HUMO Hoe bepalend is het voor jullie om de helft van een tweeling te zijn?
ANNA BOEYKENS «Charlotte en ik hebben de voorbije twee jaar samen in de klas gezeten. Ik zat al in de richting Humane Wetenschappen, in het vijfde jaar is zij erbij gekomen. Na de zomer vatten we elk een andere studie aan – ik psychologie, zij rechten – en dat vind ik wel leuk. Niet dat ik niet graag bij mijn zus ben, maar als je samen in de klas zit, deel je álles met elkaar. Je wordt de hele tijd gezien als duo.»
CHARLOTTE BOEYKENS «Wij mogen nog van geluk spreken: we hebben er minder last van dan eeneiige tweelingen. Vrienden van ons zijn een eeneiige tweeling die je amper uit elkaar kunt houden. Op school worden ze gezien als één geheel, daar noemt iedereen hen gewoon ‘de tweeling’. Wij bestaan ook nog apart.»
HUMO Er heerst een romantisch beeld van hoe tweelingen symbiotisch met elkaar samenvallen. Kunnen jullie elkaars gedachten lezen?
ANNA «Veel mensen denken dat, maar of dat ook klopt?»
CHARLOTTE «Ik denk het wel. Met één blik kan ik zien hoe jij je voelt.»
RIKA PONNET «Dat hebben jullie heel sterk. Charlotte kan niet zo goed tegen vliegen. Nog vóór ze het zelf beseft, ziet Anna al dat ze het lastig begint te krijgen.
»Toen ze klein waren, werd ons aangeraden hen in aparte klassen te stoppen. Die raad hebben we gevolgd. Het was crazy om te zien: hun klasjes lagen naast elkaar. Zodra de bel ging en ze naar buiten kwamen, namen ze elkaars hand vast. Zo liepen ze de hele speeltijd over de speelplaats.»
CHARLOTTE «Het gebeurt automatisch: je tweeling is de enige andere persoon ter wereld die jou echt kent. Tweelingen gebruiken elkaar vaak voor emotieregulatie.»
HUMO Lopen jullie nog altijd eerst naar elkaar als jullie emotioneel moeten bijtanken?
ANNA «Ik niet. Ik ben een echt mama’s-kindje.
»Een tweeling zijn heeft ook nadelen: meer dan Charlotte heb ik last van een gevoel van concurrentie. Ik wil altijd betere punten halen dan zij. Ik heb dat ook met anderen in de klas, maar toch vooral met Charlotte. Ze is de perfecte persoon om mezelf mee te vergelijken.»
CHARLOTTE «Bij mij speelt het echt geen rol. Ik ben wel competitief, maar ik ga er niet naar streven om beter te zijn dan Anna.»
ANNA «Het is niet dat ik die concurrentie leuk vind of er trots op ben, maar het is sterker dan mezelf. Ik kan pas blij zijn als ik het beter doe op school dan zij.»
HUMO Ben je een grotere perfectionist dan Charlotte?
ANNA «Ja. Ik weet ook wel dat dat niet leuk is voor haar, dus probeer ik het niet te hard te tonen. Maar het speelt altijd wel in mijn hoofd.
»Misschien heeft het ermee te maken dat we op een school zaten waar de nadruk sterk lag op punten: we zijn net afgestudeerd aan Sint-Bavo in Gent. Vroeger had ik het ook bij het zwemmen, maar intussen zwem ik niet meer. Het viel niet meer te combineren met al het studeren.»
HUMO Jij doet nog altijd aan competitiezwemmen, Charlotte. Is dat een terrein waarop je uniek kunt zijn?
CHARLOTTE «Ik zwem al sinds mijn zesde bij dezelfde club. Niet met een bepaald doel: ik doe het gewoon graag en het geeft me structuur. Ik train zes dagen per week. Zwemmen voelt wel echt als mijn ding. Het is mijn hobby, maar het gaat voor mij niet om uniek of anders te zijn. Dat is meer Anna: zij wil haar unieke zelf zijn.»
ANNA «Dat is toch normaal? Je wil toch niet keihard lijken op iemand anders?»
RIKA «Over kleren kunnen jullie wel discussiëren, toch?»
