De oprit van het domein waar Ingrid sinds haar 21ste woonde, kan niet meer betreden worden. De poort, die vijftig jaar lang toegang gaf tot de Engelse parktuin, is afgesloten met een stevig hangslot van de politie, en symboliseert zo haar grote verlies. ‘Mijn vader zaliger en ik hebben dit huis eigenhandig opgeknapt’, vertelt een aangeslagen Ingrid. ‘We hebben er alles in gestoken. Elke steen, elke plank, elk bloembed heeft een verhaal. En nu mag ik zelfs het erf niet meer op.’
Ingrids stem trilt als ze over de uitzetting praat. ‘Ze hebben me behandeld alsof ik een crimineel was. Twee agenten stonden daar, de ene een jonge vrouw die op neerbuigende toon vroeg of ik mijn ‘valiesje’ al had gemaakt en mijn ‘pyjamaatje’ er al in zat, de andere een man met een ringbaardje die grapjes stond te maken. Terwijl ik stond te wenen omdat ik mijn thuis verloor. Die twee hebben zich echt misdragen. ‘Nog tien minuten, mevrouw’, zei hij plots. Terwijl ik eigenlijk nog recht had op anderhalf uur. ‘Nog negen. Nog acht.’ Ik zweer het u, het voelde alsof ik vernederd moest worden tot het einde toe. Toen het mij allemaal te veel werd en ik mijn stem verhief, begon hij tegen me te brullen: ‘Gij vindt uzelf belangrijk, zeker?’ Ik stond aan de grond genageld.’
VIJFTIEN KATTEN
Ingrid herinnert zich nog levendig hoe ze samen met haar vader, Jan De Vos zaliger, destijds de oude hoeve omvormde tot een idyllisch toevluchtsoord. ‘Mijn papa was timmerman, mijn mama schilderde. We hebben alles samen gedaan. De schuur stond vol meubels die we samen maakten, de zolder vol stoffen, de muren vol herinneringen. In mijn tuin groeiden rozen, kruiden en groenten. En tussen mijn vijftien katten vond ik rust.’
Wat ooit een warm nest was, is nu een plek waar de actrice enkel nog aan de afspanning kan staan. ‘Ik kom elke dag terug om mijn katten eten te geven’, zegt Ingrid. ‘Ik mag het domein niet meer op, maar vanop de weide naast het huis zie ik ze nog. Ze herkennen mijn stem. Soms komt er eentje miauwend naar het hek gelopen. Dat breekt mijn hart.’
Dé vraag is, natuurlijk: hoe is het zover kunnen komen? ‘Mijn huisbazin en ik hadden altijd een mondelinge afspraak’, legt Ingrid uit. ‘Ze zei dat ik hier mocht blijven wonen tot aan mijn dood. Haar vader, van wie ik vroeger huurde, had dat ook zo gezegd. Toen ze in juli 2023 nog langskwam met haar man, verzekerde hij mij: ‘Wat mijn vrouw betreft, mag je hier blijven zolang je wilt of kan.’ Maar zie, vandaag sta ik op straat. De officiële reden? De slechte epc-waarde van de woning. Een belachelijk excuus. Dat attest is enkel verplicht voor níeuwe huurders, niet voor iemand die hier al een halve eeuw woont. Ze willen ’t huis gewoon verkopen. En dat terwijl ze multimiljonairs zijn met meer dan dertig eigendommen. Hebzucht van de ergste soort!’
BORDEEL
Ingrid zwijgt even, kijkt dan naar de grond. ‘Over mijn huisbazin wil ik geen slecht woord zeggen. We hadden vroeger zo’n warme band. Maar haar man… Een vreselijke vent! Hij verstopt zich achter regels en advocaten. Dat huisje is erfgoed, van 1687. Er was ooit een herberg, zelfs een bordeel. En nu zullen ze het wellicht platgooien om er een ‘nieuwbouw in dezelfde stijl’ neer te zetten. Dat is alsof je een moord pleegt op de geschiedenis. Elke steen hier is een stukje van onze Vlaamse ziel. Dit huis is een onzichtbare bibliotheek.’
Ingrid beseft, ondanks haar onpeilbare verdriet, dat ze op juridisch vlak erg zwak staat. ‘Een mondelinge overeenkomst is ook rechtsgeldig, maar bewijs het maar eens, hé. En hun advocaat - een echte pitbull - schilderde me in de rechtbank af als een leugenaar. In Vlaanderen is de huurder altijd de zwakke partij. In Nederland bouw je als huurder anciënniteit op. Hier niet. Hier heb je geen poot om op te staan.’
