‘Mevrouw Nathalie Geijsbregts.’ Zo staat het soms in officiële ciële documenten, en dat komt hard binnen. Nathalie zou nu 43 jaar zijn, maar voor mij blijft ze altijd 10. Ik herinner me dat goedlachse meisje, dat ravotte en genoot van het leven. Hoe we met z’n allen in de wagen meebrulden als ‘Anne’ van Clouseau op de radio was. Hoe Sam Gooris, die als 15-jarige al in het playbackcircuit schitterde, met Nathalie en haar broer Bjorn op straat speelde.
PREMATUUR
Nathalie was een prematuurtje. Ze werd drie maanden te vroeg geboren, in Duitsland waar ik als beroepsmilitair gestationeerd was. Minder dan een kilo woog ze, en haar leven hing aan een zijden draadje. Het duurde maanden voor ze haar streefgewicht van 2,5 kilo bereikte en eindelijk naar huis mocht. Maar ze was een vechtjas en haalde het.
Doordat ze zo vroeg geboren was, had ze een lichte ontwikke-lingsachterstand. Ze volgde bui-tengewoon onderwijs maar ging met rasse schreden vooruit. Als ze zo verderging, zou ze in het middelbaar naar een gewone school hebben gemogen.
Nog in Duitsland kregen we een bijkomende klap. Bianca, Nathalie’s jongere zusje, stierf vier maanden na de geboorte aan wiegendood. Daar was er echter geen derde die haar uit het leven rukte.
Van onze drie kinderen is Bjorn de enige die overblijft.
‘TOT STRAKS’
En dan was er die noodlottige 26 februari 1991. ‘Tot straks’, zei Nathalie toen we haar die ochtend met de wagen afzetten aan de bushalte in Leefdaal bij Leuven. Een getuige zag haar wat later met een kalende vijftiger in een grijze wagen zitten, mogelijk een Toyota Corolla. Later liet ik me onder hypnose brengen. Wie weet had ik dezelfde wagen gekruist en zaten de beelden ergens in mijn onderbewustzijn.
Dankzij die getuige wisten we meteen dat het ernstig was. En werd ik zelf niet als een verdachte gezien, wat in zulke gevallen vaak gebeurt. Wel werd Nathalies slaapkamer doorzocht op spermasporen, om uit te sluiten dat er misbruik was binnen het gezin. Ook onze bankgegevens werden gecontroleerd, om zeker te zijn dat Nathalie niet ‘verkocht’ was. Helemaal in het begin verliep de samenwerking met politie en gerecht een beetje stroef, omdat ze spullen meenamen zonder veel uitleg. Dat werd echter rechtgezet tijdens een samenkomst met de procureur en de onderzoeksrechter.
‘Als vader wil je je kind beschermen. Dat is me bij Nathalie niet gelukt, en het voelt alsof ik gefaald heb. Ook al heb ik alles uit de kast gehaald om haar terug te vinden’
EROTICABEURS
Als papa wil je je kinderen beschermen. Toen Nathalie eens stuipen kreeg, kon ik haar ook helpen. Maar dit keer was ik er niet voor haar en het voelt alsof ik gefaald heb. We hebben echter alles uit de kast gehaald om haar terug te vinden. Ik reisde naar Turkije om een tip na te trekken, vers preidde overal affiches-zelfs op vrachtwagens - en sprak met de gekste paragnosten. ‘Als jullie het zo goed weten, waarom blijven dan zoveel kinderen vermist?’ dacht ik bij mezelf. Ik stond zelfs op een eroticabeurs om geld in te zamelen, wat daar wonderwel lukte.
Om lotgenoten te helpen, zijn we ook een ‘hulpfonds voor vermiste en vermoorde kinderen’ begonnen. Toen later Child Focus tot stand kwam, voelde ik me een beetje weggedrukt. Maar ik ben uiteraard blij met het goede werk van die organisatie.
DUTROUX
In de loop der jaren zijn er zoveel onderzoekspistes geweest. Telkens was er weer even hoop. Dat was zo bij Michel Fourniret en bij Christan van Geloven, een Nederlander die in Frankrijk toesloeg. Vooral de zaak-Dutroux gaf alles een boost. Marc Dutroux kon het zelf weliswaar niet gedaan hebben, want hij zat in de cel toen Nathalie verdween. Ikzelf keek eerder naar Michel Nihoul. Was hij de ‘kalende man’ met wie m’n dochter was gezien?
In die dagen was ik een van de witte ouders en mocht ik tijdens de Witte Mars mee op het podium, achter Sabine en Laetitia. M’n vrouw en ik werden ook naar een grote ruimte gebracht waar een berg kinderkleren lag uitgestald die bij Dutroux was gevonden. Van Nathalies paarse jas echter geen spoor.
NATASCHA KAMPUSCH
Alain Remue van de Cel Vermiste Personen heeft een bekend gezegde: ‘Zeg nooit nooit.’ Toen in Wenen Natascha Kampusch opdook na acht jaar gevangenschap, belden reporters mij om te polsen naar Nathalie. ‘Ik hoop dat zij niet is opgesloten, want hoe krijg je haar dan terug?’ antwoordde ik. Op een mirakel hoop ik nu niet meer. Ik zie mezelf als de vader van een vermoord kind.
