Het verhaal van Toby Alderweireld wordt er zo stilaan een waar veel andere en grotere namen met respect hun hoed voor mogen afnemen. Vijftien jaar al speelt hij op topniveau, zonder valse noot, en als apotheose heeft hij de stad van z’n hart aan de titel en beker geholpen. Maar ook voor wat zich naast het veld afspeelt, verdient hij alle lof. Toby is een familieman die niet nalaat om z’n mama Marina te betrekken bij z’n triomfen, die echtgenote Shani alle ruimte gunt om zichzelf te ontwikkelen, en die voor Ayla (5) en Jace (4) een aanwezige, zorgzame vader is.
18 JAAR WEG
Veel anderen die een vergelijkbaar pad hebben afgelegd, laten zich ergens onderweg verleiden door alles wat bij het succes komt kijken. De glitter en glamour, de vrouwen, het makkelijke geld. Toby wist al die klippen te omzeilen. Het kwam hem dan ook niet in de schoot gevallen, dat succes. Uiteraard heeft hij ’n grote dosis talent, maar in zijn jeugd was hij zeker niet dé topspeler bij Germinal Beerschot. Wel was hij goed genoeg om de interesse van topclub Ajax te wekken. In die jaren kwam de Nederlandse club geregeld in Antwerpen ‘shoppen’, het was de periode waarin ook Jan Vertonghen, Jelle Van Damme, Moussa Dembele en Thomas Vermaelen naar Nederland trokken.
In zijn jeugd was het vooral zijn mama die zich om zijn carrière bekommerde. Toby’s vader, die van Marina scheidde toen Toby 19 was, werkte als arbeider in de chemie. In shiften dus, en die waren lastig te combineren met trainingen van z’n zoons, die alle drie bij Germinal Beerschot speelden.
Vier trainingen per week en elk een wedstrijd in het weekend: Marina had er haar handen vol mee. Negen jaar lang was ze de beste voetbalmama die er maar kan zijn. Tot Marina van haar hart een steen maakte en Toby naar Amsterdam liet vertrekken. ‘Ik had een voorgevoel: als hij nu vertrekt, komt hij niet meer naar huis, dan ben ik hem kwijt’, zei ze vorig jaar in Het Laatste Nieuws. ‘Het is gebleken ook. Toby is 18 jaar weggebleven.’
Voor Toby werd de verhuis op z’n zestiende naar een gastgezin toch een eenzaam verhaal. Hij ver-telde erover in Humo: ‘Dan stond ik op zondagavond in het station met mijn sporttas en boekentas, te wachten op de laatste trein, voor een rit van twee uur naar een on-bekend gezin. Natuurlijk hebben wij profvoetballers een fantas-tisch leven, maar geld maakt niet alles goed.’
VERVLOEKT
Marina vertelde over die periode: ‘Ik kon er mijn klok op gelijkzetten: zodra Toby in Am-sterdam toekwam, belde hij, al schreeuwend: ‘Ik wil terug naar huis!’ Dan zat ik daar als moe-der in Ekeren en ik kon hem zelfs niet troosten of helpen. Ik kon alleen maar zeggen: ‘Toby, probéér je erover te zetten. Probéér.’’ Van z’n vader mocht hij niet terugkeren. Daar heb ik hem vaak om vervloekt, maar het heeft me sterker gemaakt.’
LOGEERKAMERS
Sterk genoeg om de rollen om te draaien en op zijn beurt steun en toeverlaat te zijn voor z’n mama, toen die daar nood aan had. ‘Mijn scheiding met Vic heeft er hard ingehakt bij Toby’, zei Marina daarover in Dag Allemaal. ‘Maar ook bij mij, natuurlijk. In die periode heb ik veel gehad aan z’n bemoedigende telefoontjes.’
Na vier jaar in Amsterdam brak Toby door in het eerste elftal, op z’n achttiende. In zijn vijfde en laatste contractjaar gaf hij aan open te staan voor een buitenlandse transfer. Het werd Atlético Madrid. Nóg verder van huis, dus. Dat compenseerde hij door bijna dagelijks met z’n mama te bellen. Maar er was meer…
‘Eén keer per maand nodigde hij ons uit in zijn huis in Madrid, op zijn kosten’, aldus Marina in Dag Allemaal. ‘Toby hoefde geen chique woonst in Spanje. ’t Enige waar hij op stond, was dat z’n huurhuis voldoende logeerkamers zou tellen. Geld van hem aanvaarden zou ik nooit doen. Maar als we op restaurant gingen, dan trakteerde hij altijd.’
Marina herinnert zich ook hoe Toby na een Champions League-match tegen Inter Milaan weigerde van truitje te wisselen met superster Marco Materazzi. ‘Hij had dat truitje al beloofd aan z’n broer. Materazzi geloofde z’n oren niet.’
CAMPING COPPENS
Na Atlético Madrid volgden Southampton, Tottenham en Qatar en uiteindelijk keerde Toby terug naar Antwerpen, waar hij vorig jaar nog een absoluut boerenjaar beleefde, dat nu dus beloond werd met een Gouden Schoen. Al die tijd aan z’n zijde: Shani Van Mieghem. De twee leerden elkaar kennen toen zij nog op de schoolbanken zat en hebben elkaar nooit losgelaten. Dochter Ayla is er vijf, zoontje Jace wordt straks vier jaar.
Dat het tussen de twee nog altijd grote liefde is, bleek uit een recent gesprek met Shani in Het Laatste Nieuws. Dat werd één langgerekte lofzang aan zijn adres. ‘Door de kindjes is onze band alleen maar sterker geworden’, zei Shani. ‘Wij kunnen nog steeds úrenlang praten. We kennen elkaar door en door. We hebben ook veel gemeenschappelijke interesses. Zo zijn we allebei sportief, ik doe aan joggen en krachttraining. We houden van musea en geschiedenis. Én we zijn natuurliefhebbers. Onder meer ‘Camping Coppens’ staat op onze bucketlist.’
GEVOELSMENS
Dat alles verloopt dus in harmonie. ‘Toby is een gevoelsmens en heel empathisch’, aldus Shani. ‘Ik ook natuurlijk, maar hij heeft me geleerd om toch twee keer na te denken voor ik iets zeg. Anderzijds heeft hij er ook voor gezorgd dat ik voor mezelf durf op te komen. Toby haalt het beste in mij naar boven. Ik word er zelfs wat emotioneel van door dit te zeggen. Maar door hem ben ik de beste versie van mezelf aan het worden. Hij gunt mij ook alles. Als ik gelukkig ben, is hij gelukkig - en omgekeerd.’
Shani had ’t ook over Toby als zorgzame vader. ‘Ik kan me geen betere papa voor mijn kinderen voorstellen. Hij doet er alles voor. Als hij thuis is - ook al is hij moe en uitgeput - dan nóg is hij er honderd procent voor hen. Dan zie ik hen samen spelen, kleuren of fietsen. Ze hebben een enorme sterke band met hun vader. Zeker Ayla. Zij en Toby, dat zijn twee handen op één buik.’
Het plaatje zit juist ten huize Alderweireld. De verloren zoon is terug thuis, eindelijk is er een vast nest om aan de toekomst te bouwen en méér tijd te besteden aan z’n gezin - tijd, die hij tijdens z’n buitenlandse avonturen niet altijd had. En om de band met z’n mama nog wat nauwer aan te halen. Want natuurlijk is ook Marina blij om haar zoon weer dichtbij te hebben.
Wedden dat Toby op restaurant nog altijd trakteert?
