Als er iemand geschikt is om een tijdreis door z’n leven mee te ondernemen, is het wel Kürt Rogiers. Precies 30 jaar geleden deed hij voor het eerst Vlaamse meisjesharten sneller slaan als Sneyers in ‘Wittekerke’. Sindsdien is hij eigenlijk nooit echt lang van het scherm weggeweest, met rollen in o.m. ‘Costa!’, ‘Sara’ en uiteraard ‘Familie’ en de presentatie van programma’s als ‘Valkuil’ en ‘LEGO Masters’. Van het koorknaapje over de begeerlijke jongeling met blonde krullen en felblauwe kijkers tot de actieve, liefdevolle grijze opa die hij over 20 jaar hoopt te zijn: Kürt staat bij elke halte met plezier even stil.
Wanneer we Kürt de hand drukken, komt hij net van de sportschool. ‘Midden vorig jaar begon ik rugpijn te krijgen, lange autoritten werden echt lastig’, legt hij uit. Ik moest weer wat meer spiermassa in de onderrug krijgen. En ik moet zeggen, dat sporten loont wel.’ Kürt kan dus fit en monter aan z’n tijdreis beginnen.
10 JAAR
ONDER DE KERKTOREN
‘Mijn kindertijd was fantastisch. Ik woonde op Zele Heikant, een gehucht van twee straten: de Bosstraat en de Heikant zelf. Wij woonden recht tegenover de dorpsschool’, zegt Kürt. ‘Als de schoolbel ging, ging ik van de ontbijttafel, stak de straat over en ik was op school. Vijfhonderd meter verder was de dorpskerk. Voor de rest was er niet veel. Mijn moeder hield wel van cultuur, maar meer dan af en toe eens naar het theater gaan in Zele Centrum of in Lokeren was dat niet.’
Toen je op het PMS (nu CLB, nvdr) moest doorgeven wat je later wilde worden, vulde je in: paus.
Achteraf gezien was ik misschien toch niet zo megagelovig. (lachje) Maar ik ging enorm graag naar de mis, omdat dat voor mij een soort voorstelling was. Er werd gelezen, gezongen, de pastoors verkleedden zich. Wij zaten echt naar een voorstelling te kijken. En de paus was het summum, hé. Ik zag hem op tv, op het Sint-Pietersplein. Dat was een soort Sinterklaas, want hij had ook zo’n mijter op, en dat maakte nog meer indruk op mij.
35 JAAR
ZORGELOZE PAPA
‘Op die leeftijd had ik m’n eerste successen in m’n acteercarrière gehad, met ‘Wittekerke’’, aldus Kürt. ‘En dankzij de film en de serie ‘Costa!’ was ik ook in Nederland populair.’
Je bent rond die tijd ook voor het eerst vader geworden.
Ah, de zorgeloosheid waarmee we in het leven stonden… Nu leven we in rare tijden, alles is wat aangetast, bij elk leuk nieuws komt er ook iets negatiefs. Onze dochters waren toen nog klein en ook zorgeloos. Ik weet nog dat mijn ouders in Noord-Frankrijk een huisje gehuurd hadden, en onze dochters waren bij hen. Na de ochtendshow op Q-music ging ik mijn vrouw afhalen op haar school en reden we naar ginder. Mijn moeder stond te wieden in de tuin, mijn vader stond achter de barbecue en die twee blonde kleuters kwamen ons lachend tegemoet gelopen. Daar kijk ik met heel veel nostalgie op terug.
Had je op carrièrevlak nog ambities of dromen, of had je alles al bereikt?
Alles bereikt is misschien een groot woord, maar het ging harder dan ik zelf had verwacht. Ik had zelfs een carrière in Nederland, ik had heel erg het gevoel dat alles wat ik aanraakte, in goud veranderde. Het was echt: be careful what you wish for. Wat mijn loopbaan betreft, ben ik misschien wel de gelukkigste mens in mijn sector. Want ik heb alles al mogen doen.
Je hebt nooit om werk verlegen gezeten.
(knikt) Zeker in die periode tussen mijn 30 en 40 besefte ik enorm wat voor een zondagskind ik was, dat ik alles uit mijn carrière aan het halen was. Dankbaarheid vind ik heel erg op z’n plaats. Ik ben naar de K3 Originals gaan kijken, daar kwam dat ook enorm terug: dankbaar dat wij dit mogen doen. Dat klinkt misschien een beetje klef, maar het is iets waar ik, oude wijze man die ik aan het worden ben, mij steeds meer bewust van ben.
55 JAAR
ANGSTSTOORNIS
‘Het overlijden van mijn moeder twee jaar geleden - ze had ALS-was een scharniermoment in mijn leven. Ik werd even met beide voeten op de grond gezet, met mijn neus op de vergankelijkheid van alles gedrukt. Want eigenlijk moet je dankbaar zijn dat je nog altijd gezond bent, nog elke dag uit je bed kan stappen en naar je werk kan rijden, de kinderen kan omhelzen als je thuiskomt. Om dat mooie opnieuw te zien ben ik wel naar een psycholoog geweest. Ik was te veel aan het piekeren, ik had dat nodig om beter met mijn verdriet en zorgen om te gaan.’
Hoe is het nu met je geluksgevoel?
Een stukje beter dan toen. Ik was mijn moeder verloren, een halfjaar later werd bij mijn vrouw een kwaadaardig melanoom verwijderd en bleek dat ook de hond kanker had. Het was even te veel. Dat moet allemaal door één filter en je raakt daar niet door. Ik had paniekaanvallen en angststoornissen.
Gelukkig kon je hulp zoeken.
