Dana Winner ziet het groots. De zangeres trekt dit najaar met een symfonisch orkest en koor door Vlaanderen voor een unieke concertreeks. ‘Meer dan twintig jaar geleden stond ik ook al met strijkers en blazers op een podium omdat ik heel veel nummers symfonisch heb opgenomen’, vertelt Dana ons. ‘Aan zo’n grote bezetting hangt natuurlijk een serieus prijskaartje. Het is dus niet iets wat je elk jaar opnieuw doet. Maar nu kwam de vraag om nog eens zo’n majestueuze productie te brengen, en ik heb niet lang getwijfeld.’
Blijkbaar zou je het ook fijn vinden als iedereen die naar de concertreeks komt zich mooi opkleedt.
Ik zal met veel plezier de rode loper uitrollen (lachje). Voor mij zal het een bijzondere beleving zijn om vanop het podium mijn publiek zo elegant te zien, maar ik weet ook dat veel vrouwen het plezant vinden om hun mooiste outfit uit de kast te halen.
Jij dus ook?
Voor mijn job mag ik sowieso al vaak de mooiste jurken aantrekken. Ik voel me dikwijls een Assepoester op het podium. Maar eigenlijk zou ik daar liever gewoon in een jeansbroek staan. Ik vind het leuk om me casual te kleden. Zo loop ik ook thuis rond, heel sober en zonder make-up. Vaak draag ik gewoon een jogging.
Kan je eigenlijk zelf een instrument spelen?
Nee, maar ik zeg altijd dat ik het mooiste instrument bezit: mijn stem. Al 35 jaar lang moet ik die goed verzorgen om het beste van mezelf te geven. Mocht mijn stem het laten afweten, dan zou ik onzeker worden.
273 MILJOEN VIEWS OP YOUTUBE
Je draait dus al een hele tijd mee in de muziekwereld. Wat is jouw geheim?
Toen ik de allereerste keer bij Jean Kluger kwam, de producer van Will Tura, zei die me: ‘Ik neem je heel graag op in mijn huis, maar ik wil geen eendagsvlieg van je maken.’ Daar was ik het volledig mee eens. ‘Ik wil een artiest zijn die jarenlang met veel passie en liefde kan blijven zingen’, was mijn antwoord. En kijk, dat is tot op heden het geval. Pas op, ik heb ook wel mindere periodes in mijn carrière gekend, maar toch heb ik die telkens overleefd. Omdat ik mijn hart ben blijven volgen.
Met Pommelien Thijs en CAMILLE is er nu een heel nieuwe generatie opgestaan. Hoe kijk jij als ervaren rot naar hen?
Weet je, er is ook ooit een periode geweest dat de generatie voor ons dacht: ‘Oei, ze komen onze plek innemen.’ Niet dat ik dat nu zo aanvoel. Je moet vooral niemand anders willen zijn. Zij hebben hun doelpubliek, ik het mijne. Ik denk dat er voor iedereen plek is in de muziekwereld, ook al zijn naar mijn gevoel alle plaatsjes intussen ingenomen.
Herken je jezelf soms in die jonge artiesten?
Hun gedrevenheid is me niet vreemd. Wij wilden vroeger ook honderd-en-een dingen tegelijk doen en de wereld veroveren. Maar de muziek is ook een harde wereld: alleen de sterksten overleven. Het is vooral hard werken om je plaats te behouden. En die jonge generatie triggert me ook om dat te blijven doen.
Pommelien heeft wel een record van je afgesnoept. In 1995 veroverde jij als Vlaamse artiest de Nederlandse hitlijsten met Westenwind. Dertig jaar lang is niemand anders daarin geslaagd. Tot Pommelien, met Atlas.
Is dat zo? Ik wist dat niet. Maar alleszins: ik geef met veel plezier de fakkel door aan Pommelien. Ik treed nog vaak op bij onze noorderburen, elk jaar doen we daar wel een theatertour. Vaak komen er zelfs mensen uit Amerika, Canada en Australië naar daar overgevlogen om mij te zien. Zot, hé.
Hoe komt het dat ze een Limburgse nachtegaal kennen aan de andere kant van de wereld?
Dat heb ik te danken aan mijn cover van Whitney Houstons One Moment In Time uit Liefde voor Muziek. VTM heeft dat op YouTube geplaatst en nadien is dat een eigen leven gaan leiden. Eerst in Brazilië, daar is het zelfs op nationale televisie geweest nadat een jong mannetje die cover van mij heeft gecoverd (lachje), en dan de rest van de wereld. Goed voor 273 miljoen views. Op Spotify waren het het afgelopen jaar in totaal 20 miljoen streams, elke maand luisteren er 20.000 mensen naar Dana Winner in Brazilië. Echt absurd voor iemand uit Herk-de-Stad.
‘Je moet niemand anders willen zijn. De jonge sterren hebben hun publiek, ik het mijne’
Dat zijn hallucinante cijfers. Veel mensen zullen denken dat je nu schatrijk bent.
