'KRISTEL': HARTEN BREKEN MET KRISTEL VERBEKE
In haar nieuwe reeks volgt Verbeke in elke aflevering drie vrouwen die in moeilijke omstandigheden te allen tijde moeder proberen te blijven. Ze kampen met een verslaving, een eetstoornis, zijn ongeneeslijk ziek, dakloos of komen aan de kost als sekswerker of in het kermismilieu. Daarmee slaat ze op het eerste gezicht een nieuwe weg in, na vier seizoenen van het onvolprezen 'Zorgen voor mama', waarin ze een stem gaf aan gezinnen en mensen die in armoede leven, voortgestuwd door de ervaringen uit haar eigen jeugd. Maar eigenlijk blijft er ook veel hetzelfde: Verbeke zoekt en schraapt waar het pijn doet, terwijl ze toch iedereen van zijn menselijkste kant laat zien. Terwijl we roeren in onze koffie in een stationsbar in Mechelen, vertelt ze vol vuur over haar nieuwe reeks.
KRISTEL VERBEKE «Het idee lag er al even, maar ik wilde in 'Zorgen voor mama' absoluut nog de oudere mensen laten zien. Zoals Paul, de moederziel alleen in zijn Antwerpse appartementje dreigde weg te kwijnen. Tegelijkertijd wilde ik de reeks ook afronden: je mag niet te ver gaan in het tonen van armoede op televisie, dan krijgt het een verkeerde lading en lijkt het alsof je het wilt commercialiseren. Ook nu heb ik me intens verbonden met de levens van de geïnterviewden, maar ik focus vooral op hoe vrouwen hun moederrol blijven opnemen als dat niet meer vanzelfsprekend is. Zoals in de eerste aflevering: hoe blijf ik een moeder terwijl ik worstel met een alcohol- of drugsverslaving? En dan krijg je moedige getuigenissen, zoals die van Tina, die zegt: 'Ik dronk acht flessen wijn per dag en verzuimde alles wat ik hoorde te doen voor mijn dochter.'
HUMO Zij stond nog aan het begin van haar ontwenningprogramma.
VERBEKE «Net als Emke, zij was er zelfs nog maar zes weken. Je voelt aan alles hoe fragiel haar herstel nog is en hoe moeilijk ze het heeft. Ze nam mefedron, extreem verslavend. Haar vader was verslaafd aan heroïne en werd vermoord door mensen uit het drugs milieu. Zij heeft niets anders gekend dan die wereld.
»Zowel Tina als Emke zaten in De Kiem, een opvanghuis waar ze opnieuw leren samenleven en zichzelf proberen terug te vinden. Want dat is de vraag: wie zijn zij zonder die verslaving?»**
HUMO In de eerste aflevering is er ook Katrien, die gebruikte en dealde. Zij zegt: 'Mijn moedergevoel was helemaal weg.'
VERBEKE «Dat is wat drugs als cocaïne, speed en GHB doen met mensen. Het brengt je tot waanzin, waardoor je je dochter simpelweg afzet bij je ouders, samen met een zak vol kleren. Misschien is dat op dat moment de beste keuze, maar voor de kinderen is dat traumatisch. Katrien is al twee jaar clean, maar ze moet nog hard werken om die band met haar kinderen en ouders te herstellen.»
HUMO Tijdens een beklijvende scène waarin er wordt teruggeblikt met haar vader en haar zoon Jelle, merk je de schade die is aangericht.
VERBEKE «Hun eerlijkheid was ontwapenend, maar ook bikkelder. Zoals toen haar vader zei: 'Op een bepaald moment dacht ik: het zou beter zijn dat ze er niet meer was.' En ook de woorden van haar zoon Jelle, die ondanks alles is blijven hunkeren naar de liefde van zijn moeder, kwamen binnen. Op zo'n moment kijk je recht in het hart van de mensen. Er was gelukkig ook hoop. Als ze samen taart eten om te vieren dat Katrien twee jaar clean is, wil dat zeggen dat ze nog altijd dicht bij elkaar zijn.»
HUMO Is het moederschap de reddingsboei waar ze zich aan vastklampen om van hun verslaving af te komen?
VERBEKE «Natuurlijk doen ze dat allemaal ook voor hun kinderen en hun familie. Maar het is een gevecht dat je alleen draagt. En als je er niet klaar voor bent, dan gebeurt het niet.»
