groene omgeving. Op vijf minuutjes stappen staan we in de bossen en de velden.
Vooral praktisch is deze nieuwe ligging veel makkelijker.
Als we ’s avonds eens op restaurant willen gaan, kan dat gewoon. We zijn geen uur of langer onderweg. En als je nog snel iets nodig hebt uit de winkel, dan ga je dat gewoon halen. Vroeger zag ik dat vaak niet zitten door de afstand en de wegen waar de sneeuw niet was geruimd. (denkt na) Als ik eerlijk ben, ben ik in ons gezin degene die met de meeste tegenzin is vertrokken. Maar nu ben ik de eerste die roept: dit was de beste keuze ooit. Ik wil hier blijven.
Jullie andere huis is intussen ook verkocht.
Eind januari is het verkocht aan Zweedse mensen en die gaan daar - net als wij - heel gelukkig zijn. Het huis heeft een tiental maanden te koop gestaan. Vrij lang, maar we zaten net in een ongelukkige periode: de rente in Zweden stond hoog, waardoor de verkoop van huizen wat stagneerde. Zeker in de iets minder bebouwde gebieden.
Hoe zwaar viel het afscheid? Uiteindelijk hadden jullie daar als gezin jullie grootste avontuur beleefd.
Op voorhand was ik daar bang voor, maar voor één keer zijn er zelfs geen traantjes gevloeid (lachje). Weet je, we woonden er ook al geruime tijd niet meer, waardoor je die emotionele verbinding wat verliest. Het zijn maar planken en een dak. De emotionele waarde zit hem bij mij vooral in het samenzijn met mijn gezin en dat kan overal.
ONDERSTEUNENDE VADER
Jullie zijn vooral verhuisd om de kinderen alle kansen te geven om zich ten volle te kunnen ontwikkelen. Zijn Beau (17) en Nora (15) tevreden?
Heel tevreden. Ze genieten meer dan ooit van hun vrijheid en zelfstandigheid. Ze gaan op stap met vrienden, blijven na school al eens wat langer rondhangen in de stad en kunnen makkelijker naar hun hobby’s gaan. Nora doet veel met de fiets en Beau is volop aan het leren autorijden. Ze vinden het leuk dat ze ons niet meer voor alles nodig hebben.
Komen er ook al liefjes op de radar?
Voorlopig niet. Er zijn wel mensen verliefd op hen, maar Nora en Beau happen niet toe. Of toch niet dat ik weet. Ze gaan niet alles aan mijn neus hangen (lachje).
Voor jou en Monique is het zeker wennen dat ze nu niet meer heel de tijd bij jullie zijn?
Maar Beau en Nora zijn nog veel thuis, hoor. Misschien nog meer dan vroeger, omdat hier meer uitlaatkleppen zijn. Met kinderen op een afgelegen plek wonen is leuk als ze jong zijn, want dan kan je ze grootbrengen in een veilig coconnetje.
‘Beau en Nora zijn misschien nog meer thuis dan vroeger, omdat hier meer uitlaatkleppen zijn’
Maar nu willen en moeten ze hun vleugels uitslaan.
Niet onlogisch, natuurlijk, Beau is zeventien jaar.
Het zal misschien niet meer al te lang duren voor hij het ouderlijk nest verlaat. Da’s best een vreemd gevoel, want we zijn destijds als gezin naar Zweden verhuisd om hier samen een nieuw leven op te bouwen. Over twee à drie jaar kan er al één weg zijn en over vier jaar misschien de tweede. Dan zitten Monique en ik hier in een huis met te veel kamers.
Schrikt dat lege nest je nu al af?
Wat me zeker niet afschrikt, is vaker met Monique alleen zijn. We zijn echt twee handen op één buik. Maar ik ga die vaderrol wel missen, denk ik. Hoe ouder de kinderen worden, hoe minder ze mij nodig hebben. Als ouder blijf je wel altijd die ondersteunende rol behouden, maar op een meer praktische manier.
Monique en jij zijn intussen tien jaar getrouwd en dat hebben jullie op een bijzondere manier gevierd.
