'Als mensen me aanspreken als Carine, dan krijg ik kortsluiting in mijn hoofd'
Ik ga Carine heel hard missen', vertelt Isabelle. 'Ik zeg tegen iedereen: ik zou haar nog tien seizoenen kunnen spelen, ook door de interactie met mijn medeacteurs. Maar het afscheid valt me niet per se zwaar. We begonnen aan de opnames met de wetenschap dat we de serie zouden afronden. Bij alles wat we deden, wisten we: dit is het einde. Dan kan je je daarop instellen. Het is zoals op vakantie gaan en weten dat je drie weken hebt. Die laatste dagen voel je: nu is het klaar.'
Mogen we zeggen dat Carine jouw bekendste rol is? Voor het grote publiek in ieder geval, zeker als je ziet hoe vaak ik herkend word op straat. Ik werkte vroeger vooral in het theater, dat toch een kleiner publiek bereikt. Mijn rollen in series als Bevergem en Albatros brachten geleidelijk al wat meer bekendheid, maar met Carine kwam de echte doorbraak.
Je wordt geregeld aangesproken op straat. Levert dat soms grappige situaties op? Zeker. Vorige week nog zat ik aan de kust op een terrasje en het ijsje van iemand die bij me was, stond voor mijn neus. De mensen bleven roepen: 'Moet jij geen pannenkoeken eten?' Daar raak ik volgens mij nooit meer van af. Een andere keer moest ik geopereerd worden aan mijn voet. De anesthesist kwam erbij, ratelde de gebruikelijke protocollen af, zette het masker op mijn neus en zei: 'Wacht eens, ik ken jou ergens van. Hebben wij samen in de scouts gezeten?' Ik probeerde nog te zeggen: 'Van Nonkels', maar viel in slaap.
Vind je het vervelend als mensen je aanspreken? Eigenlijk niet. Als mensen met me op de foto willen, doe ik dat altijd. Het is lastiger als mensen me als mijn personage aanspreken. 'Carine, hoe is het met Luc?' of 'Waar is Kurt?' Dan krijg ik kortsluiting in mijn hoofd (lachje). Veel vrouwen geven ook toe dat ze net zo bazig en pittig uit de hoek kunnen komen als Carine. Hun man staat er dan vaak enthousiast bij te knikken. Dat ik denk: 'Niet echt iets om trots op te zijn, mevrouw.' (lacht)
Je hebt ook afscheid moeten nemen van Kurt, jouw hond uit de reeks. Ja, maar ik heb intussen al een nieuwe reeks gedraaid waarin ik een ander personage speel en Kurt heeft daar zelfs twee dagen moeten invallen. Dat was wel een blij weerzien. Maar missen? Ik weet dat ik zijn baasje bij wijze van spreken altijd zou kunnen bellen. En het was ook niet mijn hond, natuurlijk. Hij luisterde alleen naar zijn baasje.
MOND VOL TANDEN
Denken mensen dat jij in het echte leven op Carine lijkt? Blijkbaar wel. Ik hoor vaak: 'Amai, jij bent veel vriendelijker dan ik dacht!' Mensen verwachten echt de stugge Carine aan te treffen. Dan denk ik: 'Oei, je dacht dat ik echt zo was?'
Jullie hebben echt niks gemeen? Toch wel, onze praktische ingesteldheid en onze drang om de zaken vooruit te laten gaan. Maar verder zijn we echt tegenpolen. Ik lach veel makkelijker en word niet snel kwaad. Als iemand mij nu zou uitschelden, zou ik waarschijnlijk met mijn mond vol tanden staan. Om dan een paar dagen later te denken: ik had dit moeten zeggen, en dát. Ik heb tijd nodig om dingen te laten binnendringen. Op dat vlak ben ik wel een beetje jaloers op Carine. Ik zou ook graag zo ad rem zijn, maar ik ben van nature erg zacht, geduldig en beleefd en daardoor laat ik soms te veel over me heen lopen.