HUMO Volgens een recente maatregel van minister Van Bosuyt moet wie verslaafd is en een leefloon krijgt zich professioneel laten begeleiden. Zo niet, verliezen ze hun uitkering. Middenveldorganisaties noemen de maatregel te simplistisch.
VERBEKE «Ik geloof ook niet in het systeem van straffen en met het vingertje wijzen: 'Pas maar op, want anders verlies je je leefloon.' Daarmee duw je mensen nog meer de dieperik in. En het leefloon is een recht: iedereen moet ondersteund worden als het leven tegenzit. Maar wat ga je doen met mensen die verslaafd zijn en er niet klaar voor zijn om professioneel begeleid te worden? Gaan we ze in de stations opwachten, waar ze tussen de andere daklozen zullen slapen? Ik begrijp zulke maatregelen niet.
»Ik geloof heel hard in housing first: geef mensen onderdak, een veilige basis, van waaruit ze verder aan hun leven kunnen bouwen, waardoor er opnieuw ruimte is om verder te denken dan morgen.»
HUMO Waarom is verplichte professionele begeleiding niet vanzelfsprekend?
VERBEKE «Het is zoals bij armoede: sommige mensen kunnen op een bepaald moment gewoon niet meer bewegen. Vergelijk het met een konijn dat verstijfd naar een lichtbak staart en niet verder kan. Als het niet gaat, gaat het niet. Tina heeft haar dochter al vijf, zes jaar niet bij zich. Dat is niet omdat ze haar dochter niet graag ziet, maar gewoon omdat het niet lukte om professionele hulp toe te laten. Voor de buitenwereld is het moeilijk om dat te begrijpen, maar iemand forceren helpt niet. En professionele hulp verplichten vind ik nog iets anders dan daar ook nog eens de dreiging aan koppelen dat je je leefloon verliest als je weigert.»
HUMO Hoe komt iemand dan tot het besef dat hij geholpen moet worden?
VERBEKE «Door een shock-effect, vrees ik. Alle moeders hebben dat gezegd. Toen Tina uit een coma ontwaakte, was haar eerste gedachte: mijn dochter had bijna geen mama meer. Ook Emke kwam tot inzicht na een zelfmoordpoging. Waarmee ik vooral niet wil zeggen dat verslaafden moeten proberen om er niet meer te zijn. Maar er was wel telkens iets nodig dat hen deed beseffen: nu is het genoeg, ik ga veranderen.
»De meeste mensen denken bij een verslavingsproblematiek aan rijke venten die coke snuiven, aan de uitgaanswereld of daklozen, maar nooit aan mama's die worstelen met een verslaving. Ik vond het
HET NIEUWE TV SEIZOEN
» pijnlijk dat daar nooit over gerept werd, daarom wilde ik per se deze aflevering maken.»
INSTRUCTIEFILMPJES
HUMO Wil je met deze reeks, net als bij 'Zorgen voor mama', vooroordelen wegnemen?
VERBEKE «Ja, ik wil dat je als kijker even je eigen bril afzet en je probeert in te leven in hoe het is voor bijvoorbeeld die verslaafde mama's. Want het kan zomaar je buurvrouw zijn, of iemand uit je familie.
»Het is nu niet dat ik voor alles en iedereen op de barricaden wil staan. Dat blijf ik wel doen voor het Kinderarmoedefonds en als ambassadrice voor UNICEF, waar we de politiek het vuur aan de schenen blijven leggen voor kinderrechten. Dat engagement is voor het leven, want armoede is iets dat ik zelf heb meegemaakt. Daarom was het bij 'Zorgen voor mama' altijd herkenbaar wat er verteld werd. Dat was bij deze verhalen anders, maar dat komt het programma net ten goede. Zoals in de aflevering over de sekswerkers.»
HUMO Wat bleef je daar bij?
VERBEKE «Hoe ze het ene moment een boke met choco aan het smeren zijn voor hun kinderen, om even later met mij in de auto te zitten richting een escortdate. Hoe doe je dat in je hoofd? Dat was met Kim, een fantastische vrouw, met wie ik geweldige, open gesprekken heb gehad. Maar ik voelde toch dat haar kompas een andere richting uitwijst dan het mijne. Toen we vertelde over een film waarvoor zich 60 mannen hadden ingeschreven, maar er uiteindelijk maar 26 kwamen opdagen, stond mijn verstand stil.»
