Ik kijk rond in Pironets Aarschotse duplex, waar Chet Baker op simpel verzoek trompet speelt. ‘Sorry voor de rommel,’ gebaart hij naar de kraaknette woonkamer. Zijn ziel ligt op tafel en zijn gloednieuwe MIA (categorie Alternative) staat op de kast.
HUMO Proficiat, hij staat waar hij hoort te staan.
JENTE PIRONET (lacht) «Dank je! Ik vind het nog altijd ongelofelijk dat zoveel mensen op me gestemd hebben. Je wilt niet weten hoe fier ik ben op dat beeldje, het is bijna te veel eer.»
HUMO Hoe gaat het? Je ziet er goed uit.
PIRONET «Vind je? Jij ook! Het gaat oké, denk ik. Al moet ik toegeven: het is véél om te verwerken. Het was een extreem moeilijke periode, waar ik toch ietwat gehavend uit kom. Momenteel kijk ik op tegen een berg nabehandelingen. Ik ben nog niet van de chemo af en over twee weken moet ik alweer op controle.
»Al van in het begin drukken de dokters me op het hart dat ik nooit helemaal genezen zal kunnen worden verklaard. Ik kan hoogstens ‘stabiel buiten de gevarenzone’ kamperen. Maar dat is al heel wat, toch? Er zijn zoveel mensen – diabetespatiënten, bijvoorbeeld – die leven met een medisch ongemak. Dan moet ik dat ook maar kunnen.
»Wat Portland betreft, kan ik alleen maar wildenthousiast zijn. We zitten opnieuw hélemaal op het juiste spoor. De komende dagen staan we twee keer in De Roma, drie keer in Het Depot… Het gaat hard, en de kaartjes vliegen de deur uit.»
HUMO In Humo’s Pop Poll landden jullie op plaats 4 in de categorie Beste Groep (Nationaal) en op 3 in Beste Plaat (Nationaal). Voor een man die lang door de woestijn heeft gedwaald, moet al die lof voelen als een slok heerlijk fris water.
PIRONET «Zoiets! Maar hoe zwaar het ook was, ik heb het hoofd nooit laten hangen. In het ziekenhuis noemden ze me weleens manisch: ze vonden het raar dat ik – ondanks mijn omstandigheden – mijn dromen bleef najagen, zo strak vooruit bleef kijken. Maar zo gaat dat bij mij. Ik voelde in mijn buik dat me allerlei moois te wachten stond, vlak achter de hoek. Dan kon ik toch niet stoppen? Het heeft geloond. Heb ik al gezegd hoe blij ik ben met die MIA?»
HUMO Je hebt op de MIA’s een duet gezongen met Metejoor: ‘She Really (Really) Means It’, jouw cover van ‘Ze meent het’.
Sinds ‘Liefde voor muziek’ zien jullie elkaar wel vaker.
PIRONET «Er is een groot wederzijds respect. Joris en ik komen uit tegenovergestelde hoeken van de Kunsten, maar we hebben lak aan hokjesdenken. Toen we in Spanje zaten voor ‘Liefde voor muziek’, hebben we over alles gepraat: vriendschap, familie, liefde… En over de mooiste bijzaak van de wereld, want we zijn allebei verstokte voetbalfans. Als je over die zaken alles tegen elkaar kunt zeggen, ben je goeie vrienden.»
HUMO Op de vraag of jullie samen een nummer zouden uitbrengen, antwoordde je op de rode loper met een grijns.
PIRONET «Ja? (grijnst)»
HUMO Naar verluidt ben je iemand die op de afterparty geheid blijft hangen tot de bar sluit. Ook op de MIA’s?
PIRONET «Normaal: graag! Maar dit keer was ik stikkapot. Ik ben zoveel mensen tegengekomen – radiomakers, boekers, labelmedewerkers… – dat ik me eerlijk gezegd een beetje leeggezogen voelde. Ik ben tot het einde gebleven, dat wel, maar daarna ben ik met twee vrienden gaan uitwaaien op onze logeerplek. Daar had ik even meer nood aan dan aan een wild feestje.»