'Raf moet heel hard lachen als hij me bezig ziet als Carine omdat hij weet dat ik totaal niet zo ben'
STILSTAAN BIJ JEZELF
Het huwelijk van Carine en Luc is apart. Welk relatieadvies zou je hen geven? Carine zou niet luisteren, maar ik heb wel duizend adviezen: kijk nog eens echt naar elkaar, wees opnieuw nieuwsgierig naar elkaar en probeer het fris en spannend te houden.
Is dat het geheim van jouw relatie met Raf? Jullie zijn al twaalf jaar samen, waarvan vier jaar getrouwd. Wat wij hebben, is gebouwd op vertrouwen, er altijd voor elkaar zijn, de diepte durven ingaan én samen kunnen lachen. Tegelijk moet je elkaar genoeg vrijheid geven. Je hoeft niet alles samen te doen.
Maken jullie vaak ruzie? Wij botsen zelden en als er toch eens iets dwarszit, proberen we er rustig en met respect over te praten, zonder elkaar verwijten naar het hoofd te slingeren. Raf moet trouwens heel hard lachen als hij me bezig ziet als Carine, omdat hij weet dat ik thuis totaal niet zo ben. Het zou ook niet pakken.
In dit seizoen van Nonkels stelt een therapeut de boel op stelten. Ben je zelf ooit naar een psycholoog geweest? Ja, als twintiger en dertiger zelfs vaak. Ik ben heel nieuwsgierig en graaf graag in wie ik ben. Ik vind dat boeiend en aangenaam. Eigenlijk vind ik dat het bijna verplicht zou moeten zijn dat iedereen ooit een aantal sessies doet. Niet omdat iedereen problemen heeft, maar omdat het waardevol kan zijn om eens bij jezelf stil te staan.
Doe je het vandaag nog? Ik heb wel mensen bij wie ik terechtkan, maar dat zijn niet echt therapeuten of psychologen. Ik heb bijvoorbeeld een osteopaat die me al zo lang kent dat, als er iets scheelt met mijn lichaam, hij meteen vraagt: 'Zit je daar weer mee?' Eigenlijk is dat ook een vorm van therapie.
BLIJVENDE ANGST
Volgend jaar word je vijftig. Doet dat getal iets met je? Niet meteen, maar ik merk wel dat je uiterlijk nu heel snel verandert. Door ons werk kijken we ook vaak lang in de spiegel. Doorheen de jaren zie je dingen veranderen, maar ik kan soms echt schrikken van foto's. Of als ik mezelf op het scherm zie, denk ik: wat gaat het rond je vijftig ineens snel!
Ouder worden heeft natuurlijk ook voordelen. Zeker. Ik ben nu veel gelukkiger dan toen ik twintig was. En veel rustiger. Hoe dat komt? Door alles wat je meemaakt, door jezelf beter te leren kennen en beter te weten wat je wel en niet meer wilt. Ook door de juiste relatie te vinden. Het is eigenlijk een combinatie van allerlei dingen.
Welke grote dromen heb je nog? Ik zou graag wat meer reizen. Ik doe dat te weinig, omdat het in onze job moeilijk te plannen is. Mijn man kan ook niet zomaar lange vakanties nemen. Maar ik denk dat ik mezelf dat soms ook te weinig toesta. Professioneel wil ik vooral blijven doen wat ik graag doe. Ik zou nog altijd graag mooie en intense rollen spelen en hoop dat het niet plots stopt.
Ben je daar nog altijd bang voor? Eigenlijk wel. Toen ik jong was, was ik bang dat ik geen werk zou hebben en dat niemand mij zou kennen. Die angst gaat blijkbaar nooit helemaal weg. Ik zeg dat ook tegen mijn man: 'Volgend jaar gaat het stoppen.' En dan moet hij mij weer geruststellen. Ik hoop dus nog lang te mogen spelen.
NONKELS Play • zondag • 21u00 • ook op Streamz
TEKST: CHRISTOPHE DHUYSSER • FOTOS: XAVIER PIRON (PHOTONEWS PLAY E.A.)