HUMO Ze zegt: 'Ik moet dit werk doen om me goed te voelen.' Niet veel later beweert ze het omgekeerde. Er spelen veel tegenstrijdigheden.
VERBEKE «Bij Kim moet je er eerst zoveel lagen afpellen, tot je bij de kern komt en er een zachtgekookt eitje overblijft. Er had haar nog nooit iemand gevraagd: hoe gaat het eigenlijk met jou?»
HUMO Ook als je je bezorgd toont, vindt ze dat heel confronterend.
VERBEKE «Ze was dat niet gewoon, en dat vond ik héél erg voor haar. Haar partner zal zeker met haar inzitten, maar ik bleek de eerste te zijn die peilde naar wat ze allemaal heeft meegemaakt. Ze draagt veel littekens met zich mee.»
HUMO Alle drie de moeders die aan sekswerk doen, zijn slachtoffers van seksueel misbruik.
VERBEKE «Candy zei, heel kwetsbaar: 'Ik ben tussen mijn 9de en 10de zo vaak misbruikt dat ik mijn zelfrespect ben verloren.' Kun je je dat inbeelden: een meisje van 9 jaar dat voor de rest van haar leven kapot is gemaakt? Ook al is ze nu een sterke vrouw, en heb ik de indruk dat ze gelukkig is. Ze wil door haar werk de controle over haar lichaam heroveren. Bij bdsm en erotische massages zonder hoogtepunt is zij de baas. Het is haar manier om haar zelfrespect terug te winnen.
»Maar het meest ben ik achterovergevallen van wat mannen vragen bij de onlinecontent die de moeders maken. Zoals een instructiefilmpje waarin ze met zeer denigrerende praat – 'Jij daar met je kleine lul: knijp in je ballen!' – een man helpen klaarkomen. Dat zegt veel meer over die mannen dan over Candy.»
HUMO De twee zonen van Kim weten wat hun moeder doet voor de kost.
VERBEKE «Dat is moedig, en voor haar gezin het beste, denk ik. Ze heeft ook geen andere keuze; iedereen ziet online wat zij doet. En na onze uitzending zal iedereen het weten, net als bij Shana. We proberen hen daarin ook te begeleiden, we willen niemand voor de leeuwen gooien.
»Sowieso zijn onze verhalen niet vrijblijvend. Van de moeders die ongeneeslijk ziek zijn, is Chloë deze zomer jammer genoeg overleden. Zij had beslist: ik stop met de behandeling, want ik wil nog een moeder kunnen zijn, aan de schoolpoort kunnen staan en lekker eten maken, mét mijn blonde haren. Ze wilde niet dat haar kinderen haar elke dag uitgeteld in de zetel zagen liggen door de chemo. Een bijzonder dappere vrouw. Ze was amper 36 jaar.»
HUMO Zorgden de 'kermisvrouwen' voor zuurstof?
VERBEKE «Dat zou ik niet met een zeggen. Het is een besloten wereld, waar je niet vaak binnenkomt. Ik denk nu aan Diana, die me, terwijl we in volle drukte in haar kotteleke aan de Jumper zaten, vertelde dat ze telefoon had gekregen met het nieuws dat haar zus overleden was. Ze is gewoon blijven doorwerken – the show must go on.
»Een andere mama vertelde dat ze een miskraam kreeg, naar een café aan de overkant is gewandeld, een schort heeft aangetrokken om haar kleren te bedekken, en terug naar haar kraam is gegaan. Kermisuitbaters worstelen ook voortdurend met de vraag wat ze met hun kinderen moeten doen: kiezen ze voor een internaat om regelmaat in hun leven te krijgen, of houden ze hen dichtbij, op de kermis, waar hun moeders aan het werk zijn en niet weten waar ze uithangen? Velen verlangen gewoon naar rust en een veilige thuis voor hun kinderen.»
CAMPING
HUMO Was deze reeks minder confronterend dan 'Zorgen voor mama'?
VERBEKE «Het was anders. 'Zorgen voor mama' was ook eerder helend dan confronterend: ik besefte beter wat er destijds in het hoofd van mijn vader is omgegaan. Dankzij de aflevering met verslaafde moeders heb ik net iets meer begrip voor hem gekregen: hij kon ook niet stoppen met drinken.