CHARLOTTE «Ook dat interesseert me niet. Als Anna vraagt of ze iets van mij mag aantrekken, zeg ik altijd ja. Als ik het haar vraag, wordt ze eerst boos.»
ANNA (lacht) «Da’s waar. Omdat ik toch denk: die kleren zijn van mij en maken mij uniek.
»Begrijp me niet verkeerd: ik vind het leuk dat Charlotte er is en dat ik een tweelingzus heb. Maar voor mij persoonlijk zou het mentaal beter zijn als ik geen tweeling was.»
HUMO Dan ben je vast blij dat je roodharig bent en Charlotte niet.
ANNA «Ja. Vroeger was ik niet zo blij met mijn haarkleur. Ik kreeg er vaak opmerkingen over. Ze noemden me ‘vuurtoren’ of ‘ginger’. Ginger noemen ze me nog altijd, maar nu draag ik die naam met trots.»
HUMO Samen met je mama sprak je al over jullie rosse haren in ‘De Rossistische Podcast’. Jullie hadden het over de seksualisering van roodharigen.
ANNA «Ik heb niet het gevoel dat ik meer geseksualiseerd word dan Charlotte, maar in cartoons en films zie je het wel: de bombshell is vaak roodharig. Mij stoort het niet. Toen ik klein was, viel het me niet eens op. Al denk ik wel dat het een invloed heeft op hoe mannen naar roodharige vrouwen kijken.»
HUMO Worden tweelingen ook niet geseksualiseerd?
CHARLOTTE «Nog nooit bij stilgestaan (lacht).»
ANNA «Het zal vast ook wel iemands fantasie zijn, maar misschien zijn we nog wat te jong om het te merken.»
VAATWAS LEGEN
HUMO Anna zei daarnet al dat ze een mama’s-kindje is. Dat vertaalt zich ook in jullie woonsituatie: Anna woont voltijds bij mama, Charlotte verdeelt haar tijd tussen mama en papa.
ANNA «Onze ouders zijn gescheiden toen we elf waren, maar de wissels gaven me ontzettend veel stress. Ik was telkens totaal van slag. Ik wilde niet altijd opnieuw mijn spullen pakken en uit een koffer leven. Ik heb een prima band met mijn papa, maar ik had toen echt het gevoel dat ik mijn mama nodig had, elke dag.»
HUMO Had je papa daar begrip voor?
ANNA «Voor hem was het natuurlijk niet leuk om te horen dat één kind de hele tijd bij de andere ouder wilde blijven, maar uiteindelijk zag hij ook wel in dat ik het niet langer trok. Als je ziet dat je kind eronder lijdt, schuif je als ouder je eigen gevoelens aan de kant.
»Maar we zien elkaar vaak. Hij woont op amper vijf minuten wandelen van hier, in het ouderlijke huis waar we zijn opgegroeid.»
HUMO Jullie ouders deelden jarenlang een bureau voor relatietherapie en-bemiddeling. Hebben ze hun eigen scheiding beter aangepakt dan het gemiddelde koppel?
ANNA «Elke scheiding is een ingrijpende ervaring. Logisch: als er geen vuiltje aan de lucht is, ga je niet uit elkaar. Achteraf is het makkelijk om te zeggen: ‘Dat hadden jullie beter moeten aanpakken.’ Voor hen was het ook de eerste keer. Ze hebben in elk geval hun best gedaan om ons er niet mee te belasten.»
CHARLOTTE «Ik ben vandaag wel blij dat het is gebeurd. Ze zijn allebei gelukkiger nu ze niet meer samen zijn. Na de scheiding heb ik papa veel beter leren kennen. Ik ken nu een andere versie van hem.»
HUMO Heeft jullie geloof in de liefde een deuk gekregen?
CHARLOTTE «Je draagt dat wel mee. Ergens zou je willen dat je ouders nog altijd gelukkig samen zijn, maar als dat niet lukt, heb je op jonge leeftijd al gezien hoe het niet moet. Het kan ook een stimulans zijn om het later zelf beter aan te pakken.»
HUMO Anna, jij hebt al een tijd een vriend.
ANNA «Ja, maar de vraag of ik mijn hele leven met hem ga samenblijven, boeit me niet. Ik ben bezig met het hier en nu, en nu is het leuk. Ik zet me in voor die relatie en haal er ook voldoening uit. Dat vind ik het belangrijkste. Stel dat het ooit niet meer gaat, dan zou ik verdrietig zijn. Maar ik zou niet denken: mijn leven is naar de vaantjes.»