Bij de vrederechter probeerde Ingrid nog begrip te vragen. ‘Ik heb gezegd dat ik besef dat ze het recht hebben om te verkopen. Maar het gaat om de manier waaróp. Als ze me twee jaar geleden, tijdens dat laatste bezoek, eerlijk hadden gezegd: ‘Ingrid, binnen die tijd loopt het af’, dan had ik dat aanvaard. Dan had ik tijd gehad om afscheid te nemen, om iets nieuws te zoeken. Maar nu? Ik heb hemel en aarde verzet om mijn spullen weg te krijgen, maar een halve eeuw verplaats je niet zomaar. Ik heb duizenden boeken, honderden schilderijen, tal van zelfgemaakte meubelen en een half tuinbouwbedrijf aan planten. Ach, ze maken de wereld kapot. Er is geen mededogen meer. De middenklasse hebben ze al op de knieën gekregen, en nu moet wie nét niet genoeg heeft om het hoofd boven water te houden, er ook aan geloven. Alles draait om geld. Alles moet volgens de norm, volgens het schema, volgens de regels van een elitemaatschappij. Ze verkopen angst als beleid. Ik heb altijd hard gewerkt, als actrice, journaliste, creatieveling. En nu wordt dat allemaal weggevaagd omdat ik niet in een modern kader pas. Ze maken de wereld kapot, steen voor steen.’
MACHTELOOS
Drie dagen voorzag de deurwaarder om de immense verhuis te organiseren met een verhuisfirma. ‘Geen slecht woord over die vrouw, zij deed ook maar haar werk. Maar ik waarschuwde haar nog dat het een onmogelijke opdracht zou worden. Er staan nog altijd meubels, schilderijen, boeken… En niemand zegt me wat er nu zal gebeuren, dat gevoel van machteloosheid is vreselijk. En de politie? Die deed het slot op het hek. Alleen de verhuisfirma heeft de sleutel. Ik niet.’
‘Een mondelinge overeenkomst is ook rechtsgeldig, maar moeilijk te bewijzen. Hun advocaat, een echte pitbull, schilderde me in de rechtbank af als een leugenaar’
Momenteel logeert Ingrid bij Jurgen, de neef van haar goede vriend Lieven Debrauwer, in Harelbeke. Door haar oude vrienden, die verspreid over Vlaanderen wonen, voelt Ingrid zich gesteund. ‘Kon ik dat maar zeggen van mijn naaste omgeving. Een paar buren wilden me eerst helpen, maar haakten af. Eén iemand is me trouw gebleven, maar de rest… Geen mens gezien. Maar ik laat me niet breken. Ik ben een vechter, altijd geweest. Ik heb het met mijn twee handen opgebouwd, en ik zal het met mijn twee handen weer doen.’
MARC COUCKE
Ingrid plande een verhuis naar Frankrijk, maar ook dat verloopt niet zoals gepland. ‘Ik kon tijdelijk in een huis in Frankrijk terecht, van een lieve Vlaamse man. Alleen is die woning nog niet bewoonbaar en de man liet me weten dat het wellicht nog maanden zal duren. Maar er is nu iemand anders die overweegt in Frankrijk een woning te kopen en die vervolgens aan mij te verhuren. Dat zou mijn redding kunnen zijn. Ik zocht al een tijdje naar zo’n weldoener. Zelfs Marc Coucke heb ik gemaild. We leerden elkaar vorig jaar kennen tijdens ‘MasterChef’. Ik denk niet dat hij die mail ooit heeft gezien, maar ik neem het hem niet kwalijk. Marc is een aimabele mens.’
Als ze de poort nog één keer aanraakt, zegt Ingrid zacht: ‘Ik ben 71. Ik heb mijn hele leven gewerkt, gespeeld, geknokt. En nu moet ik opnieuw beginnen, alsof niets van dat alles iets waard was. Maar wat ze ook met dit huis doen, mijn ziel blijft hier wonen. Tussen de muren, de bomen, en de katten die op mij wachten tot ik hen definitief weg kom halen en in Frankrijk aan het laatste hoofdstuk van mijn leven begin.’