Nora en Beau hadden een belangrijke schaatswedstrijd in Berlijn en daar hebben we onze huwelijksgeloften hernieuwd. Om de vijf jaar doen we dat. Vorige keer was in New York. Ik vind het gewoon een heel mooi en romantisch gebaar om je liefde voor elkaar te bevestigen. Dat we heel veel van elkaar houden, ook al maken we soms ruzie en moeten we moeilijke watertjes doorzwemmen. Niets of niemand krijgt ons uit elkaar. Ze is de vrouw van mijn leven.
‘Je huwelijksgeloften hernieuwen is gewoon een heel romantisch gebaar om je liefde voor elkaar te bevestigen’
IEDEREEN GELUKKIG
De verhuis naar Karlstad betekent ook dat de kinderen opnieuw van school moesten veranderen en nieuwe vrienden maken.
Beau moest sowieso naar een nieuwe school gaan nu zijn middelbaar achter de rug is en Nora zit in haar laatste jaar middelbaar. Volgend jaar zit ze op dezelfde school als Beau. Maar die overgang ging heel vlot. Het zijn sociale kinderen, ze maken snel vrienden. Bovendien zijn ze het Zweeds nu veel machtiger dan bij de verhuis van België naar Zweden, waardoor die taalbarrière weg is. Toen was naar een nieuwe school gaan heel heftig voor hen. Gelukkig waren ze toen nog jong, want met een zestienjarige moet je dat niet doen.
Hoe gaat het vandaag met hen? Vorig seizoen vertelde Beau openhartig over zijn onzekerheden.
Beau worstelde met zijn uiterlijk en lichaamslengte, maar intussen is dat issue zo goed als van de baan. Hij zal wel altijd wat onzeker blijven, dat is nu eenmaal zijn karakter, maar hij trekt het zich veel minder aan. Ik stimuleer hem om zoveel mogelijk te zijn wie hij is en wil zijn, en niet te voldoen aan de verwachtingen van anderen.
En Nora?
Die heeft iets meer zelfvertrouwen, maar zij is vooral een pietje-precies. Ze legt de lat heel hoog voor zichzelf. Als ze op school een B heeft, dan moet ze een A hebben. Dat is soms vermoeiend. Ook wat haar schaatsen betreft, streeft ze voortdurend naar perfectie. Maar het levert haar wel goede resultaten op. Op haar eerste internationale schaatswedstrijd werd ze achtste voor Zweden. En geloof me: er zaten heel veel goede schaatsers bij.
Nora en Beau schaatsen ook samen.
Dat zijn we - onder het toeziend oog van Monique, die ook hun coach is - rustig aan het opbouwen. Maar we kunnen er pas volledig voor gaan als Beau volgroeid is, anders is het risico op blessures en letsels te groot. Zeker omdat hij zijn zus boven zijn hoofd moet liften. Maar hoe meer ze trainen, hoe beter ze worden.
En dat kan nu veel makkelijker, want er is een gigantische ijsbaan in de buurt.
Dat is een heel mooie, verwarmde hal met plaats voor 15.000 toeschouwers. Het is de thuishaven van een van de grootste ijshockeyteams van Zweden. Vroeger was het soms echt zoeken naar een plek om in maart en april nog te kunnen schaatsen, maar dat probleem is nu ook van de baan. Ik zeg het: dochter is gelukkig, zoon is gelukkig, de mama is gelukkig en ik dan automatisch ook.
Tot slot: komt er nog een nieuw seizoen van Camping Coppens?
We zijn nog maar net gestopt met draaien, maar ik wacht op een telefoontje van de zender. Het zal er ook van afhangen of de kijkers ons leuk blijven vinden. Wij staan er alvast met veel plezier voor open en sowieso zal ik ons leven blijven documenteren. Daarnaast blijf ik ook nog andere tv-programma’s maken, is er het runnen van de camping en beginnen Monique en ik een nieuw project. De agenda staat goed vol, maar dat vind ik niet erg. Ik werk graag hard, zolang alles goed gepland is. Ik ben wel van plan om vaker een rustpauze in te lassen om eropuit te trekken met het gezin. Nu het nog kan (lachje).
CAMPING COPPENS
VTM woensdag 20u40
TEKST: CHRISTOPHE D’HUYSSER • FOTO’S: VTM E.A.