HUMO Een relatie hoeft niet per se?
ANNA «Je relatie mag vooral je leven niet bepalen. Mijn vriend is een deel van mijn leven, maar hij ís niet mijn leven.»
HUMO Jij hebt nog geen vriendje, Charlotte.
CHARLOTTE «Op dit moment niet.»
HUMO Heerst er in de liefde competitie tussen jullie?
ANNA «Naar mijn gevoel niet.»
CHARLOTTE «Nee. Wij vallen niet op dezelfde types.»
HUMO Op wat voor type val jij?
CHARLOTTE (denkt na) «Ik kan het niet goed uitleggen.»
HUMO Anna, doe jij eens een poging voor je zus.
ANNA «Voor Charlotte moet het iemand zijn met veel humor. Hij mag niet te gevoelig zijn. Zeker niet iemand die dingen zegt als ‘zoetje’ en ‘kom, geef me eens een knuffeltje’.»
CHARLOTTE (lacht) «Nee. Bah!»
HUMO Niet iemand met wie je samen op de bank naar ‘Temptation Island’ kunt kijken?
CHARLOTTE «Dat dan weer wel. Daar kijken we allebei graag naar.»
ANNA «Mama vindt het vreselijke tv: ‘Dat jullie naar zoiets kijken!’ (lacht)»
CHARLOTTE «Naar ‘Blind getrouwd’ kijk ik ook.»
HUMO Er mag wat romantiek in zitten?
CHARLOTTE «Zo romantisch vind ik die programma’s niet. De koppels die meedoen aan ‘Temptation Island’ weten dat ze elkaar gaan bedriegen. Het programma dient gewoon om je relatie kapot te maken.
»Naar ‘Blind getrouwd’ kijk ik ook niet voor de romantiek, eerder voor de dynamieken tussen die koppels. Het geeft je een idee hoe sommige relaties kunnen zijn. Hoezo laat een vrouw zich thuis commanderen door een man die stoer doet en op z’n strepen staat over hoe ze de vaatwasmachine moet inladen, maar die tegelijk ook constant bevestiging vraagt? Sorry, zo werkt het niet. In een relatie moet je vooral gelijkwaardig zijn: de één moet de ander niet gaan commanderen. Dat is zever.»
HUMO Zie jij het ook zo, Anna?
ANNA «Ja, maar anders dan Charlotte val ik meer op jongens die in staat zijn om over hun gevoelens te praten.»
CHARLOTTE «Het is niet dat een man van mij niet over zijn gevoelens mag praten. Ik wil gewoon niet iemand die de hele tijd voor mijn neus staat te blèten en het slachtoffer uithangt, terwijl hij dat niet is. Dat vind ik onaantrekkelijk.»
ANNA «Jij wilt gewoon iemand die to the point is.»
MAAGDENVLIES
HUMO Met een seksuologe als moeder liggen thema’s als liefde, seks en relaties geregeld op tafel, neem ik aan.
ANNA (knikt) «Voor ons is het altijd dagelijkse kost geweest. Niet erg: liever dat dan ouders die de hele tijd over boekhouden praten.»
HUMO Toch wilden jullie als kind niet samen met jullie mama naar ‘De dokter Bea show’ op Ketnet kijken. Dat vonden jullie cringe.
CHARLOTTE «Geen enkel kind wil toch samen met z’n ouders naar zo’n programma kijken?»
ANNA «Ik herinner me nog een aflevering over hoe je moet tongen: niet zoals een wasmachine en ook niet zoals een zwaard (lacht).»
CHARLOTTE «Ik herinner me daar niks meer van. Mensen gaan ervan uit dat je op je achtste nog niks weet, maar ik wist heus al wel wat kussen was.»
RIKA «Ook omdat jullie op een freinetschool zaten. In de peuterklas had de juf een mama uitgenodigd die pas bevallen was. Zij kwam uitleggen hoe dat baby’tje was gemaakt, hoe het ter wereld was gekomen… Daar pakten ze die onderwerpen veel beter aan dan op jullie middelbare school.»
