Wie Leen kent als Kaat uit ‘Thuis’ ziet vooral haar werk als actrice. Daarachter schuilt iemand die haar loopbaan op eigen ritme vormgeeft. Een gesprek over werk, welzijn en vertragen.
Je komt en gaat in ‘Thuis’. Maakt dat het werk frisser voor jou?
Het heeft vooral te maken met mijn energie en gezondheid. In 2018 kreeg ik paniekaanvallen en merkte ik hoe slecht een overvolle agenda voor mij werkt. Ik wil alles honderd procent doen, maar dat lukt niet als je te veel tegelijk wil combineren. Dan doe je uiteindelijk alles half. Ik heb tijd en ruimte voor mezelf nodig. Daarom probeer ik mijn werk zo te organiseren dat dat kan en zoek ik samen met de productie naar een goeie balans. Ik luister nu veel meer naar mijn lichaam.
Is schrijven een tegenwicht voor acteren?
Nee, totaal niet. Het is iets dat ernaast bestaat en intussen een vast deel van mijn leven is geworden, net zoals acteren. Alles loopt door elkaar. Het enige verschil is dat ik bij schrijven alleen ben en dat vind ik net een fijne afwisseling van voortdurend onder de mensen zijn.
”Mensen zien mij vaak als extravert, maar dat kost me veel energie
Je noemt jezelf ook een extraverte introvert. Wat betekent dat?
Mensen zien mij vaak als extravert, maar dat kost me veel energie. Ik heb maar weinig tijd alleen nodig: vijf à tien minuten stilte, even zitten, even niks. Da’s al genoeg om een verschil te maken. Daarom ga ik vaak wat vroeger naar de set, om even alleen in het decor te zitten. Zo kan ik rustig aan mijn scènes beginnen. Iedereen weet intussen: Leen zit nog even in haar ‘zone’. Ook in een groep kan ik mij afsluiten: ik kan perfect alleen eten terwijl er mensen rond mij zitten. Dat heb ik nodig om mijn energie weer op te laden.
Inmiddels is het tien jaar geleden dat je voor het eerst in ‘Thuis’ te zien was. Wat valt je op als je terugkijkt?
Dat ik jonger was, da’s het eerste wat opvalt. Maar er is in tien jaar ook veel gebeurd: corona, levenservaring, werk, alles samen. Ik was 32, nu 42. Dat is een groot verschil, maar niet per se iets negatiefs. Tien jaar geleden was ik gewoon mezelf, met misschien meer lagen rond. Gaandeweg vallen dingen weg: ideeën over hoe het moet en verwachtingen van anderen. Wat overblijft is de kern. Hoe ouder je wordt, hoe meer je terugkeert naar wie je echt bent.
Ben je milder geworden voor jezelf?
Zeker. En dat komt niet alleen door ouder worden, maar ook door de mensen rond mij. Vooral jongere generaties inspireren me. Zij zijn vaak milder, denken minder in hok-jes en leggen minder druk op zichzelf. Ze hebben nog altijd ambitie, maar niet ten koste van alles. Ze beseffen dat je op je sterfbed niet zal terugdenken aan een deadline die je gehaald hebt, maar wel aan momenten met mensen: nonkel Luc die op een barbecue op tafel stond te dansen of een beste vriend die je hand vasthield wanneer dat het hardst nodig was.
Wat is nog een werkpunt?
Ik kan soms blijven hangen in perfectionisme. Ik ben al veel meer een imperfectionist geworden, maar ik kan nog altijd wakker liggen van dingen die ik gedaan heb. Dan denk ik: dat had ik anders kunnen spelen. Ik probeer mezelf dan sneller toe te spreken: het is gebeurd, we laten het los, we gaan verder.
Als jij het scenario van ‘Thuis’ mocht schrijven: hoe zou de toekomst van Kaat er dan uitzien?
Ik zou haar een mooie liefdeslijn gunnen. Dat lijkt me fijn voor haar personage. Met wie? Iemand die Kaat rust biedt.
Hoelang zie je jezelf nog in ‘Thuis’?
Geen idee. Ik heb daar nooit een einddatum opgeplakt. Dat hangt af van hoe het voelt en hoe het leven loopt. Zolang het goed zit aan beide kanten, de schrijvers inspiratie hebben en ik er plezier uit haal, is dat oké. Ik ben niet iemand die per se ‘voor altijd’ in hetzelfde wil blijven hangen. Maar zolang ik het gevoel heb dat ik nog kan groeien en plezier heb in wat ik doe, blijf ik.
Heeft het succes van een soap waar meer dan een miljoen mensen naar kijken je leven veranderd?
Tuurlijk. Kaat was lang een heel prominente rol die deuren heeft geopend in huiskamers, maar ook voor mij persoonlijk. Daardoor heb ik veel leuke dingen kunnen doen, zowel hier als op andere plekken. Het heeft me zichtbaarheid gegeven in de media, terwijl ik op dat moment al tien, elf jaar bezig was. Dus ja, het heeft absoluut heel veel veranderd. ‘Thuis’ heeft mijn leven veranderd in hoe mensen naar mij kijken, maar niet wie ik zelf ben. Ik zie mezelf vooral nog altijd als actrice, niet als ‘iemand bekend’.
Zijn er momenten waarop je liever ‘onherkenbaar’ zou zijn?
Ik probeer altijd vriendelijk te blijven, want de meeste mensen zijn oprecht en beleefd. Maar het hangt van het moment af. Als iemand me aanspreekt op een goed moment, is dat prima. Alleen zijn er situaties waarin het minder gepast voelt, zoals op een begrafenis of wanneer je duidelijk met iets anders bezig bent.
