Even het geheugen opfrissen. The Plastik Bags was een band die midden jaren 70 opgericht werd door een bende Antwerpse punkers. Hun inspiratie vonden ze bij The Sex Pistols, David Bowie en Lou Reed, maar hun taal was plat Antwerps en hun teksten niet zelden schunnig - dingen als ‘Stront, Zweet en Spouwsel’ en ‘Uw Tetten Maken Me Heet’. Zanger van de rebelse band was Gene Bervoets. En kijk, nu zijn de ‘oude punkers’ terug met een nieuwe plaat én een liveconcert. En ook de kinderen van de bandleden hebben een eigen groep opgericht: The Mikroplastiks. Voor Gene betekent dit een zijsprong in zijn al drukke leven als acteur. Wij praten met de naar Zeeland uitgeweken Antwerpenaar.
Vanwaar de move om The Plastik Bags nieuw leven in te blazen?
GENE BERVOETS: Wel, in 2018 mochten we samen met The Kids een concert spelen voor de verjaardag van de Academie voor Schone Kunsten. Dat optreden viel goed mee en Bjorn Eriksson (de zoon van The Plastik Bags-bandlid Karl Eriksson en zelf een gerenommeerd muzikant en producer, nvdr) is toen begonnen onze muziek te archiveren. Binnen de twee jaar had hij een mooi oeuvre samengesteld en onze muziek geremasterd. Sommige dingen hebben we opnieuw ingespeeld. Uiteindelijk is daar nu een dubbelelpee van gemaakt die in maart uitkomt. Bij die release hoort ook een liveconcert. Dat is trouwens helemaal uitverkocht.
Hoe was het om als jonge kerel frontman te zijn van een punkband?
In die periode werd alles commercieel en was het al disco dat de klok sloeg. In 1977 kwam de punkbeweging dus opzetten. We waren op dat moment net geen twintig, kenden elkaar al van kleins af en zijn daar als groep mee op gesprongen. De intensiviteit en het rebelse van de muziek vond ik geweldig. We schreven flink aangebrande teksten en stonden bol van de testosteron. Dat maakte ons wel eens agressief. Dat was gewoon normaal in die tijd.
Hoeveel van die punkgedachte blijft er nu nog over?
Bijna alles! We hebben weinig aangepast. We vinden dat er op een rare manier omgegaan wordt met zaken die vroeger wel konden en nu absoluut niet meer. Er zijn discussies geweest binnen de band, maar iedereen kon het woord nemen als hij vond dat we over een bepaalde grens gingen. Woke zijn is best oké, maar ik vind dat je vrijheid mag blijven hebben om je eigen sterke meningen met overtuiging te blijven verkondigen.
Ben jij een goeie zanger?
Ik zong al nog voor ik naar de Studio Herman Teirlinck ging om acteur te worden. Ik ben dat altijd blijven doen. Zo trad ik vorig jaar nog op met Stany Crets en Els Dottermans voor Lou Roman. Als het meevalt, gaan we verder met The Plastik Bags. Iedereen is er met veel goesting aan begonnen en de meesten zijn met pensioen, waarom zouden we dan niet naar meer, groter en hoger gaan?
Als acteur heb je in alle geval heel wat bereikt. Je was Master op het recente filmfes- tival van Oostende. Een mooie kers op de taart?
Ik voelde me heel vereerd met die vraag. Als Master koos ik als thema voor het festival ‘Rebel, Sans Gene, Come as You Are’. Voor mij betekent dat rebelleren zonder enige belemmering, wat ik met The Plastik Bags ook wil doen. Ongeacht je gender, ras of leeftijd. Al staat het zeker ook voor ‘rebel zijn zonder mezelf’. Af en toe moet je jezelf namelijk kunnen wegcijferen als acteur in een film.
De filmwereld is heel commercieel, maar toch ben je steeds trouw gebleven aan jezelf. Hoe moeilijk was dat?