HUMO Hoe hard heb je het podium gemist?
PIRONET (blaast) «Harder dan waanzinnig hard.»
HUMO Als je binnenkort je eerste noot zingt, zul je dan je emoties in bedwang kunnen houden? Ik heb je zelfs in normale omstandigheden weleens een traan zien wegpinken op het podium.
PIRONET «Ik kan er niets aan doen, ik ben nu eenmaal een emotionele vod (lacht). Maar ik werk eraan! Zo voorzie ik opzettelijk minder ruimte voor bindteksten. Ik wil me niet laten vangen aan lange speeches over hoe gezegend ik ben, want dan is het hek zeker van de dam.»
HUMO Is een traan zo erg? Ik vind het mooi dat je op zulke momenten ziet dat optreden voor jou het mooiste is wat er bestaat.
PIRONET «Ja, maar je wilt niet bekendstaan als de snotteraar van de rock-’n-roll, hè? Laat een Portland-show maar gewoon léúk zijn, een feest voor oren, lijf en leden.
»Ik ben wel zenuwachtig. Ik heb acht maanden lang niet kunnen optreden met de band, ik vermoed dat ik nogal zal bibberen. En ik zal zwaar moeten blokken, want door de medicatie is mijn kortetermijngeheugen aangetast. Wat als ik mijn tekst vergeet?
»(Wuift weg) Maar goed, ik voel toch vooral een ongelofelijke drive. Ik wil spelen, spelen, spelen. Even met niets anders bezig zijn dan de trillingen van de muziek: héérlijk. Genieten van de band, ook. Van onze vriendschap die weer volop mag opbloeien. Carpe diem, hè. Ik plan elke dag kaal te plukken.»
HUMO Over optreden gesproken: binnenkort beginnen alweer de voorrondes van Humo’s Rock Rally, het wereldvermaarde concours waarin Portland anno 2016 de finale haalde. Je volgt naar verluidt elke editie op de voet.
PIRONET «Tuurlijk! Ik pik graag enkele voorrondes mee en de finale mis ik nooit. Vorige keer trad bijvoorbeeld Isaac Roux op: niet alleen een geweldige muzikant, maar ook een goeie vriend van me. Ik hoor zovéél goeie muziek op de Rock Rally. De winnaar van ‘onze’ editie, Whispering Sons, is absolute top. Meskerem Mees vind ik ook fantastisch. De lijst is eindeloos.»
HUMO Wat weet je nog van je eigen deelname? Je gaf er naar eigen zeggen je ‘slechtste optreden aller tijden’.
PIRONET «Alles liep mis, verschrikkelijk! Ik heb zelfs de beelden van YouTube laten halen omdat ik me te hard schaamde (lacht). Ik had zoveel stress om die volle AB in de ogen te kijken dat ik fout na fout maakte, ik zat er compleet naast met mijn timing.
Na afloop gooide ik mijn gitaar in de coulissen en dook ik, terwijl de rest bleef nakaarten, de Brusselse nacht in, om me in één of ander café te gaan bezatten. Ze zonden er toevallig Parijs-Roubaix uit, de allerlaatste koers van Tom Boonen. Hij is toen tweede geworden, wij niet (lacht).
»Ik ben niet gemaakt voor wedstrijden, vrees ik. Te stressgevoelig.»
HUMO Vóór je eerste Werchter-optreden in 2019 – je grote droom die in vervulling ging – moest je backstage overgeven. Je doet dat wel vaker.
PIRONET «Op onze rider vragen we dat er telkens een emmer naast het podium wordt gezet, zodat ik in geval van hoge nood tussen twee nummers door even kan gaan braken (lacht). Nog altijd, ja. Maar ik ben niet de enige. Tom Waits en (wijst naar de stereo) Chet Baker deden het ook. Zelfs de onuitwisbare Jacques Brel: dan kun je ’t me toch niet helemáál kwalijk nemen? Liever dat dan mezelf elke show plat te leggen met pillen.»