»Tina vertelde mij hoe ze al van 's ochtends bezig was met de vraag hoe ze aan haar fles- sen wijn moest komen, en dat zal voor mijn vader niet anders zijn geweest. Pas op, soms dronk hij een periode helemaal niks en dan hadden wij het goed. Maar meestal bleef hij elke avond plakken. Ik herkende me volledig in Jelle uit onze reeks, toen hij tegen zijn moeder zei: 'Ik heb zo vaak gewenst dat je zou stoppen met drugs en dat het anders zou worden.'»
HUMO Je zegt tegen hem: 'Ik heb mij ook lang geschaamd voor de alcoholverslaving van mijn vader.'
VERBEKE «Ik was op dat moment boos op Katrien: 'Kijk hoe die jongen hier zit en wat hij door jouw verslaving moet meemaken!' Ik was diep onder de indruk van hoe hij zijn diepste emoties durfde te delen. En ja, dan voel ik zelf alles terugkomen. Ik was óók zo kwaad op mijn vader, ik voelde me óók in de steek gelaten. Een stemmetje in mijn hoofd zei: ben ik dan niet de moeite om voor te zorgen?»
HUMO Het is opvallend hoe iedereen zich blootgeeft bij jou.
VERBEKE «Ik draai niet rond de pot en deel soms ook dingen over mezelf. Ze kennen mij van K3, van 'Zorgen voor mama' of 'Geld gezocht'. Dat zal allemaal meespelen, denk ik. Ik vind het moeilijk om hierop te antwoorden (lacht).»
HUMO Je oordeelt nooit.
VERBEKE «Nee, ik vind dat iedereen, in welke situatie ook, het verdient om gehoord te worden. Ik heb dat ook met daklozen: eerder dan hun geld te geven, vraag ik: 'Hoe heet jij eigenlijk?' Dan schrikken ze, maar alleen al naar iemands naam vragen doet zoveel met een mens.»
HUMO Met 'Zorgen voor mama' wilde je de politiek wakker schudden. Is dat gelukt?
VERBEKE (knikt) «Deze week zei Karen Donders (VRT-directeur, red.) in De Morgen: 'Ik krijg soms berichten van politici die zeggen dat 'Zorgen voor mama' een te negatief beeld brengt.' Ik vind dat een compliment: de pijnpunten die we aanraken, komen binnen. Ik schop graag tegen de schenen van beleidsmakers, om ze de ogen te openen.
»Ik heb drie jaar geleden een ereteken gekregen van de Vlaamse regering. 'Je zorgt ervoor dat armoede op de agenda blijft staan,' zeiden ze. Dat maakt me heel blij, ook al besef ik dat ik geen wonderen kan verrichten. Ik kan er wél voor zorgen dat er meer inlevingsvermogen is voor die problematiek.
»Ik vind de richting die we nu uitgaan, zoals met de beperking in de tijd van de werkloosheidsuitkering, absoluut niet de juiste. OCMW's worden overstelpt met aanvragen en weten niet waar te beginnen. Héél pijnlijk.
»Een voorbeeld uit de aflevering met de dakloze moeders: ik zag in de krant een foto van een tentje op de parking van het OCMW van Temse. Ik ben daar naartoe gegaan en trof er twee mensen aan die daar al weken kampeerden, Isabelle en Robby. De politie heeft hen verplicht om te vertrekken en het OCMW heeft hen op de wachtlijst gezet voor een sociale woning. Dat was het enige wat ze konden doen. Terwijl het om een zieke vrouw ging die epileptische aanvallen heeft, en die zich in een tent met theelichtjes moest verwarmen.
»Ik begrijp niet dat daar geen oplossing voor gevonden kan worden, op zijn minst op korte termijn. Zonder begeleiding kunnen die mensen nergens terecht. Ik weet dat de druk op lokale besturen enorm is, want de armoedeproblematiek wordt naar daar verschoven. Ik begrijp ook dat de mensen die ermee aan de slag moeten niet altijd de knowhow of de middelen hebben om iets te veranderen, maar de menselijkheid mag toch niet vergeten worden? De burgemeester zei: 'Voor 25 euro per dag kun je op een camping staan.' Komaan, het was winter! Ja, ik vind daar iets van.»
HUMO Wat dan?