HUMO Bij biologie kregen jullie les over het gescheurde maagdenvlies. Toen is jullie mama nét niet boos de klas binnengestormd.
ANNA «Wij kwamen thuis met dat verhaal en mama reageerde kordaat: ‘Het maagdenvlies bestaat niet.’ Maar tot vandaag gelooft het merendeel van de klas wel nog altijd in dat fabeltje.»
RIKA «De discussies die jullie hadden met vrienden over de eerste keer! Doet dat pijn? Bloed je dan?… Ik herinner me nog hoe opgelucht die ene vriendin was, toen ik haar vertelde hoe het echt zat.»
HUMO Wel jammer dat jullie op school zo bang werden gemaakt voor seks.
CHARLOTTE «Onze leerkracht natuurwetenschappen liet ons in de les een hele bevalling bekijken. Echt heftig en totaal niet geschikt voor een klas veertienjarigen. Het ging ook vaak over voorlichting en voorbehoedsmiddelen, maar nooit over de leuke kant van seks.»
HUMO Thuis kregen jullie een meer hoopgevend plaat je?
ANNA «Ja, al heeft mama ons nooit echt seksuele voorlichting gegeven. Er is nooit een moment geweest waarop ze zei: ‘We moeten eens praten.’»
RIKA «Dat zouden jullie niet gewild hebben.»
ANNA «Ik wist dat ik elke vraag aan haar kon stellen, maar met je ouder over seks praten is gewoon schaamtelijk. Ook al is het haar job, voor ons blijft het onze mama. Over dat soort zaken praat ik liever met een vriendin.»
HUMO Stelt ze nooit nieuwsgierige vragen?
ANNA «Echt niet.»
RIKA «Ik heb altijd veel respect gehad voor hun privacy. Ik zou nooit hengelen naar hun seksleven. Dat soort vragen vind ik grensoverschrijdend. Tegenwoordig lijkt het wel de norm dat we allemaal heel expliciet moeten zijn over seks. Alles moet op tafel liggen, terwijl er bij hen ook best veel gêne is rond lichamelijkheid en seksualiteit, zelfs meer dan in mijn tijd. Ik vind het belangrijk om dat te respecteren en niet te gaan bruuskeren. Als er genoeg vertrouwen en ruimte is, komen de verhalen en vragen vanzelf wel.
»Ik zit ook nooit te neuzen in hun brieven of telefoons.»
CHARLOTTE «We hebben geen locatieapps op onze telefoon, waarmee ouders hun kind kunnen stalken.»
RIKA «Dat was ook niet nodig. Toen jullie begonnen uit te gaan, is het altijd goed uitgedraaid.»
ANNA «Uitgaan boeit ons niet zo. Als ik op café ben, denk ik vaak: pff, ik zou liever thuis zijn. Ik heb het gevoel dat de cafécultuur niet echt meer leeft onder jongeren. Ze hebben geen stamcafé meer.»
CHARLOTTE «Ik heb er gewoon geen tijd voor, met al dat zwemmen. Het zorgt ervoor dat ik een andere mindset heb: ik ben veel gedisciplineerder dan de meeste mensen van mijn leeftijd.»
‘Ik vind het leuk dat ik een heb. Maar voor mij zou het mentaal beter als ik geen tweeling was’
HUMO Je ontzegt jezelf veel.
CHARLOTTE «Als je de volgende dag een wedstrijd hebt, kun je niet op café.
»Soms ben ik bang dat ik later ga denken dat ik te weinig heb genoten van mijn jeugd. Ik heb vanaf mijn zesde tot nu zoveel tijd in zwembaden doorgebracht. Maar hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze op zo’n hoog niveau hebben gezwommen? Ik heb nog meegedaan aan het Belgisch kampioenschap. Dat is ook iets om trots op te zijn.»
KUSJES BLAZEN
HUMO Heeft het er ook mee te maken dat het voor meisjes niet zo makkelijk is om op een veilige manier uit te gaan?
CHARLOTTE «Ik weet niet of dat de reden is waarom meisjes minder uitgaan, maar het gevoel heerst wel. Als meisje denk je goed na: met wie kan ik straks naar huis lopen? Wat trek ik aan? Ik zal nooit iets aantrekken dat bepaald gedrag kan uitlokken.»