HUMO Heb je nog goeie raad voor de 53 Rock Rallygeselecteerden?
PIRONET «Hang er niet te veel gewicht aan. Geníét in plaats van je te laten verlammen. En zet een emmertje klaar (lacht).»
SPUWEN MET DYLAN
HUMO Herinner je je nog de eerste keer dat je totaal ondersteboven was van muziek?
PIRONET «Op m’n 8ste was ik voor het eerst diehardfan van een plaat: ‘Oker’ van Clouseau. Mijn moeder was er ook weg van. Toen al raakte ik in één vingerknip geëmotioneerd van nummers als ‘Laat me nu toch niet alleen’.
»Op m’n 14de vond ik bij mijn vader een plaat van Bob Dylan. Cliché, maar wat doe je eraan? Ik was nog te jong om nummers als ‘Blowin’ in the Wind’ perfect te snappen, maar ik was er wel weg van. Vooral ‘Like a Rolling Stone’ heb ik ontelbare keren gezongen onder de douche. Daarin foetert Dylan: ‘How does it feel? / To be without a home/Like a complete unknown/Like a rolling stone’. Hij spúwt het uit. In de middelbare school was ik weleens het slachtoffer van pestkoppen. Dan hielp het om te denken aan Dylans scherpe tong: ‘How does it feel?’ Alsof ik samen met Dylan méé kon spuwen, recht in het gezicht van die pesters. Ik bedoel het symbolisch, tot een echte rochel is het nooit gekomen (lacht).
»‘Blood on the Tracks’ van Bob Dylan is nog altijd één van mijn favoriete platen. Het nummer ‘Idiot Wind’: de mooiste muziek die er bestaat. En toch moet ik het soms skippen als het op een onbewaakt moment in de playlist passeert. Soms snijdt het té diep, raakt het me té hard, en dan kan het mijn dag finaal om zeep helpen.»
HUMO Van wie heb je je gevoeligheid geërfd? geven. ‘Ha, hoe is ’t op het werk?’ Nee, wij gaan meteen héél diep in onze babbels.
»Ik vind mijn gevoeligheid een mooie erfenis, maar wel een vermoeiende. Als ik uit eten ga met mijn vrienden, bel ik ze de volgende dag één voor één op om te vragen of ik niks verkeerds heb gedaan. ‘Was dat niet te onnozel, wat ik op dit-of-dat moment heb gezegd?’ Ik ben héél onzeker. Dat vreet aan me, maar het houdt me ook scherp.»
HUMO Ben je wel gemaakt om op een podium te staan?
PIRONET «Ik heb de goede mensen van het CLB vroeger nooit verteld dat ik muzikant wilde worden, omdat ik wist wat ze zouden zeggen: ‘Probeer toch maar iets anders.’ (lacht)»
HUMO Als je een nummer speelt, vóél je het tot in je kleinste teentje. Gewoon je tekst zingen en klaar, zoals veel grote sterren doen: dat kun jij niet.
PIRONET «Nee, maar dat is ook goed. Ik sukkel weleens in minder vrolijke periodes: dan is muziek de beste therapeut. In die moeilijkere fases schrijf ik het grootste deel van mijn nummers, en dat lucht altijd op.»
HUMO Kun je op tijd en stond ook genieten van hersenloze, op de heupen mikkende popsongs?
PIRONET «Er moet toch altijd iets méér in zitten, merk ik. Als kind was ik vaak in Nederland, omdat mijn grootouders daar een caravan hadden. Daardoor ben ik deels opgevoed met de muziek van Jan Smit. ‘Jantje Smit,’ zul jij je nu afvragen, ‘is dat niet die lullige schlagerman?’ Maar dan antwoord ik: luister eens naar ‘Als de morgen is gekomen’! Op het eerste gehoor is dat een plat danslied, maar het gaat wel over iemand die zichzelf heeft verloren in de fles. Hij is te lang in het café blijven hangen, heeft zich aangesteld, heeft geen idee meer wat hij allemaal heeft rondgetoeterd. De melancholie in dat nummer, de rauwe spijt…»
HUMO …zijn herkenbaar voor jou?