VERBEKE «Ik kan daar niet bij. Ik vind het mensonterend als dát de oplossing is die je aanreikt.»
HUMO Er is een extreme verharding aan de gang. De stigmatisering en culpabilisering van armoede wordt alleen maar groter.
VERBEKE «Ik zie het positiever: ik denk oprecht dat er nog veel menselijkheid is in onze maatschappij. Dat hebben Isabelle en Robby ook gezegd: 'Er zijn ons veel mensen eten komen geven, een dikke trui komen brengen of gewoon komen vragen hoe het met ons ging.' De meeste mensen deugen, hè.
»De lokale besturen staan met hun rug tegen de muur. Of ze voelen het niet, dat kan ook. Alleen: er komt geen oplossing. We zitten in een moeilijke periode, en dan moet de regering haar begroting nog op orde brengen...»
HUMO Hou je je hart vast als ze daarvoor de sociale zekerheid viseren?
VERBEKE «Ja, want er zullen nog veel meer mensen op straat terechtkomen. Voor wie het moeilijk heeft, wordt het stilaan onmogelijk om een huis te vinden en er zijn enorme wachtlijsten voor sociale woningen. Iemand van 'Zorgen voor mama' is net haar sociale woning verloren en staat nu op straat. Ik begrijp de politiek niet goed: waarom luisteren ze niet naar armoedeorganisaties, zoals het Netwerk tegen Armoede? We weten waar de problemen zitten en hoe we ze kunnen oplossen. Nu worden er zoveel verkeerde beslissingen genomen.»
HUMO Verwaarloost onze overheid de sociale grondrechten: het recht op onderwijs, wonen, arbeid en bestaanszekerheid?
Duizenden smartphones worden ieder jaar gestolen
KOPPENSNELLER HERMAN BRUSSELMANS
VERBEKE «Ik kijk altijd eerst naar de kinderrechten. Kinderen hebben recht op een dak boven hun hoofd, vrije tijd en onderwijs. De meeste mensen zeggen: 'Natuurlijk heeft elk kind daar recht op.' Maar als het gaat om kinderen die opgroeien in kwetsbare omstandigheden, met ouders die werkloos zijn of een beroep moeten doen op een leefloon, hebben veel mensen een ander oordeel klaar. Dan vinden ze dat de ouders eerst werk moeten vinden in plaats van op kosten van de maatschappij te leven. Eigenlijk zeg je dan tegen al die kinderen: foert. Sowieso hebben zij al een gigantische ontwikkelingsachterstand.
Ik begrijp dus niet waarom we zo hard zijn. Is dat omdat we die mensen niet willen kennen? Of denken we dat ze het wel zullen redden, from zero to hero, zoals ik? Ik ben niet graag een rolmodel. Ja, ik ben een vechter. Ja, ik wilde koste wat het kost voortstuderen. Maar ik heb vooral héél veel geluk gehad. Er zijn heel veel mensen die hard werken en hun best doen, maar die nooit of nooit uit de armoede zullen raken. Daarom blijf ik op de barricaden staan.»
HUMO Heeft de reportage van Christophe Deborsu over de zogenaamde Waalse fraudeurs, die ervoor kiezen niet te werken en te leven van een uitkering, veel kwaad bloed gezet bij jou?
VERBEKE «Ik vond het vooral een gemiste kans om te tonen hoe moeilijk het voor mensen kan zijn om na jaren zonder werk zelfs gewoon vrijwilligerswerk te doen of opnieuw hun wekker te zetten.
»Mijn eigen ogen zijn tijdens seizoen één van 'Zorgen voor mama' ook opengegaan, door het verhaal van Sven uit Hamme. Hij was al jaren thuis en wist niet meer hoe hij op tijd ergens moest raken. Hij kon zelfs niet inschatten wanneer de bus zou komen. Al die kleine stappen die de gemiddelde Vlaming elke dag zonder problemen zet, waren voor hem bergen waar hij niet over raakte. Dát zouden we meer moeten tonen. Sven kon geleidelijk aan weer vier uur per week werken, en dat voelde voor hem als een overwinning. Ook mentaal begon hij zich beter te voelen: hij kon eindelijk het goede voorbeeld geven aan zijn kinderen.