ANNA «Maar het gebeurt ook overdag: als ik met mijn schoolrokje van Sint-Bavo over straat loop, word ik zo hard nagestaard.»
HUMO Jullie mama schrikt er ook van hoe mannen naar jullie kijken. Ze vertelde me dat ze weleens achter jullie loopt in de stad en de mannen dan betrapt op verlekkerde blikken.
RIKA «Degoutant is het. Ik zie hoe ze zich omdraaien om te staren.»
CHARLOTTE «Je voelt die mannen kijken. Ze kleden je uit met hun ogen.»
HUMO Reageren jullie dan?
ANNA «Niet als ze gewoon staren, wel als ze iets roepen of kusjes blazen.»
CHARLOTTE «Ik maak altijd een risicoanalyse. Op de Gentse Feesten liep ik eens voorbij een groep mannen, toen ik opeens een hand op mijn borst voelde. Het ging zo snel. Ik heb toen niet gereageerd. Wat kon ik als meisje van 14 beginnen tegen een groep twintigers? Maar als ik op de fiets zit en weet dat ik snel weg kan, dan roep ik keihard: ‘Fuck you!’
»Intimidatie, daar draait het om. Eén keer reed een man op een brommer achter me aan en raakte hij mijn arm aan om me te doen stoppen: ‘Ik kan je onderbroek zien door je broek.’ Hallo?! Welk recht heb jij om zoiets te doen? Een andere keer stond ik met mijn fiets te wachten. Opeens stopte er een auto. Die chauffeur is me, zonder zever, drie minuten blijven aanstaren. Dat was heel eng. Alsof hij me de machtsverhoudingen eens wilde laten voelen: jij bent klein en bang, ik ben groot en machtig.»
ANNA «Ik kwam onlangs een man tegen op café, een veertiger. Hij zat daar met zijn dochter, nota bene. Hij riep me na: ‘Ben jij model?’ Ik zei van niet, waarop hij aandrong: ‘Jij gaat echt model worden later.’ Als een jongen van mijn leeftijd zoiets tegen me zegt, of me naroept of na fluit, is dat toch iets helemaal anders dan wanneer een volwassen man het doet.»
RIKA «We hebben het thuis nog over dat incident gehad. Mocht hij zoiets zeggen tegen een kwetsbaar meisje met veel nood aan bevestiging, dan is de kans groot dat ze zich geflatteerd voelt en erop ingaat.»
CHARLOTTE «Oudere generaties permitteren zich veel meer. Jongens van onze leeftijd weten beter waar de grenzen liggen. En ik merk toch ook culturele verschillen. Voor veel moslims mag een vrouw haar lichaam niet tonen. In een land waar meisjes en vrouwen dat wel mogen, trekken ze grote ogen. Als we in de sportles door het park lopen in onze short, roepen ze ‘Kahba!’ naar me – Marokkaans voor hoer.
»Pas op: sommige meisjes lokken dat ook bewust uit. Je hebt nu TikTok-filmpjes van meisjes die hun telefoon in hun achterzak stoppen om te filmen wat de mannen achter hun rug doen. Dan trekken ze een extra strakke broek aan, waarin je goed hun ronde vormen kunt zien. Natúúrlijk kijken die mannen dan.»
HUMO Wat jullie vertellen, doet denken aan de discussie tussen Soundos El Ahmadi en Bart Schols in ‘De afspraak’.
ANNA «Ik vond wat Soundos zei heel terecht: vrouwen voelen zich vaak onveilig in de openbare ruimte.»
CHARLOTTE «Alle mannen namen het nadien op voor Schols: ‘Wat een gek wijf, die Soundos! Waarom doet die zo agressief?’ Dat toont aan dat mannen denken te weten hoe het is om een vrouw te zijn, maar totaal geen idee hebben. Vel dan ook geen oordeel over wat vrouwen meemaken.»
‘Alle mannen namen het na het incident met Soundos op voor Bart Schols. Ze hebben totaal geen idee hoe het is om vrouw te zijn’
ANNA «Van mij mocht Bart die vraag gerust voorleggen, maar begin alsjeblieft niet over je vriendinnen. Dat is toch geen argument?
»Maar alle haat achteraf verdiende hij ook niet.»