PIRONET «Extreem (lacht). De meeste mensen luisteren naar ‘Als de morgen is gekomen’ wanneer ze aan pint nummer twaalf zitten, maar eigenlijk is het bikkelhard. En daar hou ik van.»
HUMO Je moeder zong in een koor, je vader was militair en brandweerman. Daaruit kan alleen maar een bijzonder schizofrene muzikale opvoeding ontstaan.
PIRONET «Ik heb niet echt een muzikale opvoeding gehad, als kind was ik vooral een voetballiefhebber. Voetbal was mijn leven. Pas in mijn puberteit wilde ik plots in een bandje zitten.»
HUMO Voor de meisjes?
PIRONET «Neenee! Afijn, in onze prepuberale fase dachten we wel dat het interessant zou zijn om via de band aan een lief te raken, maar dat heeft nooit iets opgeleverd (lacht). Ik vond het gewoon zalig om in die prille jaren samen met mijn kameraden op gitaren te rammen, net als blink-182 en Sum 41, de groepen die wij toen – in tegenstelling tot de meisjes – oneindig cool vonden.»
HUMO Later ben je, alvorens op de PXL-Music-hogeschool in Hasselt terecht te komen en Portland te stichten, journalistiek beginnen te studeren. Hoe ben je in die neerwaartse spiraal terechtgekomen?
PIRONET (lacht) «O, maar ik heb altijd heel graag journalistiek gedaan. Eigenlijk is mijn grootste ambitie – en dat klinkt misschien raar – om nachtradio te maken. Voor een publiek van truckers en eenzaten die om vier uur ’s nachts op weg zijn van hier naar ginder, diepe gesprekken voeren over het leven met een glaasje whisky en een dikke sigaar erbij. In de studio, bedoel ik, niet in de vrachtwagen. Ja, dat lijkt me wel wat.»
HUMO Je bent een nachtraaf, hè?
PIRONET «Momenteel iets minder, omdat ik zo vaak ’s ochtends in het ziekenhuis moest zijn. Maar anders zeker. Ik vind het een troostend beeld om overal op straat het licht te zien doven. Je gsm stopt met trillen, de wereld ligt stil. Dat is voor mij hét moment om muziek te schrijven. Om iets te drinken en na te denken. Overdag kan ik soms al overprikkeld raken van een voorbijrijdende fietser. Maar dinsdagnacht omstreeks drie uur, dán ben ik op mijn best.»
HEB JE EVEN?
HUMO Een heel ander onderwerp, waarover ik beloof maar één vraag te stellen: vorig jaar stapte Sarah Pepels uit Portland, dat tot dan toe een duo was geweest. Ze had het zelf over grenzen die waren overschreden. Had haar vertrek ermee te maken dat Portland te zwaar was geworden? Dat jij er misschien wel te veel gewicht aan had gehangen?
PIRONET (denkt na) «Misschien. We moesten voortdurend keuzes maken, hadden een management én een label dat ons in bepaalde richtingen duwde… De band nam hoe langer, hoe meer een groot stuk van ons leven over. In ons beroep kun je nog maar weinig andere plannen maken, want je weet nooit in welke richting de muziek je zal leiden. Het werd moeilijk om met ons tweeën de juiste weg te vinden. En uiteindelijk heeft Sarah voor een ander pad gekozen. Ik zag het niet aankomen, maar ik begrijp het wel. We hebben nog altijd enorm veel respect voor elkaar en voor wat we samen hebben gedaan.»
HUMO Ze wilde een leven naast Portland, zo klonk het. Heb jij dat?
PIRONET «Mja… Ik moet toegeven dat Portland de prioriteit is. Al de rest mag ook een plekje krijgen, maar dan wel daarnáást.»
HUMO Hoelang na Sarahs vertrek zette De Diagnose je leven on hold? Alles kwam in die periode pijlsnel op je af.