We mogen ons gelukkig prijzen dat we in ’n tijd leven dat we onze telefoon maar moeten nemen en een psycholoog kunnen contacteren. Ja, er zijn lange wachtlijsten, maar dat viel bij mij nog mee. Ik was heel blij dat ik met iemand kon praten die expertise genoeg had om me de weg te wijzen. Als ik vroeger hoorde over mensen met een depressie, dacht ik altijd: ‘Stel je niet aan. Kijk naar de zon en wees gelukkig, carpe diem.’ Wel, ik schaam me daar nu dood over. Als je het zelf niet hebt meegemaakt, kan je eigenlijk niet beschrijven wat het is. Je denkt dat het een dwanggedachte is waar je tegen moet vechten. Maar het is iets dat heel erg onder je huid zit. Waar je ineens mee opstaat en denkt: ‘Allez, waarom voel ik me vandaag zo down?’ Mijn oudste dochter Lola zit in haar laatste jaar basisverpleegkunde, zij kwam thuis met ’n cursus: ‘Papa, je moet dit eens lezen, jij kan alles aanvinken.’ Dat ging over depressies, het was right in my face. Ze had gelijk. Ik denk, doordat ik een goed gezin heb, omringd word door heel fijne vrienden en ook professionele hulp heb gezocht, dat het allemaal redelijk goed is gekomen.
‘Paniekaanvallen, angsten… Ik heb even een psycholoog nodig gehad om me de weg te wijzen, om me het mooie in het leven opnieuw te leren zien’
Je dochters worden deze zomer 21 en 18 en zullen wellicht stilaan gaan uitvliegen?
Awel, het ding is dat mijn dochters zich op dit moment nog heel erg aan thuis vastklampen. Op mijn achttiende had ik zin om het nest uit te vliegen, maar zij niet. Ik denk omdat zij de generatie zijn die in hun middelbaar covid meegemaakt hebben en die nu in een heel rare, onveilige wereld volwassen worden. We horen dat ook bij onze vrienden met kinderen van dezelfde leeftijd. Lola wil haar bachelor verpleegkunde beginnen, Merlijn gaat ook studeren. We vroegen of ze geen zin hadden om samen op kot te gaan. ‘Nee, wij willen liever thuis zijn bij onze katten, in onze eigen kamer’, was hun antwoord. Deze zomer zijn Els en ik 25 jaar getrouwd. ‘Misschien is het tof om met ons tweetjes op vakantie te gaan naar de Provence’, zei ze. ‘Hoezo mogen wij niet mee? Het is toch altijd fijn met ons vieren op vakantie’, reageerden de kinderen. Dus het wordt een tripje met vier.
‘Deze zomer wilden Els en ik voor onze 25ste huwelijksverjaardag met ons tweetjes naar de Provence. ‘Hoezo mogen wij niet mee?’ reageerden de dochters. Dus nu gaan we met z’n vieren’
Je bent intussen tien jaar Lars De Wulf in ‘Familie’. Ga je dat nog lang doen?
Ik was 25 toen ik met ‘Wittekerke’ begon, en na ’n paar jaar dacht ik: ‘Ik moet hiermee stoppen of er gaan geen andere leuke dingen meer komen.’ Nu ligt dat anders. Ik vind ‘Familie’ een fantastisch project, het wordt elk jaar beter. Daarnaast kan en mag ik ook andere dingen doen, zoals ‘Tussen Leven En Dood’, waarvan de opnamen net weer begonnen zijn, en ‘Medisch Centrum West’, dat net weer gestart is op VTM. Toen ze me vroegen voor de rol van Casper, dacht ik: joepie! Het is fijn om eens met een andere crew en collega’s te werken. In het tweede seizoen mocht ik naast toppers als Carry Tefsen en Wendy van Dijk spelen, intussen zijn we seizoen drie volop aan het opnemen. Maar ‘Familie’ is de rode draad voor mij, ik doe het nog altijd graag.
75 JAAR
ENERGIEKE OPA
Kürt denkt dus nog lang niet aan z’n pensioen. Op z’n 75ste zal het wel al zover zijn. ‘Ik lijk op mijn vader’, zegt Kürt wanneer hij de met behulp van AI verouderde foto bekijkt.
Is het confronterend om de oudere versie van jezelf te zien?
Och, het is typisch aan ons vak: wij worden dagelijks geconfronteerd met onze vergankelijkheid en aftakeling. Als ik deze namiddag mijn televisie aanzet, zie ik herhalingen van ‘Wittekerke’, ‘Familie’ én ‘Sara’. Onlangs was ik in Oostakker, zeker vier mensen spraken me aan: ‘Vroeger had je zulke leuke krullen en nu ben je zo grijs!’ Ik ben blij dat ik een man ben, want ik denk dat die confrontatie voor vrouwen nog veel harder is. Ik vind het gewoon geestig om te zien. En voor de rest zou ik al dankbaar zijn dat ik de 80 mag halen, en hopelijk even energiek blijf als Jaak Van Assche en Anke Helsen. Of kijk naar onze honderdjarige Ray Verhaeghe en naar Annie Geeraerts: de Bomma wordt binnenkort ook honderd.
Ga jij nog acteren als je 75 bent?
Ik vind dat een hele moeilijke. Dit is zoals ik het nu zie: als ik 67 ben en dus pensioengerechtigd, ga ik met mijn vrouw reizen en fijne dingen doen. Niet meer de wekker moeten zetten, daar kijk ik naar uit, want dat is de hel. En misschien af en toe Herbert Flack-gewijs lekker wat theater spelen.
Kijk je uit naar kleinkinderen?
Ja, maar laat onze dochters eerst maar een goed lief vinden, dan zal dat allemaal wel vanzelf komen. Ik wil niemand druk opleggen. Maar Els en ik zijn altijd enorm into kinderen geweest, dus kleinkinderen zullen we ook met heel veel liefde omarmen als het zover is.