CHARLOTTE «Nee. Ik zag ook wel dat hij het niet verkeerd had bedoeld.»
HUMO Anna, jij hebt je verdiept in de uitspraak in de verkrachtingszaak rond de Leuvense student gynaecologie.
ANNA «Omdat er zoveel om te doen was. Ik wilde het beter begrijpen.»
HUMO Had de rechter het bij het rechte eind om die student zijn blanco strafblad te gunnen?
ANNA «Honderd procent. Er zijn daar foute dingen gebeurd, dat staat buiten kijf. Maar het verhaal is zoveel genuanceerder dan wat je on - line zag verschijnen. Influencers als Elisabeth Lucie Baeten maakten er zo’n zwart-witverhaal van. Hebben ze de uitspraak van die rechter echt gelezen? Weten ze wat erin staat? En staan ze ook stil bij hoe het slachtoffer zich voelt? Misschien had zij het een plaats gegeven, en ging ze door die hele heisa twijfelen: oei, ben ik wel een goed slachtoffer? Want ik voel me precies niet zo verontwaardigd als al die roeptoeters op sociale media.»
CHARLOTTE «Sociale media zijn sowieso niet het geschikte kanaal voor dat soort discussies.»
RIKA «Het was een afschuwelijke discussie. We hebben het er thuis vaak over gehad. Eigenlijk komt het erop neer: zodra je gedronken hebt, kun je geen consent meer geven, maar ook geen consent meer vragen. Meisjes drukken we op het hart: als je uitgaat, moet je zorg dragen voor elkaar. Maar jongens moeten dat ook. Vrienden moeten tegen elkaar zeggen: ‘Je bent dronken, je gaat nu niet met die vrouw naar huis, daar komen problemen van.’»
ANNA «Je hebt beter geen seks als je allebei superdronken bent.»
HUMO Drinken jullie alcohol?
ANNA «Weinig. Mij zou het niet snel overkomen dat ik zoveel drink dat ik geen toestemming meer kan geven.»
CHARLOTTE «Mij ook niet. Je wilt toch altijd een zekere controle bewaren. Ik wil me bewust zijn van wat ik aan het doen ben, en niet gewoon van de wereld zijn.»
IN DE HOEK
HUMO Pakken we jongens en mannen soms te hard aan?
ANNA «Ik vind van wel. Er wordt te veel veralgemeend. Dit prent ik mezelf in als ik over straat loop: ik hoef niet bang te zijn, want niet alle mannen zijn zo. Mijn vriend zegt dat ook.
»Op TikTok is er een echte ommekeer aan de gang. De mannenhaat is daar zo aanwezig. Het wordt nu zelfs genormaliseerd dat meisjes op een jongen slaan. Ze posten filmpjes over hoe ze hun vriendje in de hoek zetten als een stout kind, of verspreiden gekke meningen, zoals dat alle mannen van bij de geboorte in de gevangenis moeten en er pas uit mogen als ze het hebben verdiend.»
HUMO De manosphere kennen we intussen, maar je hebt nu ook een tegenreactie: de femosphere.
ANNA «Die bestaat echt. Ik zie het vaak voorbijkomen op sociale media. Niet al die filmpjes zijn ernstig bedoeld, maar beeld je maar eens in dat jonge kinderen met dat soort gedachten opgroeien: alle mannen moeten naar de gevangenis. Het beïnvloedt hen sowieso.»
RIKA «Waarom moet het allemaal zo gepolariseerd worden? Discussies mogen stevig zijn, maar dit kun je geen discussie meer noemen. Dit is: jij moet zwijgen. Dat hebben wij als vrouw vroeger genoeg gehoord. Gaan we nu hetzelfde doen met mannen? Zo gaan we er niet raken, hoor. We gaan het toch samen moeten doen.»
CHARLOTTE «Op sociale media zie je ook veel meisjes die willen dat hun vriendje hen als een prinses behandelt. The princess treatment, heet dat. Hun vriendje moet alles betalen, moet hen masseren…»
RIKA «Dat is geen vriendje, maar een slaaf.»
CHARLOTTE «Sommige meisjes vinden dat normaal.»
HUMO Maar jullie niet?