PIRONET (denkt na) «Misschien moet ik het gewoon eens allemaal op een rijtje zetten, honderduit vertéllen wat me overkomen is. Heb je even?
»Het begon dus bij Sarah die uit de band stapte. Haar vertrek heeft me enorm geraakt. Ik voelde me slecht en extreem droevig, ik was de weg kwijt. Al snel kreeg ik aan de lopende band paniekaanvallen. Een depressie kan ik het niet noemen, maar ik was wel… gepakt door droefheid. Op den duur liepen die paniekaanvallen zodanig uit de hand dat ik naar de EPSI (Eenheid voor Psychiatrische Spoed Interventie, red.) in Gasthuisberg ben gestapt, waar ik me een week heb laten opnemen.
»Ze hebben me daar fantastisch geholpen, maar toch vóélde ik in mijn lijf dat er nog steeds iets niet in de haak was. Mijn huisarts drukte me op het hart dat ik gewoon gestresseerd was. Iedereen probeerde me te sussen: ‘Je bent gewoon emotioneel. Zoek er niet te veel achter.’ Maar toen de paniekaanvallen bleven escaleren, beslisten we om toch maar eens een MRIscan in te plannen, voor de veiligheid. ‘Dan zul je zwart op wit zien dat er niks aan de hand is.’ Exact drie dagen na ons optreden op Rock Werchter ging ik onder de scanner. En… (blaast) De eerste uitslagen waren verschrikkelijk, een moker tegen de slaap.»
HUMO Wat zeiden de dokters?
PIRONET «Ik bleek hersenkanker te hebben. Ze hadden drie extreem agressieve tumoren gevonden. Maar vooral de prognose was spijkerhard. Aanvankelijk werd gezegd dat ik misschien nog maar één jaar te gaan had. Tien als ik geluk had.»
HUMO Shit. Krijg dat maar eens op je bord.
PIRONET «Mijn grote geluk – wat me gered heeft – is dat mijn lichaam wel voor chemo lijkt te zijn gemaakt. Die tumoren werden door de bestralingen totaal in de pan gehakt! Mijn evolutie ging veel beter dan het allerbeste bestcasescenario van de dokters. Ze spreken in het ziekenhuis niet graag over mirakels, maar als het onmogelijke niet gebeurd is, dan toch het zéér onwaarschijnlijke (lachje).
»Weet je wat nog het strafste is? Na de MRI-scan bleek dat ik waarschijnlijk al een jaar of twee op die tumoren aan het broeden was. Al die tijd lagen ze klaar, als landmijnen die geduldig één foute stap afwachtten. Het is een half wonder dat we ze ontdekt hebben. Want als ik niet in paniek was geschoten door Sarahs vertrek – die paniekaanvallen bleken overigens niet zómaar paniekaanvallen te zijn, ze waren een gevolg van epilepsie – dan was de kans groot dat ze nog maanden of jaren onontdekt waren gebleven. En wie weet wat er dan was gebeurd. In zekere zin – en dat is de manier waarop ik er graag naar kijk – heeft Sarahs afscheid mijn leven gered.»
HUMO Je hebt jezelf nooit een patiënt willen noemen.
PIRONET (schudt heftig het hoofd) «Als ik mezelf een patiënt noemde, was ik bang dat mijn lichaam zich naar de ziekte zou schikken. Dat het zou voelen alsof ik me overgaf. Begrijp je wat ik bedoel? Als je ’s ochtends een beetje hoofdpijn hebt, kun je in de zetel gaan liggen óf doorgaan met de dag. Ik zal altijd kiezen voor het tweede. Als ik zeg dat ik me beter zal voelen, dan zal ik me ook beter voelen: dát koos ik te geloven.
»Ik wilde vooral bezig blijven. Ik heb tijdens de zwaarste maanden een single opgenomen bij producer Jo Francken (‘Time to Talk’, red.) en ik ben al snel nieuwe muziek beginnen te schrijven. Kin omhoog en voorwaarts. Zo zit ik in elkaar, denk ik.