»Ik geloof wel in artikel 60, waarbij mensen met een leefloon tijdelijk tewerkgesteld worden om ervaring op te doen. De kringloopwinkels leveren daarin goed werk: je mag er fouten maken. Maar we gunnen het mensen niet meer om kleine stapjes te zetten, daar zijn we te ongeduldig voor geworden. We moeten met zijn allen vooruit in een tempo waardoor heel veel mensen achterblijven. Het is voor zaakvoerders ook niet makkelijk, daar moeten we begrip voor opbrengen. Maar ik denk dat we geen andere keuze hebben dan iedereen geleidelijk aan mee te krijgen.»
ZES KIPFILETS
HUMO Is dit het soort programma's dat je voortaan wilt maken? K3 is een afgesloten hoofdstuk, neem ik aan?
VERBEKE «Ja, meer hoeft het niet te zijn: ik word hier oprecht gelukkig van. En over K3 is met de reünieconcerten inderdaad definitief het doek gevallen. Ik wilde die eigenlijk niet doen. Ik heb jaren gezegd: het gaat nooit gebeuren. Maar dan gebeurde het toch, en terwijl we dachten dat het bij vier of vijf concerten zou blijven, werden het er achtenveertig. En tussendoor waren er de opnames van 'Kristel' en wandelde ik de levens van die mensen binnen. Die spreidstand was soms stevig, maar deed me ook goed. Soms is het heerlijk om te weten: ik ga liedjes zingen en de mensen blij maken, om nadien dat blinkende jurkje weer aan de kapstok te hangen en opnieuw met de voeten op de grond te staan.»
HUMO Je hoeft ook niet meer in een rol te stappen, zoals bij K3.
VERBEKE «Ja, al is K3 gaandeweg wel geëvolueerd. In het begin waren we strijdfiguren. Maar kom, je staat toch op een podium in een andere jurk dan thuis, en je toont maar een deeltje van jezelf. In mijn programma's is het the whole shebang.
»Daarin heb ik ook een lange weg afgelegd. Ik maakte programma's over armoede, maar ik bleef het moeilijk vinden om mijn eigen verleden te delen. Ik zat te veel in wat de mensen zouden denken. Maar dat juk heb ik helemaal afgeworpen.»
HUMO Zes jaar geleden vertelde je me over je kwetsbare jeugd en over hoeveel pijn er vanbinnen nog zit. Blijven die littekens schrijnen?
VERBEKE «Ja, er zijn dagen dat ik ermee opsta. Dan heb ik het vooral over het gemis van mijn twee zussen die veel te vroeg zijn gestorven (in een auto-ongeluk en door een CO-vergiftiging, red.). Hoe ouder ik word, hoe meer ik aan ze denk en hoe harder ik hen mis. Dat zijn trauma's die nooit zullen weggaan.
»Het gevoel er niet bij te horen omdat het bij ons thuis anders was, is wel geminderd. Door alle gesprekken die ik met mama's en jongeren heb gehad, maar ook door mijn werk bij UNICEF en het Kinderrechtencommissariaat, heb ik geleerd dat er héél veel mensen met littekens rondlopen. Ik voel me niet langer de vreemde eend, eerder one of the gang. We dragen ons leed samen: ik ben heel graag bij mensen die durven te delen dat ze het lastig hebben.»
HUMO Is het wantrouwen tegenover andere mensen, omdat ze vroeger op je neerkijken, ook weggeëbd met de jaren?
VERBEKE «Ik heb een heel kleine kring rond mij en laat niet zoveel mensen binnen in mijn hart. Ik ben daar nog altijd niet goed in. Ik heb een aantal vriendinnen met wie ik afspreek en daar hou ik aan vast, maar het zijn mijn vriendinnen die moeten zeggen: 'Spreken we nog eens af?' Dat heeft niet per se met wantrouwen te maken, maar ik ben graag in mijn veilige coconnetje thuis.
»Ik ben zó trots op mijn gezin. Mijn dochters zijn 19 en 21: ik ben in een nieuwe wereld beland, waarin liefjes over de vloer komen en blijven slapen. Ik zet dan als moederkoek de pintjes koud in de frigo. Ik heb ze heel graag dicht bij mij. Loslaten is wat lastiger. Dan is het: 'Oei, ze blijven bij hun liefje slapen.' Dan zijn mijn man en ik alleen thuis, terwijl ik zes kipfilets had gekocht (lacht).