De keuzes die ik probeer te maken in mijn werk zijn ook projecten die niet altijd mainstream zijn. Ik zoek soms het randje op. Zo koos ik zowel voor ‘Knokke Off’ en ‘Wil’ maar evengoed voor ‘Beau Séjour’, ‘De Kraak’ en nu ‘Assisen 2’. Op creativiteit staat gelukkig geen leeftijd. Het is niet omdat ik een jaartje ouder word dat ik op een stoel moet zitten kniezen. Zolang ik het kan, blijf ik acteren. Picasso danste op het strand toen hij 90 was, Mick Jagger staat als 80-jarige nog op een podium. Je moet niet per se piepjong zijn om mee te tellen. Het is niet omdat je oud bent, dat je uitgerangeerd moet worden.
Je stond ook al op de set met de Amerikaanse ster Willem Dafoe in de thriller ‘Inside’ uit 2023. Hoe was dat?
Wat een topacteur. Dat was Champions League, hé. Ik had een fijne eerste ontmoeting met hem en de trein was vertrokken. De scènes die we samen gespeeld hebben, hebben we afgewerkt op minder tijd dan voorzien. Het klikte tussen ons en er is nog altijd contact. Ik had Willem uitgenodigd naar Oostende, maar helaas kon hij er niet bij zijn.
Je bent zelf ook een filmscript aan het schrijven. Vertel!
Samen met mijn vrouw Tine (actrice Tine Laureyns, nvdr) ben ik begonnen aan een scenario dat wellicht zal uitmonden in een minireeks. We hebben er tijdens de kerstvakantie goed aan gewerkt en hebben al wat scènes klaar. Wellicht zal ik een rol spelen en tegelijk als coregisseur achter de schermen actief zijn. Als ik op een set kom, heb ik altijd wel een mening en wil ik dingen veranderen. Ik ben op een punt gekomen waarop ik mijn eigen ei wil leggen. Hopelijk komt de financiering in orde.
Hoe is het om samen met je partner zo’n reeks te maken?
Ik vraag haar dat al heel lang, maar zij hield de boot altijd af omdat we allebei onze eigen projecten hadden. Het moment leek nu toch gekomen. Bij het schrijven is Tine vaak degene die de diepte opzoekt terwijl ik kies voor iets flamboyants. In de kerstvakantie hebben we ons vooral laten inspireren. We hebben enkele grote steden in Europa bezocht, omdat enkele van onze helden daar tentoonstelden. We bezochten in Wenen een expo rond Louise Bourgeois, werk van Anish Kapoor zagen we in Firenze en in Venetië was er een boeiende Marcel Duchamp-tentoonstelling. We zijn ook nog eens naar Rome geweest om ons te laten inspireren.
Hoe komt het dat het zo goed klikt tussen jullie?
We houden van dezelfde mooie dingen en hebben vaak dezelfde mening. Toen we meer dan twintig jaar geleden een relatie startten, hadden velen veel vraagtekens bij ons als koppel. Na al die jaren zien we elkaar nog steeds doodgraag en is het geweldig om samen te werken. Zo kunnen we onze gemeenschappelijke ideeën uitwerken.
Hoe houden jullie het na al die tijd fris voor elkaar?
We zorgen goed voor elkaar. Dat houdt ook in dat we elkaars vrijheid respecteren, vertrouwen geven en krijgen en erover waken dat er geen dingen in de weg zitten tussen ons. Er zijn veel eigenschappen die ik bewonder in haar. Tine is gewoon een fantastische vrouw. Ze is op papier veel jonger dan ik, maar misschien is ze in haar hoofd wel ouder. Dat is altijd zo geweest. Zij bewondert in mij wellicht mijn jeugdigheid. (lacht)
Je hebt vier kinderen uit vorige relaties. Hoe gaat het met hen?