Dat je man Udo ook bekend is helpt wellicht niet om ergens ongestoord van een romantisch diner te genieten?
We wonen in Antwerpen en maken daar niet veel gedoe rond. We houden allebei niet van drukte of prikkels en zoeken rustige plekjes op, liefst in een hoekje. Niet om ‘undercover’ te gaan of zo. We zijn allebei gevoelig voor lawaai, licht en drukte, dus rust opzoeken is eerder een natuurlijke reflex.
Udo vertelde onlangs dat hij door zijn gezichtsverlamming een moeilijke periode achter de rug heeft. Hoe heb jij dat beleefd?
Ik was toen zelf heel druk aan het werk. Maar zoals je doet bij iemand die je graag ziet, ben ik er geweest voor hem. Ik heb alles gedaan wat ik kon om hem door die periode te helpen en vooral rust te geven. Dat was het belangrijkste.
Had je zelf ook schrik?
Nee, ik wist dat het goed zou komen. Ik ben een positieve realist. Maar op het moment dat we aan het facetimen waren en ik zijn gezicht zag veranderen, schrok ik wel. Hij zat toen in Londen. Gelukkig hadden we net gekozen om te facetimen in plaats van te bellen, anders hadden we dat moment misschien gemist. Ik heb hem toen meteen gezegd dat hij naar het ziekenhuis moest. Ik stond zelfs al klaar om naar Londen te vertrekken.
En?
Dat was niet nodig omdat ik ondertussen updates kreeg van de onderzoeken. Hij is ook snel teruggekeerd. Het was wel angstaanjagend, maar ik ben iemand die vrij positief blijft. Als ik weet wat het is en dat er iets aan gedaan kan worden, denk ik: ‘Oké, dan pakken we dat aan.’
Udo viert dit jaar twintig jaar carrière. Wat vind jij van de weg die hij al heeft afgelegd?
Fantastisch. Die man heeft een ongelooflijke stem. Ik zeg soms: ‘Als ik kon spelen zoals hij kan zingen, had ik al een Oscar gewonnen.’ Hij zingt puur vanuit gevoel, recht uit zijn hart. En ik vind het mooi om zien hoe hij teruggaat naar zijn roots en zijn eigen verhaal in zijn muziek legt.
Zie je nog dezelfde Udo als toen je hem leerde kennen?
Ja en nee. Natuurlijk is hij veranderd, hij wordt ook ouder. Hij was 38 toen ik hem leerde kennen, nu is hij 50. Maar de essentie is dezelfde gebleven.
Wat is qualitytime voor jullie?
De tijd die we samen hebben. Niks groots of spectaculairs: samen wandelen, iets eten, thuis zijn, in de tuin zitten, met onze kat spelen… Da’s voor ons al genoeg. Onze kat Lily hoort bij het gezin. Ze wordt vijftien, een echte mémé. En ja, we zeggen weleens: ‘Als onze kat sterft, gaan we meer reizen.’ Maar dat is nog lang niet voor meteen.
”Als ik kon spelen zoals Udo kan zingen, had ik al een Oscar gewonnen
Moet jij opletten dat je niet te veel hooi op je vork neemt?
Absoluut. Ik heb er zelfs bewust voor gekozen om in 2026 geen theater te spelen, omdat ik nood heb aan rust, aan weekends, aan gewoon eens niks moeten. Mijn lichaam moest opnieuw leren wat rust is. Dat is niet makkelijk, want ik heb jarenlang van alles gecombineerd. Die onrust zit er soms nog, niet omdat ik iets moet doen, maar omdat mijn systeem nog moet afleren om altijd ‘aan’ te staan.
Je bent sinds anderhalf jaar gluten-en lactose-intolerant. Hoe heb je dat ontdekt?
Toen ik ineens veel last kreeg van eczeem rond mijn ogen. Dat had ik voordien nooit. Tegelijkertijd begonnen mijn darmen ook problemen te geven. Dat was een duidelijk signaal dat er iets niet klopte. Via trial-and-error ben ik beginnen uitzoeken wat het kon zijn, tot bleek dat gluten en lactose de boosdoeners waren. Daarna heb ik mijn voedingspatroon volledig aangepast en sindsdien hou ik me daar vrij strikt aan. Al durf ik buitenshuis soms nog eens zondigen. Daarnaast heb ik ook een zes weken durende acupressuurtherapie gevolgd, die mij blijkbaar helpt.
Wat houdt dat in?
Werken met druk en duwen, niet met naalden zoals acupunctuur. Die therapie is me aangeraden door een vriend. Het was een soort laatste strohalm, want ik had veel last. Door die eczeem rond mijn ogen zag ik er soms uit alsof ik dagen niet geslapen had. Niet ideaal, zeker niet als actrice die vaak geschminkt moet worden.
Wat maakt jou het gelukkigst?
Thuis. Mijn échte thuis. Da’s het belangrijkste. Niet dat ik een huismus ben. Ik ben wel graag thuis, en hoe ouder ik word, hoe liever. Maar ik ben ook graag onder vrienden, ga graag iets drinken. Alleen moet ik wel opgeladen zijn. Ik ben nooit iemand geweest van discotheken, eerder van een rustige plek of een bruine kroeg. Ik ben ook wel een ‘plakker’. Alleen als ik vroeg op de set moet zijn heb ik de discipline om niet te denken: ‘Allez, nog eentje.’ (lacht)
‘Thuis’
ma t.e.m. vr • VRT 1 • 20u15