Stond ik als jeugdvoetballertje 3-0 achter in de 70ste minuut, dan beschouwde ik de wedstrijd niet als verloren. Nee, ik moest gewoon harder lopen.»
HUMO Heb je nooit getwijfeld over de toekomst van de band?
PIRONET «Nooit! We hebben de koppen bij elkaar gestoken en we hebben elkaar gemotiveerd, als de grote, warme familie die we zijn. De steun die we kregen van het label, van ons management, van iedereen, was fenomenaal.
»Ik heb de band helemaal geherstructureerd toen ik in de EPSI zat. Ik vulde mijn dagen met telefoontjes en zo ben ik Nina
Kortekaas op het spoor gekomen, de zangeres van de fenomenale band Noa Lee. Zij delen hun bassist en gitarist met Portland, dus zegde Nina snel toe om ook bij ons te komen zingen. Een zegen! Ze is zo onwaarschijnlijk goed.»
HUMO Is Nina Kortekaas nu de vaste frontvrouw?
PIRONET «Ze is een vast deel van de band, net als de bassist, de gitarist en de drummer. Maar het duoconcept dat vroeger aan de basis van Portland lag, is weg. Het is meer mijn project geworden.»
ELKE DAG WARMER
HUMO Mag ik zeggen dat ik je verhaal waanzinnig vind? Niet te vatten, wat jou is overkomen.
PIRONET «Om eerlijk te zijn: ik ben blij dat ik het eindelijk eens kan vertellen. Ik was enorm zenuwachtig voor dit gesprek, maar ik vóél dat het oplucht om alles te delen. Bedankt voor je luisterend oor, dat meen ik echt.
»Mag ik het interview even herbeginnen? Je vroeg daarstraks hoe het met me ging: ik wil nóg eens op die vraag antwoorden.»
HUMO Welaan, Jente: hoe gaat het?
PIRONET (lacht) «Ik ben supertrots op alle concerten die eraan komen, op de steun van zoveel mensen, op die prachtige MIA. Er komt steeds meer moois op mijn pad. Onlangs mocht ik plaatsnemen bij ‘De ideale wereld’, binnenkort verschijn ik in ‘Ik vraag het aan’ met Niels Destadsbader en nu ben ik trots dat ik naast jou mag zitten.
»Maar gaat het écht oké met me? Elke nacht heb ik nachtmerries en hartkloppingen. Ik kan niet zonder medicijnen en chemo. Ik slaag er nog niet in om oprecht te juichen, om te vóélen dat ik met de start van 2024 effectief een nieuwe bladzijde heb omgeslagen, zoals ik op voorhand had gehoopt. Geen make-up is voorlopig bestand tegen het litteken van 2023 en daar moet ik vrede mee nemen.
»Dat litteken heeft sinds kort trouwens een naam. Want onlangs is er nóg iets bij me vastgesteld waarvoor ik in behandeling moet: een posttraumatisch stresssyndroom.»
HUMO Dat associeerde ik altijd met oorlogsveteranen.
PIRONET «Ik ook! Terwijl ik nooit een geweer in mijn handen heb gehad. Maar de vergelijking gaat op. In de medische mallemolen waarin ik ben terechtgekomen – pas op, ik kan niet genoeg de lof zingen van onze wetenschappers, daarom heb ik tijdens de Warmste Week ook ‘The Scientist’ van Coldplay gecoverd – moet je elke dag vechten voor je leven. Elke dag bestraald worden met een lading chemo, dat is zoals elke dag naar het front trekken onder vijandig vuur. Dat is strijden, duwen, knokken. En dan duurt het nog héél lang voor je weet of je de oorlog hebt gewonnen.»
HUMO Ik snap dat het allemaal in je kleren blijft hangen. Het is niet omdat je jezelf uit het ijs hebt geklauwd, dat je plotsklaps stopt met bibberen.
PIRONET «En ik bibber nog, dat is gewoon zo. Maar gelukkig wordt het – met de lente in zicht en daarna die mooie festivalzomer – elke dag een beetje warmer.»