Mijn twee oudste kinderen wonen op het eiland Sint-Maarten, waar ik zelf ooit verbleef. Tadzio is er onderwaterbioloog. Hij is veel bezig met duurzaamheid. Ayumi is vorig jaar mama geworden van mijn tweede kleinzoon. Ze staat aan het hoofd van een afdeling bij de politie. Kaena, mijn jongste zoon is geluidsmonteur en werkt voor De Warande in Turnhout. Hij heeft een zoontje van vijf. Anaïs, de jongste, studeert sociologie aan de VUB in Brussel en doet het ook heel goed. Het zijn vier fijne kinderen.
Heb je veel contact met je twee oudste kinderen aan de andere kant van de wereld?
Met alle sociale media is het niet zo moeilijk om veel contact te hebben. Ik gun mijn kinderen hun eigen leven en als we elkaar zien is dat fantastisch. Als er kleinkinderen komen, vervangen die eigenlijk je kinderen. Ik ben altijd blij om hen te zien of te horen.
Je verhuisde een aantal jaar geleden naar Zeeland. Hoe valt het leven er mee?
Ik zou niet meer willen ruilen. We hebben in de kerstvakantie dus een aantal wereldsteden bezocht, maar op een bepaald moment was het voor mij genoeg. Ik had toch weer nood aan de rust en de ruimte van Zeeland. Ik ben zo blij dat we destijds die keuze gemaakt hebben. We hebben er alles wat ons hartje begeert. De mensen zijn er net niet genoeg Hollander en toch voldoende Vlaming. De omgeving inspireerde mij om terug te gaan schilderen, Tine heeft er schitterende mogelijkheden om te fotograferen.
Mis je als echte Sinjoor Antwerpen dan niet?
Ik ben altijd een globetrotter geweest en niet zo honkvast als iedereen denkt. Ik ben fier op mijn stad, maar ik moet Antwerpen ook niet vertegenwoordigen voor van alles en nog wat. Ik ben een wereldburger, niet gewoon een Antwerpse acteur. Ik heb evenveel liefde voor andere steden.
Kom je nog wel eens op het Kiel, waar je opgroeide?
De sociale woningblokken waar ik grootgebracht ben, zijn afgebroken. Die plaats heeft voor mij veel betekend, ik heb er een geweldige jeugd beleefd. Als kleine jongen speelde ik er elke dag buiten en had er veel sociale contacten. In die buurt ben ik geworden wie ik ben. Die ligt nu achter mij. Ik heb leren aanvaarden dat de wereld verandert.
Je bent politiek geëngageerd. Wat verwacht je van 2024?
Ik kijk daar met grote bezorgdheid naar, zeker als je ziet wat er allemaal gebeurt in het buitenland. Al ben ik ook optimistisch. De mens is veerkrachtig en zal altijd overleven, maar blijft ook een raar dier. Misschien loopt het bij ons niet goed af, maar met scha en schande zullen we wel leren. Ik woon in Nederland en sta er dus toch wat buiten. Ik ben te allen tijde trouw aan mijn ideologie. In heel mijn denken en zijn ben ik vooruitstrevend. Ik heb het niet voor partijen die andere mensen niet kunnen verdragen.
Daarover ging ook de film ‘Wil’.
Die zouden zo veel mensen moeten zien om te weten wat elke oorlog kan veroorzaken. Zo zal iedereen beseffen dat zoiets voor níemand positief is. ‘Wil’ heeft de kijker geleerd dat we niet meer terug naar het verleden kunnen.
En ondertussen hoop je als Beerschot-supporter op een terugkeer naar het hoogste niveau?
Met een paar vrienden hebben we een WhatsAppgroepje ‘Beerschot kampioen’. (lacht) Ik ben blij dat Dirk Kuyt de nieuwe trainer geworden is. We hadden zo’n rebelse figuur nodig. Ik hoop vooral dat ze mogen promoveren zodat we volgend jaar weer een derby krijgen tegen Antwerp.
‘Assisen: De Insulinemoord’
Dinsdag • 21u15 • Play4 en op GoPlay