»Weet je, het was een pittig jaar. Ik ben ook vijftig geworden en dan denk je: waar wil ik tijd aan spenderen en waaraan niet? Maar ik kan je zeggen: het gaat heel goed met mij.»
KRISTEL
VRT 1, woensdag 2 september, 20.50
Het meisje over wie ik het wil hebben, gilde luid en trok gekke bekken. 'Niet zo kinderachtig doen, Veroniek,' zei ik tegen haar. 'N'importe, Herman,' zei ze, 'je hebt me zonet het orgasme van m'n leven bezorgd.' 'Geen probleem,' zei ik, 'het is een hobby.' Dit alles speelde zich af in 2015, nog voor de Elyseese velden betekenis kregen. Veroniek was van Gambiaanse afkomst, en was geadopteerd door de heer en mevrouw Van Slag-Retteketet. Zij nam op den duur legaal de naam van haar adoptiemoe aan, en heette van dan af officieel Veroniek Retteketet. Zij werd daarmee niet meer meisjes zaten met een ridicule naam, onder meer Linda Preutvogt, Sylvie Anusbruin en Hilde Letsdance. Veroniek was het eerste donkere meisje met wie ik verkeerdede. Het beviel me zeer. Ik ben altijd al een overtuigde anti-racist geweest, en donkere meisjes versterken die overtuiging alleen maar. Overigens zag ik eens op straat hoe een zwarte jongen werd lastiggevallen door twee debielen. Ik mengde me in die situatie, en zei tegen de achterlijke marginalen: 'Als je die jongen niet met rust laat, zal er iets gebeuren.' 'Ja, wat dan?' vroeg de ene. Daar wist ik niet meteen een antwoord op, en ik verzoon er dan maar eentje, zeggende: 'Dan roep ik de Grote Boze Geest.' Dat moet indruk gemaakt hebben, want ze riepen als bijna in koor: 'Nee! Niet de Grote Boze Geest!' en dol van angst kozen ze het hazenpad. De zwarte jongen zei: 'Bedankt, maar wie is de Grote Boze Geest?' 'Ik ken hem niet persoonlijk,' zei ik, 'maar hij kan vuur spuwen uit een gat tussen z'n ogen.' 'Ben jij eigenlijk wel goed snik?' vroeg de jongen. 'Liefst geen racistische opmerkingen tegen een blanke,' zei ik.
'Sorry,' zei hij, 'maar nu moet ik de poes gaan eten geven.' Ik bedoel, iedereen die het slachtoffer is van wat dan ook, kan op mijn hulp rekenen. Veroniek, op haar beurt, zag ik na onze onenightstand niet meer terug. Dat vond ik jammer. Wat zou er van haar geworden zijn? Ik kan nergens informatie over haar vinden, ook niet in de archieven van het consulaat van Gambia in de rue de la Schmuck in Brussel, waar ik van de week toevallig moest zijn omdat ik voor de verjaardag van m'n geliefde Lena een cadeautje wilde kopen dat je in Gent niet kunt krijgen. Zo'n cadeautje was in Brussel nergens te vinden, dus kocht ik voor haar in de Langemunt een zakje zure beertjes. Op haar verjaardag zelf lag ik in het ziekenhuis, nadat een gezwel op m'n ene speekselklier operatief was verwijderd, en ik nog een paar dagen moest uitzieken. Maar terug naar 2015. Na m'n seksuele aanvaring met Veroniek heb ik geen onenightstands meer gehad. Je moet rekenen dat een ouwe, lelijke gozer als ik niet al te veel succes heeft bij de meisjes. En toch ontmoette ik in 2016, als bij een blikseminslag, Lena en verdomd nog aan toe, zij viel voor mij zoals ik voor haar. Onze relatie duurt op hoge hoogte tot op de dag van vandaag, en in het ziekenhuis keek ik als een gek uit naar haar bezoek en dat van onze zoon Roman. Als die er even waren, was ik naar kop en lijf de koning te rijk. Op het moment dat het bezoek klaar was, zei ik: 'Je telefoon niet verliezen, hoor, baby. Ik wil altijd naar je kunnen bellen!' 'Ik steek 'm voor alle zekerheid in m'n onderbroek,' zei ze. Wat een goed idee. Vrouwen zijn, van welke leeftijd, kleur, of moreel besef ze ook zijn, de leukste mensen ter wereld, en ik hoop dat ze nog lang mogen bestaan.