Was het maar waar (lacht). Ik verdien amper iets aan die views en streams omdat het een cover is. Het geld moet vooral van mijn optredens komen.
POLITIE-ESCORTE
Je staat niet alleen op podia in België en Nederland, maar ook in Zuid-Afrika.
Dat is intussen een beetje mijn tweede thuis, want ik kom er al sinds 1997. Ik hou van het weer, de natuur en het lekkere eten. Die mensen zitten in mijn hart en ik duidelijk ook in dat van hen. Ik ben er eens een halve dag gaan winkelen in een shoppingcenter en zonder overdrijven: iedereen die ik kruiste, herkende mij.
Ook in Thailand kennen ze Dana Winner.
Ik heb er nu twee keer opgetreden en werd daar echt ontvangen als een wereldster. Ik kreeg daar een boeket bloemen dat bijna groter was dan ik en er stond een Rolls-Royce klaar om mij te vervoeren - onder politie-escorte. Ik verbleef daar ook in een heel chic hotel.
Vind je dat leuk, zo in de watten gelegd worden?
Ik ga het niet onder stoelen of banken steken: het is wel plezant om mee te maken. Maar niet voor elke dag, anders wordt het een gewoonte. Eens terug in België sta ik snel weer met mijn beide voetjes op de grond. Zweven ligt niet in mijn aard.
Maar zou je niet graag wereldberoemd zijn?
Op zich wel, maar er komt zoveel bij kijken. Je wordt voor een groot stuk geleefd, terwijl ik liever zelf de touwtjes in handen hou en van alles op de hoogte ben. Als je niet heel goed begeleid wordt, ga je volgens mij als internationale vedette snel ten onder aan de roem.
Zou je ooit definitief naar het buitenland verhuizen?
Nee, want ik ben heel honk-vast. Ik ga wel graag op reis, maar kom ook heel graag terug. Alleen ben ik wel heel vatbaar voor goed weer. Wie weet slijt ik mijn oude dag dus wel in een rusthuis in Thailand. De bewoners worden daar heel goed verzorgd. Maar eerst nog een wereldtournee door Amerika en Brazilië.
TRANEN OP HET FEEST
Je zou in het buitenland misschien ook je dochter te veel missen.
Ach, dat is met de moderne communicatiemiddelen tegenwoordig allemaal overbrugbaar, en je kan ook het vliegtuig nemen. Vroeger zaten vrouwen misschien meer als een moederkloek op hun nest, maar tegenwoordig moet je je kinderen sneller loslaten.
Chinouk woont nu met haar vriend Younes in Brussel.
Dat vond ik al een heel grote stap. Vooral onze koffietjes ’s middags mis ik nog vaak, maar ik bel haar elke dag. Misschien vindt ze dat niet altijd leuk, maar dan neemt ze niet op (lachje). Ik wil gewoon even horen hoe het met haar gaat, of zeggen dat ik haar graag zie. Dat doen we soms te weinig, vind ik.
‘De dag dat ik oma word, zal ik dolgelukkig zijn’
Deze zomer trouwt ze.
Ik kijk er enorm naar uit, omdat ik weet dat ze in goede handen is bij Younes. Haar trouwkleed zijn we al samen gaan kiezen en ze zal er beeldig uitzien. Of ik ga zingen op het feest? Dat ga ik niet verklappen, anders is het geen verrassing meer. Maar tranen van geluk zullen er zeker vloeien.
Jij en je partner Marc zijn al achttien jaar samen, maar nog niet getrouwd.
Ik ben al eens in het huwelijksbootje gestapt (met de vader van Chinouk, red.) en voel niet de behoefte om dat nog eens mee te maken. Marc en ik zien elkaar gewoon heel graag en dat is het belangrijkste. We werken er ook elke dag aan om elkaar graag te blijven zien. In het begin van een relatie is het gras heel groen, maar het kan ook verdorren. Dan moet je zorgen dat je het genoeg water geeft zodat het weer groen ziet.
Kijk je ernaar uit om oma te worden?
De dag dat ik oma word, of hoe ze mij ook zullen noemen, zal ik dolgelukkig zijn. Ik ben heel benieuwd naar kleinkinderen en kan niet wachten tot ze er zijn. Hopelijk ben ik dan nog niet te oud en versleten. Maar één ding is zeker: ik zal mijn kleinkinderen serieus verwennen. Als mama zat ik nog in de flow van mijn werk, maar als oma wil ik echt tijd maken voor hen.
‘Dana Winner In Symphony’, op 18 oktober in de Koningin Elisabethzaal Antwerpen en op 26 oktober in Capitole Gent - gracialive.be
TEKST: CHRISTOPHE D’HUYSSER • FOTO’S: PIETER-JAN VANSTOCKSTRAETEN & JOEL HOYLAERTS VOOR PHOTONEWS, E.A.