ANNA «Het is leuk als een jongen je in de watten legt, maar ik wil niet dat mijn vriendje me overlaadt met cadeaus. Het schept heel vreemde verwachtingen, waaraan meisjes en jongens denken dat ze moeten voldoen om een goede partner te zijn.»
RIKA «Precies. En wat er écht toe doet in een relatie, daar hebben ze geen oog voor. Dat je met geld staat te zwaaien, maakt van jou nog geen goede partner.»
BUITENAARDS MOOI
HUMO Beïnvloeden sociale media ook jullie zelfbeeld?
ANNA «Absoluut. Elke dag krijg je onrealistische beelden te zien van bloedmooie mensen.»
HUMO Jullie generatiegenote Anna-Livia Smekens klaagt ook over de gen Z-maatstaf: ‘Ik zie mezelf alleen nog gefilterd. Zodra je TikTok downloadt, activeer je een smooth filter die je huid zachter maakt.’
ANNA «Ik zet die filter bewust uit, maar zodra ik Snapchat open, krijg ik automatisch mijn spiegelbeeld te zien. Zo wordt de druk om er altijd goed uit te zien gigantisch.
»Soms, als ik naar het strand ga, kijk ik eens goed rond me. Van bijna niemand denk ik: amai, zo zou ik er willen uitzien. Terwijl de sociale media wel bevolkt lijken door alleen maar buitenaards mooie mensen.»
CHARLOTTE «Ik ben minder bezig met dat onrealistische schoonheidsideaal. Ik ben best tevreden met hoe ik eruitzie. Ik zou misschien wat bruiner willen zijn en mijn benen kunnen iets strakker, maar het is geen dwanggedachte.»
ANNA «Ik vind mijn gezicht te vierkant. Dat zou ik wel willen veranderen.»
HUMO Tegenwoordig wil iedereen toch een strakke kaaklijn?
ANNA «Ik vind dat niet mooi. Ik ben wat strenger voor mezelf dan mijn zus, denk ik. Dat is weer dat perfectionisme. Charlotte kan dat meer loslaten.»
HUMO Vragen jullie weleens raad aan ChatGPT?
CHARLOTTE «Ik wel. Het kan handig zijn. Ik voelde me een keer slecht, gaf door aan ChatGPT wat ik allemaal had gedaan, gegeten en gedronken, en toen kreeg ik als antwoord: je hebt een overdosis cafeïne. Dat klopte helemaal.»
ANNA «Ik vraag geen raad meer online: volgens Google heb je toch altijd kanker. Ik heb ook al eens gedacht dat ik autisme had, omdat ik niet graag uitga en een periode buitensporig geïnteresseerd was in de ruimte.»
CHARLOTTE (lacht)
ANNA «Mensen met autisme kunnen van die fixaties hebben. Maar dan heb ik gelukkig mama op wie ik kan vertrouwen. Toen ik haar vroeg of ik autisme had, zei ze gewoon: ‘Maar nee, jong.’»
HUMO Zouden we sociale media niet beter afschaffen?
ANNA «Ja! Helemaal eens met landen als Australië die de leeftijdsgrens optrekken tot 16 jaar. Je hebt meer en meer jongeren die sociale media de rug toekeren. Toen Zara Larsson onlangs opbiechtte dat ze graag naar fruitvideo’s op TikTok kijkt (AI-video’s waarin de personages gespeeld worden door fruitsoorten, red.), kreeg ze bakken haat. Almaar meer jongeren kijken kritisch naar AI, ook naar wat die doet met het klimaat.»
CHARLOTTE «Ik denk niet dat onze kinderen nog op dezelfde leeftijd op sociale media zullen mogen als wij. Tegen die tijd hebben ze het gebruik al lang ingeperkt. Voorlopig gaat het nog over een klein aantal landen, maar als straks geen enkele dertienjarige nog op sociale media mag, dan is het gewoon zo en hoeft niemand er moeilijk over te doen.»
HUMO Toch bijzonder dat jullie generatie stilletjes denkt: verlos ons van deze ellende.
ANNA «Ja. Het is moeilijk om eraf te blijven, omdat iedereen erop zit. Maar als we collectief afspreken dat we ermee kappen, zou dat fantastisch zijn. Het zou zoveel problemen oplossen.»
CHARLOTTE «En denk aan hoeveel tijd we zouden winnen!»