‘Truckchauffeur Michel Stokx is de meest waarschijnlijke dader. Die dag knoeide hij met de tachograaf en parkeerde hij zijn truck in Frankrijk. Reed hij van daaruit naar ons land?’
De meest waarschijnlijke dader is Michel Stokx, een Vlaams-Nederlandse truckchauffeur die minstens twee kinderen vermoordde. De dag dat Nathalie verdween, knoeide hij met de tachograaf. Zijn truck parkeerde hij 24 uur in Frankrijk. Reed hij van daaruit met een wagen naar ons land?
Ik heb ‘De Sneeuwman’ gezien, de documentaire over Stokx. Ik gruw van zulke pedofielen. Ook van kerels die kinderporno op hun computer hebben of uitwisselen, zoals Guy Van Sande en Sven Pichal. Omdat zij het misbruik in stand houden. Misschien moet er een lijst van pedofielen openbaar worden gemaakt, zoals in de VS. (Michel Stokx stierf in 2001 bij een ongeval in de gevangenis, nvdr)
In Antwerpen volgde ik het proces tegen een kindermoordenaar. Ik wilde zien hoe de beveiliging daar werkte, om te weten of ik later bij ‘mijn’ dader kon komen. Of ik het echt gedaan zou hebben? Toen misschien wel, zo groot was mijn woede.
ONTWRICHT GEZIN
Die man heeft niet alleen Nathalie vermoord maar in zekere zin ook ons gezin. Voor Bjorn hing dit als een schaduw over zijn jeugd. Want het ging altijd maar over z’n zus. Bjorn kan dat nu wel plaatsen en ik ga ook geregeld babysitten op zijn kindjes, maar toch wil ik me nog altijd excuseren tegenover hem.
Nathalies mama en ik reageerden heel anders op de verdwijning. Ik was constant in de weer en op zoek, terwijl Anita zich meer terugtrok. We groeiden uit elkaar en zeven jaar later zijn we gescheiden.
AFSCHEID
Waar is Nathalies lichaam? Op die vraag wil ik graag nog een antwoord voor ik sterf. Er is ons verzekerd dat het onderzoek nog loopt en dat de zaak dus niet verjaart na 30 jaar. Vorig jaar kon men nog haar volledige DNA halen uit kleren en speelgoed.
Hoewel we leven in onzekerheid, heb ik toch al afscheid kunnen nemen. We hielden reeds twee keer een afscheidsplechtigheid: de eerste keer in intieme kring, daarna - twintig jaar na de verdwijning - ook in de kerk.
Ik ben 99,9% zeker dat Nathalie dood is, maar kan het niet over mijn hart krijgen om haar dood te laten verklaren. Wel dienden we vorig jaar bij de rechtbank een verzoek in voor een afwezigheidsverklaring, zodat Bjorn later bij de erfenis geen problemen krijgt. De tijd is gelukkig voorbij dat we stembrieven kregen op Nathalies naam of een aanmaning om de schoolplicht ter harte te nemen.
Pas in maart 2025 kunnen we een afwezigheidsverklaring krijgen, twee jaar nadat het is aangevraagd. Waarom moet dat zo lang duren?
BEKENDE VLAMING
Ergens is het een troost dat Nathalie een Bekende Vlaming werd. Haar opsporingsfoto - een klasfoto - werd iconisch. Oplichters verkochten ooit steunkaarten met die foto maar staken de opbrengst in eigen zak. We wilden toen het copyright opeisen, tevergeefs omdat het gezien werd als publiek bezit.
Iedereen herkent dat beeld. Intussen zijn op basis daarvan ook verouderingsfoto’s gemaakt.
Wanneer mijn kleinkinderen de foto zien op het dashboard van m’n wagen, vragen ze soms: ‘Vake, wie is dat meisje op de foto?’ Ze zijn te jong om hen nu al te vertellen wat er met hun tante is gebeurd.
LEVENSLABYRINT
In mijn agenda noteer ik nog altijd week na week hoelang Nathalie intussen reeds vermist is. Dat is op vandaag al meer dan 12.250 dagen. Waarom na al die tijd toch nog een boek? Omdat ik de zaak in de aandacht wil houden. Elke keer komen er wel tips binnen. Ook al is de dader dood, misschien weet z’n familie meer en overwint die eindelijk de schaamte om naar buiten te komen.
‘De tijd is gelukkig voorbij dat we stembrieven kregen op Nathalies naam of een aanmaning om de schoolplicht ter harte te nemen’
Bovendien wil ik met dit boek ook al degenen bedanken die ons de voorbije decennia hielpen. De collega’s bij het leger, die mee hielpen zoeken en me op m’n eigen tempo lieten bekomen. Of de steenhandelaar die het gedenkmonument schonk, aan de plek van de verdwijning. Namen wil ik niet noemen, want ik ga er ongetwijfeld vergeten. Een man nam het leven van mijn dochter, maar daarna zag ik ook veel goedheid bij mensen.
Het leven beschouw ik als een labyrint. Hopelijk komen we ooit uit bij de waarheid over Nathalie.
INFO
‘Waar is Nathalie? Al 12.241 dagen op zoek naar mijn dochter’, Eric Geijsbregts, Borgerhoff & Lamberigts, € 24,99
TEKST: GUY VAN GESTEL / FOTO’S: KRISTOF GHYSELINCK
